11.02.2023, 19:18 ✶
- Jest… szósta piętnaście, nie środek nocy – odparła Mackenzie, odruchowo zerkając na zegarek. Sądząc po tym, że nie wyglądała na ani trochę zaspaną, była ubrana i uczesana, dla niej ranek trwał już od jakiegoś czasu. Nie była zaskoczona ani tym, że Lovegood wydaje się półprzytomny, ani że pojawił się odziany w szlafrok oraz kołdrę. I nawet nie chodziło o to, że Greengrass była skłonna spodziewać się po nim niemal wszystkiego (chociaż owszem, spodziewała się). Zawsze miała ogólnie ludzi za nieco dziwne stworzenia, których za nic nie można zrozumieć, więc pewne zachowania, które niemal każdemu wydałyby się dziwne, dla niej mieściły się w „no ludzie tak mają, prawda?”.
Opowieść o byciu kapitanem statku wrzuciła właśnie do tej szufladki. Gdyby miała trochę złośliwszą naturę albo chociaż nie była tak skupiona na potopie w mieszkaniu, może wspomniałaby coś o tym, że kapitan na statku wstaje rano, albo rzuciła jakąś uwagę odnośnie tych dobrych rad. Nie przyszło jej to nawet do głowy.
- Mogłeś – stwierdziła więc tylko, marszcząc brwi. – Jesteś czarodziejem, prawda?
Wprawdzie spontaniczne manifestacje magii zdarzały się głównie dzieciom, ale Mackenzie podejrzewała, że jeśli ktoś byłby zdolny do dokonania takiej manifestacji przez sen jako dorosły, to tą osobą mógłby być Lovegood.
- Skup się – poprosiła, lekko dźgając go palcem, kiedy jego głowa nagle przechyliła się na bok. Green naprawdę przez moment miała wrażenie, że Theodore po prostu zaśnie, stojąc w progu. Podobno niektórzy, bardzo zmęczeni ludzie, potrafili łapać drzemki w pozycji stojącej, chociaż ciężko było jej uwierzyć, że akurat Lovegood mógłby być aż tak zmęczony… - Ściana mojego salonu jest cała mokra. I kiedy mówię cała, mam na myśli plamę wielkości ze dwóch metrów. To ta sama ściana, która graniczy z twoim mieszkaniem. Nie pękła ci rura w łazience? A jeśli nie, to mogę obejrzeć twoją ścianę i sufit?
Musiała ustalić, co zalewa jej mieszkanie. Jak najszybciej. Jeśli nie Theo, to zapewne albo ktoś mieszkający nad nią, albo nad nim, a sprawdzenie, jak wyglądają szkody u niego, mogło dać odpowiedź. Nie miała czasu na remonty. Właściwie nie miała czasu nawet rozmawiać z Theodorem, według planu dnia powinna skończyć śniadanie trzy minuty temu i już biec Horyzontalną… O dziewiątej miała przymiarkę nowych szat do quidditcha i absolutnie nie mogła się na to spóźnić.
Opowieść o byciu kapitanem statku wrzuciła właśnie do tej szufladki. Gdyby miała trochę złośliwszą naturę albo chociaż nie była tak skupiona na potopie w mieszkaniu, może wspomniałaby coś o tym, że kapitan na statku wstaje rano, albo rzuciła jakąś uwagę odnośnie tych dobrych rad. Nie przyszło jej to nawet do głowy.
- Mogłeś – stwierdziła więc tylko, marszcząc brwi. – Jesteś czarodziejem, prawda?
Wprawdzie spontaniczne manifestacje magii zdarzały się głównie dzieciom, ale Mackenzie podejrzewała, że jeśli ktoś byłby zdolny do dokonania takiej manifestacji przez sen jako dorosły, to tą osobą mógłby być Lovegood.
- Skup się – poprosiła, lekko dźgając go palcem, kiedy jego głowa nagle przechyliła się na bok. Green naprawdę przez moment miała wrażenie, że Theodore po prostu zaśnie, stojąc w progu. Podobno niektórzy, bardzo zmęczeni ludzie, potrafili łapać drzemki w pozycji stojącej, chociaż ciężko było jej uwierzyć, że akurat Lovegood mógłby być aż tak zmęczony… - Ściana mojego salonu jest cała mokra. I kiedy mówię cała, mam na myśli plamę wielkości ze dwóch metrów. To ta sama ściana, która graniczy z twoim mieszkaniem. Nie pękła ci rura w łazience? A jeśli nie, to mogę obejrzeć twoją ścianę i sufit?
Musiała ustalić, co zalewa jej mieszkanie. Jak najszybciej. Jeśli nie Theo, to zapewne albo ktoś mieszkający nad nią, albo nad nim, a sprawdzenie, jak wyglądają szkody u niego, mogło dać odpowiedź. Nie miała czasu na remonty. Właściwie nie miała czasu nawet rozmawiać z Theodorem, według planu dnia powinna skończyć śniadanie trzy minuty temu i już biec Horyzontalną… O dziewiątej miała przymiarkę nowych szat do quidditcha i absolutnie nie mogła się na to spóźnić.