21.07.2025, 16:16 ✶
Wiedział. Nie wiedział. Może wiedział? Trochę wiedział. Wszystko wiedział. Wcale nie wiedział, ale teraz się dowiedział?
Przypuszczenia, myśli, domniemania - to wszystko rozbijało się o stalowe oczy, które wcześniej rozbiegane po papierzyskach na biurku, teraz bezsprzecznie skupiały się na rozmówcy, na robaczku, który wpadł w sieć... nie, on wszedł w sieć całkiem świadomie i nie zamierzał bezskutecznie rzucać się do ucieczki, a leżeć, pogodzony z własnym losem, czekającym aż pajęczyna ciasno oplecie go w kokon. Anthony, który jeszcze przed momentem nie mógł odnaleźć własnego skupienia, dokumentów, słów... teraz milczał bardzo celowo, dając wybrzmieć słowom rudowłosego urzędnika, ale też dając wybrzmieć jego ciszy, jego oddechowi. Nie łagodził, nie oferował złotych mostów wycofania się z pytania i miękkiego lądowania na podusi obok. Patrzył i obserwował, trzymając w swoich długich palcach wiersz, słowa, które zmieniły jego nastawienie. A może ten statek bez kapitana potrzebował swojej kotwicy, uziemienia, inspiracji, do tego by znów podjąć kurs?
Miał rację przeczuwając, że łatwiej będzie zmierzyć się z Anthonym sam na sam.
Cisza, która zapadła po jego słowach, nabrzmiała. Obaj kierownicy OMSHMu milczeli, a Shafiq nie dał po sobie poznać, czy miał świadomość rasistowskich przekonań obecnego szefa urzędu celnego, czy też nie. Powodów takiego zawodowego butowania mogło być oczywiście więcej: przełożony mógł upatrywać w Lovegoodzie konkurencję, niebezpieczną narośl, którą trzeba było pacyfikować przez wzgląd na jego ambicję. Mógł mieć na podorędziu innych kandydatów, z najbliższej, schlebiającej mu w każdym działaniu grupy. Miał na pewno pod sobą również kilku członków rodziny, i dwie, może trzy kochanki. Zasłonięcie się konserwatyzmem było jak najbardziej wygodne. I żałosne.
Anthony zaś... owszem, był rasistą. Uważał, że każdy miał swoje miejsce w społeczeństwie, a urodzenie w niemagicznej rodzinie determinowało utratę kluczowych lat nasiąkania magiczną kulturą. Pewnych rzeczy nie dało się nauczyć później. Z drugiej strony - był wychowankiem Ravenclaw, w którym podmiotem była wiedza, a ta z powodzeniem mogła być przechowywana przez głowy, niezależnie od urodzenia. Co więcej - urzędnicy o mugolskim pochodzeniu mieli czasami ciekawe, innowacyjne pomysły, które mogły znajdować całkiem niezłe zastosowanie w magicznym świecie. Skłamałby, gdyby powiedział, że nigdy nie wykorzystywał tego typu pomysłów, tego typu okazji. Był bardzo dobry w wykorzystywaniu okazji.
A ten tu okaz, zdawał się właśnie być doskonałą okazją.
– Jesteśmy i zrobimy to panie Lovegood. Zaczyna pan od jutra. Czy godzina na zabranie rzeczy z poprzedniego biura wystarczy? Nie... niech będą dwie. – odpowiedział sam sobie, przenosząc uwagę na czysty arkusz pergaminu, pióro i kałamarz. Formalności w Ministerstwie potrafiły być mordęgą, ale nie kiedy sznurkami poruszały odpowiednie osoby. Osoby wiedzące jak poruszać się po sieci. Z oczywistych względów sprawę ułatwiał fakt, że Lovegood już pracował nie tylko w tym samym departamencie, ale realnie podlegał pod jego biuro. Takie rzeczy można było załatwić od ręki. Konkretnie od jego własnej ręki. Ewentualnie Jonathanowej, ale w końcu chodziło o jego. osobistego. asystenta.
– Oczekuję zatem pana o 10 w tym gabinecie. Jest pan wolny panie Lovegood.
Przypuszczenia, myśli, domniemania - to wszystko rozbijało się o stalowe oczy, które wcześniej rozbiegane po papierzyskach na biurku, teraz bezsprzecznie skupiały się na rozmówcy, na robaczku, który wpadł w sieć... nie, on wszedł w sieć całkiem świadomie i nie zamierzał bezskutecznie rzucać się do ucieczki, a leżeć, pogodzony z własnym losem, czekającym aż pajęczyna ciasno oplecie go w kokon. Anthony, który jeszcze przed momentem nie mógł odnaleźć własnego skupienia, dokumentów, słów... teraz milczał bardzo celowo, dając wybrzmieć słowom rudowłosego urzędnika, ale też dając wybrzmieć jego ciszy, jego oddechowi. Nie łagodził, nie oferował złotych mostów wycofania się z pytania i miękkiego lądowania na podusi obok. Patrzył i obserwował, trzymając w swoich długich palcach wiersz, słowa, które zmieniły jego nastawienie. A może ten statek bez kapitana potrzebował swojej kotwicy, uziemienia, inspiracji, do tego by znów podjąć kurs?
Miał rację przeczuwając, że łatwiej będzie zmierzyć się z Anthonym sam na sam.
Cisza, która zapadła po jego słowach, nabrzmiała. Obaj kierownicy OMSHMu milczeli, a Shafiq nie dał po sobie poznać, czy miał świadomość rasistowskich przekonań obecnego szefa urzędu celnego, czy też nie. Powodów takiego zawodowego butowania mogło być oczywiście więcej: przełożony mógł upatrywać w Lovegoodzie konkurencję, niebezpieczną narośl, którą trzeba było pacyfikować przez wzgląd na jego ambicję. Mógł mieć na podorędziu innych kandydatów, z najbliższej, schlebiającej mu w każdym działaniu grupy. Miał na pewno pod sobą również kilku członków rodziny, i dwie, może trzy kochanki. Zasłonięcie się konserwatyzmem było jak najbardziej wygodne. I żałosne.
Anthony zaś... owszem, był rasistą. Uważał, że każdy miał swoje miejsce w społeczeństwie, a urodzenie w niemagicznej rodzinie determinowało utratę kluczowych lat nasiąkania magiczną kulturą. Pewnych rzeczy nie dało się nauczyć później. Z drugiej strony - był wychowankiem Ravenclaw, w którym podmiotem była wiedza, a ta z powodzeniem mogła być przechowywana przez głowy, niezależnie od urodzenia. Co więcej - urzędnicy o mugolskim pochodzeniu mieli czasami ciekawe, innowacyjne pomysły, które mogły znajdować całkiem niezłe zastosowanie w magicznym świecie. Skłamałby, gdyby powiedział, że nigdy nie wykorzystywał tego typu pomysłów, tego typu okazji. Był bardzo dobry w wykorzystywaniu okazji.
A ten tu okaz, zdawał się właśnie być doskonałą okazją.
– Jesteśmy i zrobimy to panie Lovegood. Zaczyna pan od jutra. Czy godzina na zabranie rzeczy z poprzedniego biura wystarczy? Nie... niech będą dwie. – odpowiedział sam sobie, przenosząc uwagę na czysty arkusz pergaminu, pióro i kałamarz. Formalności w Ministerstwie potrafiły być mordęgą, ale nie kiedy sznurkami poruszały odpowiednie osoby. Osoby wiedzące jak poruszać się po sieci. Z oczywistych względów sprawę ułatwiał fakt, że Lovegood już pracował nie tylko w tym samym departamencie, ale realnie podlegał pod jego biuro. Takie rzeczy można było załatwić od ręki. Konkretnie od jego własnej ręki. Ewentualnie Jonathanowej, ale w końcu chodziło o jego. osobistego. asystenta.
– Oczekuję zatem pana o 10 w tym gabinecie. Jest pan wolny panie Lovegood.