[04.09.72] How to catch feelings and then throw them into the fire where they belong

Lyssa była dzisiejszego dnia najwyraźniej niezwykle ugodowa, bo przez większy czas zwyczajnie się Peregrinusowi przypatrywała. Jak wsuwa zakładkę między stronnice, jak zamyka książkę, odkłada ją i rozdziela swoje nieszczęścia na dwie kupki. Nie miała nawet ochoty zmarszczyć z awersją brwi, albo wyrzucić w jego stronę komentarza, że nie sądziła że ma tylu znajomych, żeby dzielić to swoje nieszczęście na porcje. Jeden to i tak było w jej oczach dużo, w jego przypadku i nie liczyła do tego jej ojca, bo to żaden znajomy nie był przecież.

- Nie byłbyś dobrym redaktorem Czarownicy - skomentowała wreszcie po chwili zastanowienia, ale przynajmniej tym razem w jej głosie brakowało ostrości. Westchnęła, bo chyba przez moment faktycznie sądziła, że dostanie tutaj odpowiedź na swoje pytania, rodem ze stronnic sławetnej gazety. Tymczasem było to jakieś smęty depresyjnego mężczyzny. - Bo ja nie mam nawet siły wyjść z domu, Peregrinusie. Rozumiesz? Nie mam sił - zajęczała żałośnie ze swojej kanapy, wciąż nie zmieniając pozycji, nawet jeśli robiło jej się już trochę niewygodnie. - Z resztą. Jesteś tutaj i rozmawiasz ze mną, dlaczego nie możesz mi lepiej pomóc? - Lyssa, oczywiście, wiedziała dlaczego. Bo nie był młodą kobietą, która posiadałaby odrobinę więcej mądrości od niej, ale wciąż rozumiałaby jej perspektywę. Z resztą, ta rozmowa chyba była formą wspomnianego przez niego, dzielenia nieszczęścia na kupki. Ale formą która przesuwała je na strony nie była pogadanka o samym problemie, a próba uprzykrzenia mu życia.