02.07.2025, 14:13 ✶
Gdyby była trochę młodsza i mniej wprawiona w wysłuchiwanie dziwnych historii swoich klientów, niejeden raz podczas tej rozmowy jej brew poszybowałaby bardzo wysoko ku górze. Bo tak owszem, uważała, że ktokolwiek go zostawił, zdecydowanie nie dorastał nawet do pięt Gabrielowi i pewnie nie był warty jego czasu (ah, miłość bywała taka złośliwa), ale… Ale chyba cisnąłem krzesłem? Naprawdę? Gdyby ktoś z kim się kłóciła cisnął krzesłem… No może nie zerwałaby z nim kontaktu, a jedynie rzuciła w odpowiedzi jakąś wazą, czy stołem, ale na pewno byłaby zirytowana, co pewnie u jakiegoś człowieka odpowiadałoby znacznie silniejszym emocjom.
– Kochałeś go. Moje kondolencje – powiedziała w końcu, przyglądając mu się uważnie, bo ta cała rozmowa powoli wzbudzała w niej emocje, których zupełnie nie spodziewała się po dzisiejszym spotkaniu. Smutek. Czuła smutek. I nie chodziło nawet o jego smutną historyjkę miłosną. Takich było wiele. Gdyby rozpaczała nad każdym nieudanym związkiem, zdecydowanie ciężej byłoby podejść jej profesjonalnie do swojej pracy, w której słowa Przykro mi, miała pani rację. Ta koleżanka z pracy to kochanka, proszę tutaj zdjęcia nie były niespotykane. Teraz po prostu… Smuciła się bo on się smucił. To było takie dziwne, kiedy w swojej głowie wciąż nosiła zupełnie inny obraz jego samego, nawet jeśli doskonale pamiętała jego poświęcenie. Czy gdyby odezwała się do niego wcześniej, poznałaby go już dawno od tej innej strony? Bardziej… Ludzkiej? Tak, ludzkiej bo każdym kolejnym słowem, każdą kolejną łzą, każdym strzępkiem chusteczki na jego kolanach hrabia de Montbel przestawał być dziwną, niemalże fikcyjną historia, zapisaną niezmywalnym atramentem na karcie jej wspomnień, a zaczynał być… Prawdziwą osobą, nawet w takim stanie nadpisując jej wspomnienia sprzed lat.
– Brzmi trochę jak dupek. I idiota jeśli chciał prowokować kłótnię. Chociaż hm… Ludzie rzeczywiście źle reagują na agresję i rzucanie w nich. I nimi. Jak się w ogóle poznaliście? – spytała, przysuwając się nieco bliżej. Oczywiście, kusiło, aby zapytać go, czy to było to, co doprowadziło go do próby spalenia się na wiór, ale… Ale chciała odwlekać moment zakończenia tej historii.
– Kochałeś go. Moje kondolencje – powiedziała w końcu, przyglądając mu się uważnie, bo ta cała rozmowa powoli wzbudzała w niej emocje, których zupełnie nie spodziewała się po dzisiejszym spotkaniu. Smutek. Czuła smutek. I nie chodziło nawet o jego smutną historyjkę miłosną. Takich było wiele. Gdyby rozpaczała nad każdym nieudanym związkiem, zdecydowanie ciężej byłoby podejść jej profesjonalnie do swojej pracy, w której słowa Przykro mi, miała pani rację. Ta koleżanka z pracy to kochanka, proszę tutaj zdjęcia nie były niespotykane. Teraz po prostu… Smuciła się bo on się smucił. To było takie dziwne, kiedy w swojej głowie wciąż nosiła zupełnie inny obraz jego samego, nawet jeśli doskonale pamiętała jego poświęcenie. Czy gdyby odezwała się do niego wcześniej, poznałaby go już dawno od tej innej strony? Bardziej… Ludzkiej? Tak, ludzkiej bo każdym kolejnym słowem, każdą kolejną łzą, każdym strzępkiem chusteczki na jego kolanach hrabia de Montbel przestawał być dziwną, niemalże fikcyjną historia, zapisaną niezmywalnym atramentem na karcie jej wspomnień, a zaczynał być… Prawdziwą osobą, nawet w takim stanie nadpisując jej wspomnienia sprzed lat.
– Brzmi trochę jak dupek. I idiota jeśli chciał prowokować kłótnię. Chociaż hm… Ludzie rzeczywiście źle reagują na agresję i rzucanie w nich. I nimi. Jak się w ogóle poznaliście? – spytała, przysuwając się nieco bliżej. Oczywiście, kusiło, aby zapytać go, czy to było to, co doprowadziło go do próby spalenia się na wiór, ale… Ale chciała odwlekać moment zakończenia tej historii.