12.02.2023, 18:55 ✶
Coraz mniej pasowała mu do srebrnowłosej łatka pijaczki lub narkomanki. Mówiła z dużym sensem, spokojnym tonem, bez żadnych problemów z wymową charakterystycznych dla osób pod wpływem. Co więcej, wyszukany dobór jej słów, pełen zwrotów grzecznościowych, zdradzał, że była dobrze wykształcona lub pochodziła z dobrego domu, a tacy ludzie rzadko kiedy kończyli napruci w zaułkach w wyniku swoich kiepskich życiowych wyborów. Przyjrzał się jej z zaciekawieniem, zupełnie nieprzejęty faktem, że w tym duecie to on brzmiał bardziej jak ktoś potrzebujący pomocy. Nie warto było przejmować się takimi drobiazgami.
- To jeszcze nic! - odparł z nieustającym entuzjazmem. Czy naprawdę sądziła, że mały spacerek po Pokątnej to był szczytem tego, co można było zobaczyć w stolicy po zmroku? Trzeba było ją wyprowadzić z błędu! - Nocny Londyn ma o wiele ciekawsze rzeczy do zaoferowania... – w tym momencie zawahał się na chwilę, nie będąc pewnym, jak dyplomatycznie określić jej stan - ...wiesz no, tym, którzy nie są niezagubieni. Jest kasyno wraz z wszystkimi jego atrakcjami, jest domek na horyzontalnej, w którym co noc duchy urządzają sobie imprezę, są nielegalne wyścigi miotlarskie, na ulicach mają miejsce różne obrzędy kowenów i wiele, wiele innych. Każdy znajdzie coś dla siebie – zaczął wymieniać, wyliczając wszystko na palcach, ale w pewnym momencie zrezygnował, bo zajęłoby to mu całą noc. Szybkim ruchem opuścił dłoń, wcale jednak nie mając zamiaru przerywać swojego wywodu. Skoro już mieli przespacerować się kawałek, to równie dobrze mogli po drodze porozmawiać o czymś ciekawym.
- Mam wrażenie czasami, że Londyn naprawdę ożywa dopiero gdy zajdzie słońce. Lubię się po nim włóczyć, ale sam nie znam jeszcze wszystkich jego atrakcji, w szczególności tych po jego mugolskiej stronie. Ich pomysły są nie z tej ziemi – powiedział i uśmiechnął się szeroko na samą myśl o szaleństwach tej obcej dla niego grupy ludzi. Nie wiedział wiele o mugolach, ale lubił słuchać o głupotach, jakich niemagiczni się nagminnie dopuszczali.
- Czy wiedziałaś na przykład, że mugole dzień w dzień spotykają się w tym samym miejscu, by popatrzeć, jak ktoś zamyka drzwi do wieży, po czym się rozchodzą jak gdyby nigdy nic? Czy nie jest to dziwaczne? - spytał trochę cichszym tonem, jakby zdradzał jej jakiś wielki sekret. Choć brzmiało to, jakby nieudolnie zmyślał, to tak naprawdę przekazywał zasłyszaną kiedyś opowieść czarodzieja, który był świadkiem czegoś podobnego. Theodore poznał nawet nazwę tego wydarzenia – ceremonia przekazania kluczy – ale akurat wypadła mu z pamięci.
Wzruszył ramionami, zadowolony z jej wyjaśnienia dotyczącego zapachu, które wraz z jej obecnością w taki miejscu było to dosyć dziwne, ale Lovegood odłożyć pytania o to na później, bo dużo bardziej od słuchania cudzych historii lubił opowiadać o sobie.
- Krewni ze mną nie mieszkają, a w miłości miewam zmienne szczęście. W domu czeka na mnie jedynie sowa, proszę więc niczym się nie przejmować. To żadna fatyga, naprawdę – odparł i na potwierdzenie swoich słów uśmiechnął się ciepło - To co, ruszamy? Dziurawy kocioł będzie w tamtą stronę – stwierdził, kiwając wymownie w stronę, w którą zaraz potem ruszył powolnym krokiem, tak, by mieć pewność, że kobieta będzie w stanie utrzymać jego tempo. W pierwszych chwilach marszu z troską przyglądał się jej, bo nie miał pewności, że dziewczyna mu się po kilku krokach nie wywali na glebę.
- To jeszcze nic! - odparł z nieustającym entuzjazmem. Czy naprawdę sądziła, że mały spacerek po Pokątnej to był szczytem tego, co można było zobaczyć w stolicy po zmroku? Trzeba było ją wyprowadzić z błędu! - Nocny Londyn ma o wiele ciekawsze rzeczy do zaoferowania... – w tym momencie zawahał się na chwilę, nie będąc pewnym, jak dyplomatycznie określić jej stan - ...wiesz no, tym, którzy nie są niezagubieni. Jest kasyno wraz z wszystkimi jego atrakcjami, jest domek na horyzontalnej, w którym co noc duchy urządzają sobie imprezę, są nielegalne wyścigi miotlarskie, na ulicach mają miejsce różne obrzędy kowenów i wiele, wiele innych. Każdy znajdzie coś dla siebie – zaczął wymieniać, wyliczając wszystko na palcach, ale w pewnym momencie zrezygnował, bo zajęłoby to mu całą noc. Szybkim ruchem opuścił dłoń, wcale jednak nie mając zamiaru przerywać swojego wywodu. Skoro już mieli przespacerować się kawałek, to równie dobrze mogli po drodze porozmawiać o czymś ciekawym.
- Mam wrażenie czasami, że Londyn naprawdę ożywa dopiero gdy zajdzie słońce. Lubię się po nim włóczyć, ale sam nie znam jeszcze wszystkich jego atrakcji, w szczególności tych po jego mugolskiej stronie. Ich pomysły są nie z tej ziemi – powiedział i uśmiechnął się szeroko na samą myśl o szaleństwach tej obcej dla niego grupy ludzi. Nie wiedział wiele o mugolach, ale lubił słuchać o głupotach, jakich niemagiczni się nagminnie dopuszczali.
- Czy wiedziałaś na przykład, że mugole dzień w dzień spotykają się w tym samym miejscu, by popatrzeć, jak ktoś zamyka drzwi do wieży, po czym się rozchodzą jak gdyby nigdy nic? Czy nie jest to dziwaczne? - spytał trochę cichszym tonem, jakby zdradzał jej jakiś wielki sekret. Choć brzmiało to, jakby nieudolnie zmyślał, to tak naprawdę przekazywał zasłyszaną kiedyś opowieść czarodzieja, który był świadkiem czegoś podobnego. Theodore poznał nawet nazwę tego wydarzenia – ceremonia przekazania kluczy – ale akurat wypadła mu z pamięci.
Wzruszył ramionami, zadowolony z jej wyjaśnienia dotyczącego zapachu, które wraz z jej obecnością w taki miejscu było to dosyć dziwne, ale Lovegood odłożyć pytania o to na później, bo dużo bardziej od słuchania cudzych historii lubił opowiadać o sobie.
- Krewni ze mną nie mieszkają, a w miłości miewam zmienne szczęście. W domu czeka na mnie jedynie sowa, proszę więc niczym się nie przejmować. To żadna fatyga, naprawdę – odparł i na potwierdzenie swoich słów uśmiechnął się ciepło - To co, ruszamy? Dziurawy kocioł będzie w tamtą stronę – stwierdził, kiwając wymownie w stronę, w którą zaraz potem ruszył powolnym krokiem, tak, by mieć pewność, że kobieta będzie w stanie utrzymać jego tempo. W pierwszych chwilach marszu z troską przyglądał się jej, bo nie miał pewności, że dziewczyna mu się po kilku krokach nie wywali na glebę.