1970 // zły poranek na nienawiść do łódek - czyli jak on się tam wpierdolił?

Basilius był zdecydowanie bledszy niż wczoraj. Hah... Był nawet bledszy, niż gdyby miał po prostu kaca. Stał wpatrując się w Flinta, próbując ze wszystkich sił zachować spokój. To nie bujanie było najgorsze. Nie. Bujanie, gdyby nie kac, nie byłoby szczególnie problematyczne. To morze, otwarta przestrzeń, na której właśnie się znajdowali była przyczyną narastającego przerażenia. Bo stali na bujającej się na wodzie konstrukcji, która mogła zatonąć w każdej chwili, a wtedy? Wtedy nie mogli przecież liczyć na jakąkolwiek pomoc. Byli tutaj sami i jeśli coś by się stało to tak naprawdę pozostawało mu jedynie tonięcie coraz głębiej i głębiej, aż pewnie jego ciało zjedzą jakieś morskie stworzenia. I to nie było ważne, że statek był porządny. Że morze było spokojne i że był na tym statku z kimś kto miał żeglugę we krwi. To po prostu było zbyt przerażające. Każdy potencjalny krok w głowie Prewetta przypominał chodzenie po linie. Jedno potknięcie i na pewno wyleci przez burtę.
A to wszystko przez tamtą opowieść o pustyni. Flint najwyraźniej swoimi słowami zwabiał na statek równie skutecznie, co mitologiczne syreny wybawiały ludzi ze statku.
– Ja... Dlaczego jesteśmy na wodzie. Czemu wypłynęliśmy. Muszę... – cofnął się nieco. – Mam... – Powiedział mu wczoraj, że miał dzisiaj wolne prawda? Tak. Niestety to pamiętał. – Prywatnego pacjenta. Musimy wrócić na ląd. Jak najszybciej  – powiedział w końcu, odruchowo napinając mięśnie, gdy wiatr nieco się nasilił. Flint wiedział co robił. Nie że jakkolwiek pomagało mu to w opanowaniu irracjonalnego strachu. – Możemy wejść do środka? Herbata... – Co on mówił o herbacie? Dawał mu jakieś dwa wybory, ale chyba nie do końca dotarło do niego jakie. W ogóle ciężko było mu się dzisiaj, w przeciwieńsntwie do wczoraj, skupić na jego słowach. – Brzmi dobrze.