11.02.2023, 20:03 ✶
Nie miała szans kojarzyć go z pojedynków. Te nigdy jej nie interesowały. Prawdopodobnie wtedy, kiedy on walczył z kimś na błoniach, ona akurat latała na miotle nad boiskiem do quidditcha.
- To była głowa – sprostowała Mackenzie, trochę niepewna, czy mężczyzna robi sobie z niej żarty, czy naprawdę nie jest pewny, co się stało. – Nie trolla – dodała jeszcze, dla porządku, jakby sądziła, że coś takiego naprawdę mogłoby mu przyjść na myśl, choć jako żywo, w pubie nie było ani jednego trolla. Ot Greengrass nigdy nie była osobą najbardziej wprawioną w sztuce konwersacji, chyba że kogoś naprawdę dobrze znała. (A i wtedy niekoniecznie.) – Tylko tego rudego, który siedzi o tam. Hm, albo tego obok. Teraz nie jestem pewna.
Zerknęła na sąsiedni stolik, gdzie w tej chwili oględzinom poddawano aż dwóch rudzielców. Najwyraźniej ktoś ruszając na pomoc nieudolnemu tancerzowi także oberwał czyimś łokciem albo walnął się o stół.
Sposób, w jaki się poruszał, patrzył i mówił, coraz bardziej wskazywał jednak nie na żarty, a całkiem znajome Mackenzie objawy. Nie była medykiem, zupełnie nie znała się na chorobach, ale były dwa rodzaje obrażeń, z którymi była doskonale zaznajomiona i umiała rozpoznać objawy. Jak każdy, kto spędzał bardzo dużo czasu na grze w quidditcha, gdzie nieustannie w powietrzu fruwały kafle i groziło ci spadnięcie z miotły.
Jednym z nich były wszelakie złamania.
Drugim skutki uderzenia w głowę. Jak wstrząs mózgu.
- Stolik – wyjaśniła. – Mówiłam o stoliku. Zaczął uciekać, jak na niego wpadłeś. A wpadłeś na niego, bo jeden z tych eee… Irlandczyków, Weasleyów albo dziwnych, rudych kopii, upadł na ciebie i zderzyliście się głowami.
Przy ostatnich słowach zniżyła nieco głos, bo nie była aż tak aspołeczna, aby nie wiedzieć, że lepiej, aby wesołe towarzystwo nie usłyszało, co mówił. Przechyliła lekko głowę, spoglądając na niego uważnie, próbując ocenić, czy przypadkiem jej przypadkowy towarzysz przy stoliku nie ma problemów ze zogniskowaniem wzroku. Mówił dość wyraźnie, zaburzenia mowy więc odpadały, przytomności nie tracił…
- Zawroty głowy? Nudności? Szum w uszach? Światłowstręt? – wyrecytowała standardowy zestaw pytań, który sama przez ostatnie cztery lata słyszała albo zadawała przynajmniej raz w miesiącu. Zaraz, zaburzenia pamięci krótkotrwałej chyba tutaj mieli. Oby tylko krótkotrwałej. Cały wypadek Mackenzie przyjmowała z pewnym dziwnym, ale charakterystycznym dla niej spokojem, jakby była świadkiem podobnych rzeczy codziennie. Matka lubiła mówić, że emocje jej córki są upośledzone. Ewentualnie, że z nią samą coś jest nie tak. – Mam nadzieję, że pamiętasz, jak się nazywasz? – dodała jeszcze.
- To była głowa – sprostowała Mackenzie, trochę niepewna, czy mężczyzna robi sobie z niej żarty, czy naprawdę nie jest pewny, co się stało. – Nie trolla – dodała jeszcze, dla porządku, jakby sądziła, że coś takiego naprawdę mogłoby mu przyjść na myśl, choć jako żywo, w pubie nie było ani jednego trolla. Ot Greengrass nigdy nie była osobą najbardziej wprawioną w sztuce konwersacji, chyba że kogoś naprawdę dobrze znała. (A i wtedy niekoniecznie.) – Tylko tego rudego, który siedzi o tam. Hm, albo tego obok. Teraz nie jestem pewna.
Zerknęła na sąsiedni stolik, gdzie w tej chwili oględzinom poddawano aż dwóch rudzielców. Najwyraźniej ktoś ruszając na pomoc nieudolnemu tancerzowi także oberwał czyimś łokciem albo walnął się o stół.
Sposób, w jaki się poruszał, patrzył i mówił, coraz bardziej wskazywał jednak nie na żarty, a całkiem znajome Mackenzie objawy. Nie była medykiem, zupełnie nie znała się na chorobach, ale były dwa rodzaje obrażeń, z którymi była doskonale zaznajomiona i umiała rozpoznać objawy. Jak każdy, kto spędzał bardzo dużo czasu na grze w quidditcha, gdzie nieustannie w powietrzu fruwały kafle i groziło ci spadnięcie z miotły.
Jednym z nich były wszelakie złamania.
Drugim skutki uderzenia w głowę. Jak wstrząs mózgu.
- Stolik – wyjaśniła. – Mówiłam o stoliku. Zaczął uciekać, jak na niego wpadłeś. A wpadłeś na niego, bo jeden z tych eee… Irlandczyków, Weasleyów albo dziwnych, rudych kopii, upadł na ciebie i zderzyliście się głowami.
Przy ostatnich słowach zniżyła nieco głos, bo nie była aż tak aspołeczna, aby nie wiedzieć, że lepiej, aby wesołe towarzystwo nie usłyszało, co mówił. Przechyliła lekko głowę, spoglądając na niego uważnie, próbując ocenić, czy przypadkiem jej przypadkowy towarzysz przy stoliku nie ma problemów ze zogniskowaniem wzroku. Mówił dość wyraźnie, zaburzenia mowy więc odpadały, przytomności nie tracił…
- Zawroty głowy? Nudności? Szum w uszach? Światłowstręt? – wyrecytowała standardowy zestaw pytań, który sama przez ostatnie cztery lata słyszała albo zadawała przynajmniej raz w miesiącu. Zaraz, zaburzenia pamięci krótkotrwałej chyba tutaj mieli. Oby tylko krótkotrwałej. Cały wypadek Mackenzie przyjmowała z pewnym dziwnym, ale charakterystycznym dla niej spokojem, jakby była świadkiem podobnych rzeczy codziennie. Matka lubiła mówić, że emocje jej córki są upośledzone. Ewentualnie, że z nią samą coś jest nie tak. – Mam nadzieję, że pamiętasz, jak się nazywasz? – dodała jeszcze.