11.02.2023, 18:22 ✶
Kolejne stuknięcie. Jeszcze głośniejsze niż pozostałe. Takie, które mogłoby obudzić kogoś, kto naprawdę spał bardzo głęboko, nawet jeśli Steward już wiedział (albo też wiedział od początku, prawie od samiutkiego początku), że leżąca na łóżku nie spała. Nie dało się spać tak głębokim snem. Ona nie żyła.
Uniósł rękę by odseparować, choćby częściowo, nos od nieprzyjemnego zapachu, który zaczął do niego docierać. Pewnie przez zimno, ciało nie zaczęło rozkładać się tak szybko, by najpierw napuchnąć jak nadmuchana żaba, potem zapaść się w sobie i smrodem toczącego się rozkładu przeganiać wszystko, co mogłoby zechcieć tu zajrzeć.
Zmarszczył czoło, rozpoznając zmarłą.
Zapatrzył się na jej twarz, ale nie po to by próbować wyczytać z niej jakieś dodatkowe informacje, które mogłyby powiedzieć mu dlaczego zmarła. Odpowiedź na to pytanie wydawała się Patrickowi w tym momencie całkiem oczywista. Najpewniej Hannah Johnson również błędnie się aportowała. A potem błądziła po bagnach tak długo aż skręciła kostkę, dostrzegła drewniany dom i postanowiła tu przycupnąć by odpocząć. Może w nadziei, że jego mieszkaniec jednak tu wróci. Ale on nie wrócił a ona tu umarła.
Jeden sekret. Sprawa jednego zaginięcia właśnie została rozwiązana. Powinien się cieszyć, że w tę konkretną nie byli zaangażowani śmierciożercy, ale jakoś nie mógł. Myśl, że ktoś umierał samotnie, powoli tracąc zmysły, cierpiąc z bólu i z braku wody, była przygnębiająca. Takie rozłożone w czasie bezsensowne konanie, które nie miało żadnego sensu.
Patrick odwrócił głowę. Cóż, skoro Hannah przeleżała tu już jakiś czas, mogła poleżeć jeszcze trochę. Steward nie zamierzał jej teraz próbować przenosić. Nadal w pierwszej kolejności zależało mu na wydostaniu się z tych pozbawionych działającej magii bagien. Potem mógł przekazać informacje o ciele dalej, by zajęli się nim odpowiedni ludzie. Kto wie, może w ich towarzystwie nawet tu wróci?
Steward poruszył ramionami, jakby chciał zrzucić z siebie nieprzyjemne uczucie cudzej obecności. Najpierw wcale go nie powiązał z wiszącym na ścianie obrazem. Raczej pomyślał, że to być może jakieś wspomnienia Hannah, cienie jej dawnej obecności krążą po tym miejscu. A on nie miał szans na to by je dostrzec. Od takich rzeczy była Brenna Longbottom i jej niezrównany talent do widmowidzenia. Podszedł do biurka, zainteresował się mapami, trochę licząc na to, że pokażą mu, gdzie konkretnie się znajdował i gdzie powinien się kierować, żeby opuścić bagna (a potem, znowu okażą się przydatne, bo poinformują go, gdzie trzeba będzie wrócić po ciało). Dopiero po przyjrzeniu się im, odwrócił się w stronę obrazu.
Zapatrzył się na portret ciemnookiego mężczyzny.
- Widziałem – rzucił w jego stronę. Założył ręce na piersiach. Zastanawiał się, dlaczego ktoś pozostawił w tym wnętrzu magiczny obraz. I czy istniał drugi taki sam, który pozwalałby namalowanemu na podróżowanie między nimi. A jeśli tak, czemu ten nie zdecydował się pomóc Hannah Johnson.
Uniósł rękę by odseparować, choćby częściowo, nos od nieprzyjemnego zapachu, który zaczął do niego docierać. Pewnie przez zimno, ciało nie zaczęło rozkładać się tak szybko, by najpierw napuchnąć jak nadmuchana żaba, potem zapaść się w sobie i smrodem toczącego się rozkładu przeganiać wszystko, co mogłoby zechcieć tu zajrzeć.
Zmarszczył czoło, rozpoznając zmarłą.
Zapatrzył się na jej twarz, ale nie po to by próbować wyczytać z niej jakieś dodatkowe informacje, które mogłyby powiedzieć mu dlaczego zmarła. Odpowiedź na to pytanie wydawała się Patrickowi w tym momencie całkiem oczywista. Najpewniej Hannah Johnson również błędnie się aportowała. A potem błądziła po bagnach tak długo aż skręciła kostkę, dostrzegła drewniany dom i postanowiła tu przycupnąć by odpocząć. Może w nadziei, że jego mieszkaniec jednak tu wróci. Ale on nie wrócił a ona tu umarła.
Jeden sekret. Sprawa jednego zaginięcia właśnie została rozwiązana. Powinien się cieszyć, że w tę konkretną nie byli zaangażowani śmierciożercy, ale jakoś nie mógł. Myśl, że ktoś umierał samotnie, powoli tracąc zmysły, cierpiąc z bólu i z braku wody, była przygnębiająca. Takie rozłożone w czasie bezsensowne konanie, które nie miało żadnego sensu.
Patrick odwrócił głowę. Cóż, skoro Hannah przeleżała tu już jakiś czas, mogła poleżeć jeszcze trochę. Steward nie zamierzał jej teraz próbować przenosić. Nadal w pierwszej kolejności zależało mu na wydostaniu się z tych pozbawionych działającej magii bagien. Potem mógł przekazać informacje o ciele dalej, by zajęli się nim odpowiedni ludzie. Kto wie, może w ich towarzystwie nawet tu wróci?
Steward poruszył ramionami, jakby chciał zrzucić z siebie nieprzyjemne uczucie cudzej obecności. Najpierw wcale go nie powiązał z wiszącym na ścianie obrazem. Raczej pomyślał, że to być może jakieś wspomnienia Hannah, cienie jej dawnej obecności krążą po tym miejscu. A on nie miał szans na to by je dostrzec. Od takich rzeczy była Brenna Longbottom i jej niezrównany talent do widmowidzenia. Podszedł do biurka, zainteresował się mapami, trochę licząc na to, że pokażą mu, gdzie konkretnie się znajdował i gdzie powinien się kierować, żeby opuścić bagna (a potem, znowu okażą się przydatne, bo poinformują go, gdzie trzeba będzie wrócić po ciało). Dopiero po przyjrzeniu się im, odwrócił się w stronę obrazu.
Zapatrzył się na portret ciemnookiego mężczyzny.
- Widziałem – rzucił w jego stronę. Założył ręce na piersiach. Zastanawiał się, dlaczego ktoś pozostawił w tym wnętrzu magiczny obraz. I czy istniał drugi taki sam, który pozwalałby namalowanemu na podróżowanie między nimi. A jeśli tak, czemu ten nie zdecydował się pomóc Hannah Johnson.