17.07.2025, 13:52 ✶
Na zewnątrz panował mrok, ale ostatecznie nie zdjął magicznej taśmy, postanawiając nacieszyć się trochę tym nieoczekiwanym przemeblowaniem. Choć nadal był to jego salon, to jednak był wystarczająco inny.
Oczywiście nie zamierzał dzielić się z nią swoimi rozważaniami dotyczącymi własnego życia pozagrobowego. Myśl o tym że mógłby zostać duchem zakorzeniła się w nim z dość sporą ilością znaków zapytania lewitujacych nad zagadnieniami emocji, ale też ewentualnymi scenariuszami w których byłby egzorcyzmowany, albo właśnie nie byłby a musiał pozostać w miejscu które już mu się znudziło. Czy jeśli z takim rozmysłem wybrałby przestrzeń, to jego rozpacz i żałość byłaby odpowiednio rozbuchana aby rzeczywiście pozostał? To nie były rozważania do wspólnej dysputy, widział w twarzy Lucy pewną determinację, która pozwalała mu dedukować że dziewczę przyjmie za punkt honoru aby nie doprowadzić do jego śmierci. Oczywiście nie był na tyle głupi by umierać li tylko jej na złość. Teraz jednak gdy był na tyle trzeźwy (a może właśnie dobrze odżywiony i wyspany), zdał sobie sprawę że ta cała sprawa ewentualnych konsekwencji warta jest przemyślenia tak aby przypadkiem z jednego życiowego rozczarowania nie wpadł w kolejne.
Nie podążył w rozmowie za złotą nicią pozostawioną mu przez inkarnacje greckiej księżniczki. Gdzieżby to ich zaprowadziło? Wszak w micie jej los, ICH los był przypieczętowany. Teraz, gdy wciąż stał przy oknie i palcami eksplorował zagięcia i krzywizny magicznej taśmy, gdy nadal jego martwe serce błąkało się po wampirzym ciele potrzaskane na milion kawałeczków, uważał te paralele za możliwie bolesną. Jak więc czuła się Ariadna, gdy ktoś tak odmienny od jej ukochanego pojawił się przed jej oczyma, wyznając miłość nawet nie do niej, a do śpiącego oblicza? Mimowolnie uśmiechnął się do własnej myśli, gdy odwrócił się do drobnej wampirzycy. Był do głębi przekonany, że jej cynizm i antypatyczne podejście do miłości sprawiłyby, że prędzej by wyrwała sobie gardło niż odegrała napisaną przeznaczeniem partię. Oczyma wyobraźnie widział, jak Lucy ciska mu przed nosem pokreślony czerwienią scenariusz, modyfikując dialogi tak, by uchronić jej krtań. Ciekawe czy tupała by na niego z wściekłością swoimi obcasami? Błękitne oczy ześlizgnęły się do skraju czarnej sukni, ku czerwono-czarnej marmurkowej lśniącej skóry butów, a pokusa drażnienia jej w ten sposób stała się nad wyraz kusząca.
A potem parsknął sarkastycznie i przyssał się znów do butelki.
– Border collie? Raczej spasiony wylinialy beagle rozwalony na zakurzonej kanapie i poszczekujący na kundle hasające mu przed nosem. – Przestał na nią patrzeć i przeszedł na powrót do łóżka, jedynego niezajętego siedziska. Nie chciał jednak się kłaść, przysiadł przy wezgłowiu i oparł się swobodnie.
Konwersacja starych znajomych? Nic bardziej mylnego. Byli jednak wampirami, grę pozorów mieli w swoim pozbawionym krwi ciele.
– Nie wiem. Może podróż dookoła świata? W końcu nie będę miał dużo bagaży do zabrania ze sobą – ironizował, popijając swoje gorzkie słowa krwią.
Oczywiście nie zamierzał dzielić się z nią swoimi rozważaniami dotyczącymi własnego życia pozagrobowego. Myśl o tym że mógłby zostać duchem zakorzeniła się w nim z dość sporą ilością znaków zapytania lewitujacych nad zagadnieniami emocji, ale też ewentualnymi scenariuszami w których byłby egzorcyzmowany, albo właśnie nie byłby a musiał pozostać w miejscu które już mu się znudziło. Czy jeśli z takim rozmysłem wybrałby przestrzeń, to jego rozpacz i żałość byłaby odpowiednio rozbuchana aby rzeczywiście pozostał? To nie były rozważania do wspólnej dysputy, widział w twarzy Lucy pewną determinację, która pozwalała mu dedukować że dziewczę przyjmie za punkt honoru aby nie doprowadzić do jego śmierci. Oczywiście nie był na tyle głupi by umierać li tylko jej na złość. Teraz jednak gdy był na tyle trzeźwy (a może właśnie dobrze odżywiony i wyspany), zdał sobie sprawę że ta cała sprawa ewentualnych konsekwencji warta jest przemyślenia tak aby przypadkiem z jednego życiowego rozczarowania nie wpadł w kolejne.
Nie podążył w rozmowie za złotą nicią pozostawioną mu przez inkarnacje greckiej księżniczki. Gdzieżby to ich zaprowadziło? Wszak w micie jej los, ICH los był przypieczętowany. Teraz, gdy wciąż stał przy oknie i palcami eksplorował zagięcia i krzywizny magicznej taśmy, gdy nadal jego martwe serce błąkało się po wampirzym ciele potrzaskane na milion kawałeczków, uważał te paralele za możliwie bolesną. Jak więc czuła się Ariadna, gdy ktoś tak odmienny od jej ukochanego pojawił się przed jej oczyma, wyznając miłość nawet nie do niej, a do śpiącego oblicza? Mimowolnie uśmiechnął się do własnej myśli, gdy odwrócił się do drobnej wampirzycy. Był do głębi przekonany, że jej cynizm i antypatyczne podejście do miłości sprawiłyby, że prędzej by wyrwała sobie gardło niż odegrała napisaną przeznaczeniem partię. Oczyma wyobraźnie widział, jak Lucy ciska mu przed nosem pokreślony czerwienią scenariusz, modyfikując dialogi tak, by uchronić jej krtań. Ciekawe czy tupała by na niego z wściekłością swoimi obcasami? Błękitne oczy ześlizgnęły się do skraju czarnej sukni, ku czerwono-czarnej marmurkowej lśniącej skóry butów, a pokusa drażnienia jej w ten sposób stała się nad wyraz kusząca.
A potem parsknął sarkastycznie i przyssał się znów do butelki.
– Border collie? Raczej spasiony wylinialy beagle rozwalony na zakurzonej kanapie i poszczekujący na kundle hasające mu przed nosem. – Przestał na nią patrzeć i przeszedł na powrót do łóżka, jedynego niezajętego siedziska. Nie chciał jednak się kłaść, przysiadł przy wezgłowiu i oparł się swobodnie.
Konwersacja starych znajomych? Nic bardziej mylnego. Byli jednak wampirami, grę pozorów mieli w swoim pozbawionym krwi ciele.
– Nie wiem. Może podróż dookoła świata? W końcu nie będę miał dużo bagaży do zabrania ze sobą – ironizował, popijając swoje gorzkie słowa krwią.