Tak właściwie Geraldine nie miała specjalnych planów na ten wieczór. Miało być ognisko, było, chyba nawet udało się je rozpalić, dosyć szybko musieli je zakończyć, jednak nie było to dla niej problemem. Jasne, liczyła na to, że spędzą czas w większym gronie, ale miała świadomość, że nie zawsze wszystko mogło się ułożyć według założeń. Spodziewała się, że może dojść do jakiegoś spięcia, jednak raczej nie do końca zakładała, że to wszystko może eskalować aż tak. Nawet ona była zaskoczona, a raczej należała do osób, które nie tak łatwo było zadziwić. Sporo już w swoim życiu widziała, sporo sama odwaliła, więc mało co tak naprawdę było ją w stanie jeszcze zszokować. Cóż, bywały jednak takie momenty, jak ten całkiem niedawno, że nawet ona nie wiedziała, co do końca powinna powiedzieć, jak zareagować. Nie uważała to za coś dobrego, wręcz przeciwnie. Oznaczało to bowiem, że odjebało się naprawdę potężne gówno.
Tak naprawdę jednak nie sądziła, że warto było ciągnąć temat. Bez sensu było się na tym skupiać. Nie mieli aktualnie na to żadnego wpływu, warto byłoby jednak jeszcze wykorzystać dalszą część wieczoru, chociaż właściwie może nawet bardziej już nocy. Robiło się późno, księżyc oświetlał im drogę, wiatr całkiem przyjemnie plątał włosy, zwiastował nadchodzącą jesień.
- Faktycznie gady są najgorsze, więc całkiem trafne porównanie. - Sama nie do końca była pewna, które było najbardziej właściwe, jednak Ambroise wymienił w sumie zwierzęta z jednej grupy, które idealnie pasowały do określenia osoby, która nie do końca było można ufać.
Nie do końca miała świadomość o jakie ustalenia chodziło, tak właściwie to póki co wolała w to nie wnikać, bo nie wydawało jej się to odpowiednie. Zależało jej na tym, żeby Roise przestał się wkurwiać, bo to niczego nie zmieniało, niczego nie wnosiło. Jasne, zdawała sobie sprawę, że musiał to przetrawić, bo wydarzyło się dość sporo, Potter był jednym z jego najbliższych przyjaciół, zdradził go, więc pewnie jeszcze trochę potrwa pogodzenie się z tym, co właściwie się wydarzyło.
- Dobrze się maskował przez te lata, ale nikt nie jest w stanie ciągle ukrywać tego, jaki jest naprawdę. - W końcu musiał pęknąć, pokazać swoje prawdziwe oblicze. Może nie był to najlepszy moment, bo chyba wszyscy obecni w tym miejscu potrzebowali spokoju, odpoczynku, a to im odebrało te chwilę wytchnienia, z drugiej strony mieli zostać tu jeszcze trochę, więc może nie wszystko stracone.
- Wiem, że to dużo, ale olej go, niedługo będziemy musieli się stąd zbierać, więc może warto wykorzystać ten czas, który nam pozostał. - Nie mogli siedzieć przez wieczność u Corio, za kilka dni wrócą do Londynu, w sumie jeszcze nie dyskutowali o tym, czy to będzie stolica, czy Whitby. Tak właściwie chyba wypadałoby się udać do ich chatki nad morzem, bo póki co nie mieli pewności, że pożary jej nie pochłonęły. Z tego, co słyszała to strawiły nie tylko Londyn, ale sporą część Wielkiej Brytanii.
Psy szły gdzieś przed nimi, zupełnie nie zwracały na nich uwagi, jednak trzymały się na tyle blisko, żeby mieli szansę je obserwować. Yaxleyówna spoglądała na zwierzęta, pilnując, żeby przypadkiem nie oddaliły się w pogoni za jakąś zwierzyną, na pewno w okolicy mieszkało ich sporo. Nie zabierała ich ze sobą na polowania, były bardziej jej maskotkami, jednak na pewno gdzieś siedział w nich łowczy zmysł, miała nadzieję, że nie odezwie się zbyt szybko i nie dzisiaj, bo nie do końca miała chęć ganiać je po klifach.