11.02.2023, 17:27 ✶
Kiedyś, bardzo dawno temu, zdarzało mu się wstawać tak wcześnie. Było to w czasach Hogwartu, gdy wcześnie rano chodził na treningi z drużyną. Te czasy jednak dawno minęły. Po ukończeniu szkoły nie miał już powodu, by męczyć się budzeniem się o zmierzchu. Praca w teatrze pozwalała mu kłaść się późno i wstawać o ludzkich godzinach.
Długo nie dawał znaku życia. Pukanie wyrwało go z głębokiego, miłego snu i musiała minąć chwila, nim oprzytomniał się na tyle, by się podnieść z łóżka, zorientować się skąd dochodził hałas, odnaleźć szlafrok, z półprzymkniętymi oczyma dotrzeć do drzwi, rozwikłać skomplikowaną zagadkę ich zamka. Wszystkie te czynności wykonywał półprzytomnie, wciąż nie do końca rozbudzony.
W końcu, gdy już mogła zacząć się martwić, że coś mu się stało, otworzył drzwi. Oczy miał ledwo otwarte. Para loków na jego głowie zaprzeczała prawom grawitacji, wystrzelając w górę jak dwa małe różki szatana. Ubrany był szlafrok, którego jakimś cudem nie zapomnieć nałożyć mimo swojego stanu, oraz kołdrę, którą narzucił na plecy niczym pelerynę. Westchnął niczym parowóz próbujący ruszyć do przodu, ale mający na to za mało mocy w silnikach.
- Mackenzie? Co się dzieje? Jest środek nocy – spytał, zdziwiony widząc o tak wczesnej porze swoją sąsiadkę w drzwiach. Przetarł oczy, z trudem próbując się skupić na tym, co mówiła.
- Wiesz, wyrwałaś mnie z takiego fajnego snu. Byłem kapitanem statku i marynarze byli pod wielkim wrażeniem sposobu, w jakim nimi dowodziłem. Przekazywałem im same dobre rady i polecenia, a oni klepali mnie wdzięczni po plecach, byłem świetny – wyjaśnił co w tym momencie dudniło w jego głowie dużo bardziej niż jej ostrzeżenie o zalaniu. W jego głosie było trochę żalu do sąsiadki. Nie zdradził tego blondynce, ale we śnie wiadomym dla niego było, choć nikt mu tego głośno nie powiedział, że płynęli na wyspę pełną miłych i pięknych syrenek. Przez Mackenzie nigdy już tam nie dopłynie. Co za okropne rozczarowanie na sam początek nowego dnia.
- Było tam dużo wody, ale to tak nie działa. Nie mogłem wywołać powodzi przez sen – zripostował jej zarzut i przechylił głowę w bok, przymykając przy tym oczy, jakby miał zamiar ponownie zasnąć na stojąco i wrócić do sennych poszukiwań rajskiej wysepki.
Długo nie dawał znaku życia. Pukanie wyrwało go z głębokiego, miłego snu i musiała minąć chwila, nim oprzytomniał się na tyle, by się podnieść z łóżka, zorientować się skąd dochodził hałas, odnaleźć szlafrok, z półprzymkniętymi oczyma dotrzeć do drzwi, rozwikłać skomplikowaną zagadkę ich zamka. Wszystkie te czynności wykonywał półprzytomnie, wciąż nie do końca rozbudzony.
W końcu, gdy już mogła zacząć się martwić, że coś mu się stało, otworzył drzwi. Oczy miał ledwo otwarte. Para loków na jego głowie zaprzeczała prawom grawitacji, wystrzelając w górę jak dwa małe różki szatana. Ubrany był szlafrok, którego jakimś cudem nie zapomnieć nałożyć mimo swojego stanu, oraz kołdrę, którą narzucił na plecy niczym pelerynę. Westchnął niczym parowóz próbujący ruszyć do przodu, ale mający na to za mało mocy w silnikach.
- Mackenzie? Co się dzieje? Jest środek nocy – spytał, zdziwiony widząc o tak wczesnej porze swoją sąsiadkę w drzwiach. Przetarł oczy, z trudem próbując się skupić na tym, co mówiła.
- Wiesz, wyrwałaś mnie z takiego fajnego snu. Byłem kapitanem statku i marynarze byli pod wielkim wrażeniem sposobu, w jakim nimi dowodziłem. Przekazywałem im same dobre rady i polecenia, a oni klepali mnie wdzięczni po plecach, byłem świetny – wyjaśnił co w tym momencie dudniło w jego głowie dużo bardziej niż jej ostrzeżenie o zalaniu. W jego głosie było trochę żalu do sąsiadki. Nie zdradził tego blondynce, ale we śnie wiadomym dla niego było, choć nikt mu tego głośno nie powiedział, że płynęli na wyspę pełną miłych i pięknych syrenek. Przez Mackenzie nigdy już tam nie dopłynie. Co za okropne rozczarowanie na sam początek nowego dnia.
- Było tam dużo wody, ale to tak nie działa. Nie mogłem wywołać powodzi przez sen – zripostował jej zarzut i przechylił głowę w bok, przymykając przy tym oczy, jakby miał zamiar ponownie zasnąć na stojąco i wrócić do sennych poszukiwań rajskiej wysepki.