22.07.2025, 20:01 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.07.2025, 17:23 przez Hannibal Selwyn.)
- Jestem cały, zapewniam was, wszystko na swoim miejscu! - uspokoił towarzystwo - Och, myślałem, że już po mnie, ale otrzymałem pomoc i potrzeba mi tylko kilku dni i słoiczka maści. Do premiery “Ekstazy” nie będzie śladu! - dodał z miną bohatera, który otarł się o śmierć. W końcu przez chwilę naprawdę był pewien, że to koniec.
”Pomieszka ze mną przez chwilę”, tak? Brawo, Mona! Przypomniał sobie zeszłotygodniową rozmowę z Jonathanem, tą o związkach… i zastanowił się przez chwilę, czy właśnie nie stanął twarzą w twarz z ową historią, której istnienie podejrzewał wtedy. Cieszyłby się szczerze, gdyby Mona znalazła coś, co uczyniłoby jej życie w Londynie łatwiejszym, a może nawet szczęśliwym.
- Ja zawsze jestem miły…- szepnął do kuzynki z uśmiechem i puścił do niej oko.
Słysząc westchnienie Mony, nabrał ochoty, żeby zostawić tych dwoje samym sobie, ale głupio jakoś było odwrócić się w drzwiach i tak po prostu wyjść, więc obiecał sobie, że naprawdę dokona tylko niezbędnych napraw i prania, a potem pójdzie sobie… gdziekolwiek. Może do The Globe - nie byłaby to jego pierwsza noc spędzona w teatrze.
W salonie podwinął rękawy koszuli i w pierwszej kolejności zabrał się za kurtkę. Machnął różdżką, aby wyczarować kubełek…
…i zaklęciem czyszczącym translokował do niego sadzę z ubrania.
- Nie kłopocz się jedzeniem, naprawdę wypiję herbatę i spadam! - zawołał za Moną, a do Icarusa powiedział:
- Mona jest najmłodsza z mojego kuzynostwa, a czasem ma więcej rozsądku niż ja, Robert i Jonathan razem wzięci!
Czarna skóra upstrzona była drobnymi uszkodzeniami spowodowanymi przez opadający popiół. Nie mógł jej w takim stanie oddać właścicielowi - rozłożył ją na kolanach i zaczął naprawiać dziurki przy użyciu magii, mozolnie, starannie, jeden czar na jedno pęknięcie.
- Duch, tak… próbowałem tam spać w Spaloną Noc, ale… same koszmary mi się śniły - mówił, skupiony na zasklepianiu wypalonych w kurtce dziurek - Mam nadzieję, że Convivium wymaga raczej sprzątania, niż generalnego remontu?
Skończył naprawy, z zadowoleniem przyjrzał się okryciu wierzchniemu, które wyglądało jak nowe i odłożył je na bok. Wyciągnął z kufra stosik koszul i zaczął je po jednej rozkładać, oczyszczać translokacją z sadzy i składać starannie. Selwyn skupiony na tak przyziemnym zadaniu, jak pranie - oblicze, które rzadko pokazywał innym, ale przecież był u Mony, czyli u rodziny, a to prawie jak u siebie!
- Ellie pewnie zgodziłaby się ze mną, że wieś najlepiej wygląda na sielankowych obrazkach. - westchnął i zerknął kątem oka na Icarusa. Nie wierzył, że Mona nie wybrałaby porządnego faceta, nie w sensie statusu krwi czy innych podobnych bzdetów, ale z charakteru, więc ten mężczyzna musiał mieć serce po właściwej stronie, ale wyglądał, jakby coś go trapiło. Teraz co prawda mało kogo całkiem nic nie trapiło ale Icarus albo wyjątkowo silnie przeżył ostatnią noc, albo miał jakieś dodatkowe zmartwienia. Ciekawość musiała poczekać - nie wypadało drążyć. Uśmiechnął się.
- Och, myślałem co prawda o wyciągnięciu jej na miasto, jak wszystko się trochę uspokoi… ale odwiedziny też są świetnym pomysłem!
”Pomieszka ze mną przez chwilę”, tak? Brawo, Mona! Przypomniał sobie zeszłotygodniową rozmowę z Jonathanem, tą o związkach… i zastanowił się przez chwilę, czy właśnie nie stanął twarzą w twarz z ową historią, której istnienie podejrzewał wtedy. Cieszyłby się szczerze, gdyby Mona znalazła coś, co uczyniłoby jej życie w Londynie łatwiejszym, a może nawet szczęśliwym.
- Ja zawsze jestem miły…- szepnął do kuzynki z uśmiechem i puścił do niej oko.
Słysząc westchnienie Mony, nabrał ochoty, żeby zostawić tych dwoje samym sobie, ale głupio jakoś było odwrócić się w drzwiach i tak po prostu wyjść, więc obiecał sobie, że naprawdę dokona tylko niezbędnych napraw i prania, a potem pójdzie sobie… gdziekolwiek. Może do The Globe - nie byłaby to jego pierwsza noc spędzona w teatrze.
W salonie podwinął rękawy koszuli i w pierwszej kolejności zabrał się za kurtkę. Machnął różdżką, aby wyczarować kubełek…
Kształtowanie - stworzenie kubełka na odpady
Rzut Z 1d100 - 55
Sukces!
Sukces!
…i zaklęciem czyszczącym translokował do niego sadzę z ubrania.
- Nie kłopocz się jedzeniem, naprawdę wypiję herbatę i spadam! - zawołał za Moną, a do Icarusa powiedział:
- Mona jest najmłodsza z mojego kuzynostwa, a czasem ma więcej rozsądku niż ja, Robert i Jonathan razem wzięci!
Czarna skóra upstrzona była drobnymi uszkodzeniami spowodowanymi przez opadający popiół. Nie mógł jej w takim stanie oddać właścicielowi - rozłożył ją na kolanach i zaczął naprawiać dziurki przy użyciu magii, mozolnie, starannie, jeden czar na jedno pęknięcie.
- Duch, tak… próbowałem tam spać w Spaloną Noc, ale… same koszmary mi się śniły - mówił, skupiony na zasklepianiu wypalonych w kurtce dziurek - Mam nadzieję, że Convivium wymaga raczej sprzątania, niż generalnego remontu?
Skończył naprawy, z zadowoleniem przyjrzał się okryciu wierzchniemu, które wyglądało jak nowe i odłożył je na bok. Wyciągnął z kufra stosik koszul i zaczął je po jednej rozkładać, oczyszczać translokacją z sadzy i składać starannie. Selwyn skupiony na tak przyziemnym zadaniu, jak pranie - oblicze, które rzadko pokazywał innym, ale przecież był u Mony, czyli u rodziny, a to prawie jak u siebie!
- Ellie pewnie zgodziłaby się ze mną, że wieś najlepiej wygląda na sielankowych obrazkach. - westchnął i zerknął kątem oka na Icarusa. Nie wierzył, że Mona nie wybrałaby porządnego faceta, nie w sensie statusu krwi czy innych podobnych bzdetów, ale z charakteru, więc ten mężczyzna musiał mieć serce po właściwej stronie, ale wyglądał, jakby coś go trapiło. Teraz co prawda mało kogo całkiem nic nie trapiło ale Icarus albo wyjątkowo silnie przeżył ostatnią noc, albo miał jakieś dodatkowe zmartwienia. Ciekawość musiała poczekać - nie wypadało drążyć. Uśmiechnął się.
- Och, myślałem co prawda o wyciągnięciu jej na miasto, jak wszystko się trochę uspokoi… ale odwiedziny też są świetnym pomysłem!