16.07.2025, 09:53 ✶
Anthony przypatrywał się Lazarusowi zza maski obojętnej życzliwości, doprawionej oczywistym wobec okoliczności zmęczeniem. Nie umykały mu drobne gesty, oznaka zdenerwowania, ale też - co za tym szło w naturalny sposób - faktu, że mężczyźnie zależało z jakiś powodów na tym stanowisku. Była to ze wszech miar dziwna rozmowa kwalifikacyjna, wszystko było postawione na głowie, ale czy jego pierwsza rozmowa kwalifikacyjna na to stanowisko była normalna? Byli sobie przedstawieni z Lisą na przyjęciu. W ciszy ogrodu Edith obiecała mu, że nie pożałuje swojej decyzji i była to prawa. Teraz nie miał kto ręczyć za Lazarusem, choć już przy okazji pierwszej ich współpracy Shafiq miał świadomość tego, że podczas wykopalisk pełnił funkcję bliźniaczą do adiutanta. Pamiętał o tym, bo zdziwił się tej zmiany na urząd wyzbyty tak bliskiej relacji z osobą u steru. A potem przestał się dziwić, gdy wyłuszczył powody tej zmiany.
Osiem lat i widzą się tutaj.
Przechylił się ku lewemu podłokietnikowi, przenosząc ciężar ciała, przypominając rzeczywiście bardziej węża w swojej pozie, gdy oparł podbródek na jednej z dłoni. Seria obecnych pytań była absurdalna w swoim założeniu, stanowiła zasłonę dymną, pozory w których Shafiq udawał, że jeszcze się wahał. Odbitą piłeczkę metaforycznie złapał i odłożył na stół w milczeniu, kącik ust zadrżał mu na pozbawienie go drogocennego "wsparcia emocjonalnego", a potem łuk brwi delikatnie wzniósł się w zaskoczeniu na wspomnienie o zagadkach logicznych i poezji, bo... cóż, jeśli dodać do tego okazjonalne katowanie fortepianu, to byłoby to też jego hobby. Taka odpowiedź znów przyniosła pytanie o to na ile Lazarus przekopał się przez jego życie, by dać odpowiedź, która mogłaby Anthony'ego zadowolić, a przepytywanego mężczyznę wynieść ponad innych kandydatów.
A potem Lovegood napisał wiersz.
Czy to był test na chińskiego cesarskiego urzędnika?!
Shafiq milczał, trzymając bilecik samymi opuszkami, rozsmakowując się w słowach, w wodzie, w metaforze. Bardzo lubił haiku, choć uważał, że w oryginalne brzmi o wiele lepiej i może mieć tysiąc więcej znaczeń przez wzgląd na specyfikę języka.
Odetchnął i w końcu uśmiechnął się szerzej, szczerzej, uśmiechnął się do rozmówcy, a nie do własnych myśli kłębiących się pod nienagannie zaczesanymi, układającymi się falą włosami.
– Dobrze panie Lovegood, myślę, że... – mechanizm klamki szczęknął na granicy słyszalności, a skrzydło drzwi odchyliło się ukazując rosłą sylwetkę drugiego zarządcy Organu Międzynarodowych Standardów Handlu Magicznego. Twarz Anthony'ego lekko stężała, gdy urwał, a potem powrócił znów do defensywnej wygodnej pozycji na fotelu. – Och Jonathan, przyszedłeś w samą porę. Mówiłem Ci, – wcale nie mówił, ale nie było to ważne – że pan Lovegood chciałby z nami współpracować bliżej niż z biura kontroli granicznej. Cieszy się nienaganną służbą krajowi, wcześniej zyskał doświadczenie jako przyboczny podczas prac badawczych w terenie. Jesteśmy właśnie po pierwszym etapie rozmów, może chciałbyś zadać mu kilka pytań, w końcu jeśli zdecydujemy się na podjęcie współpracy, to będziesz z moim osobistym asystentem pracować równie często co ja. – tak jak pracowałeś z Lisą, pomyślał, choć teraz gdy był w biurze codziennie, zdawało się, że rola jego "głosu" byłaby pomniejszona. Może to dobrze, tak na okresie próbnym, gdy trzeba byłoby sprawdzić się w boju. Zaufanie. Cenna waluta. Trudna do zdobycia.
Uciekł wzrokiem do dokumentów i udawał że szuka akt Lovegooda. Potrzebował coś zrobić z rękami, potrzebował jak najszybciej odsunąć cały natłok otwartej korespondencji myśli i uczuć, które wezbrały w nim moment po pojawieniu się swojego zastępcy. Porządkowanie biurka było więc dobrym przeniesieniem, oddaniem porządku, który robił we własnej głowie.
Osiem lat i widzą się tutaj.
Przechylił się ku lewemu podłokietnikowi, przenosząc ciężar ciała, przypominając rzeczywiście bardziej węża w swojej pozie, gdy oparł podbródek na jednej z dłoni. Seria obecnych pytań była absurdalna w swoim założeniu, stanowiła zasłonę dymną, pozory w których Shafiq udawał, że jeszcze się wahał. Odbitą piłeczkę metaforycznie złapał i odłożył na stół w milczeniu, kącik ust zadrżał mu na pozbawienie go drogocennego "wsparcia emocjonalnego", a potem łuk brwi delikatnie wzniósł się w zaskoczeniu na wspomnienie o zagadkach logicznych i poezji, bo... cóż, jeśli dodać do tego okazjonalne katowanie fortepianu, to byłoby to też jego hobby. Taka odpowiedź znów przyniosła pytanie o to na ile Lazarus przekopał się przez jego życie, by dać odpowiedź, która mogłaby Anthony'ego zadowolić, a przepytywanego mężczyznę wynieść ponad innych kandydatów.
A potem Lovegood napisał wiersz.
Czy to był test na chińskiego cesarskiego urzędnika?!
Shafiq milczał, trzymając bilecik samymi opuszkami, rozsmakowując się w słowach, w wodzie, w metaforze. Bardzo lubił haiku, choć uważał, że w oryginalne brzmi o wiele lepiej i może mieć tysiąc więcej znaczeń przez wzgląd na specyfikę języka.
Odetchnął i w końcu uśmiechnął się szerzej, szczerzej, uśmiechnął się do rozmówcy, a nie do własnych myśli kłębiących się pod nienagannie zaczesanymi, układającymi się falą włosami.
– Dobrze panie Lovegood, myślę, że... – mechanizm klamki szczęknął na granicy słyszalności, a skrzydło drzwi odchyliło się ukazując rosłą sylwetkę drugiego zarządcy Organu Międzynarodowych Standardów Handlu Magicznego. Twarz Anthony'ego lekko stężała, gdy urwał, a potem powrócił znów do defensywnej wygodnej pozycji na fotelu. – Och Jonathan, przyszedłeś w samą porę. Mówiłem Ci, – wcale nie mówił, ale nie było to ważne – że pan Lovegood chciałby z nami współpracować bliżej niż z biura kontroli granicznej. Cieszy się nienaganną służbą krajowi, wcześniej zyskał doświadczenie jako przyboczny podczas prac badawczych w terenie. Jesteśmy właśnie po pierwszym etapie rozmów, może chciałbyś zadać mu kilka pytań, w końcu jeśli zdecydujemy się na podjęcie współpracy, to będziesz z moim osobistym asystentem pracować równie często co ja. – tak jak pracowałeś z Lisą, pomyślał, choć teraz gdy był w biurze codziennie, zdawało się, że rola jego "głosu" byłaby pomniejszona. Może to dobrze, tak na okresie próbnym, gdy trzeba byłoby sprawdzić się w boju. Zaufanie. Cenna waluta. Trudna do zdobycia.
Uciekł wzrokiem do dokumentów i udawał że szuka akt Lovegooda. Potrzebował coś zrobić z rękami, potrzebował jak najszybciej odsunąć cały natłok otwartej korespondencji myśli i uczuć, które wezbrały w nim moment po pojawieniu się swojego zastępcy. Porządkowanie biurka było więc dobrym przeniesieniem, oddaniem porządku, który robił we własnej głowie.