Nie dało się ukryć, że Yaxley pod tym względem się nie zmieniła. Zresztą nie była to nigdy cecha, którą uważała za jakąś szczególnie przeszkadzającą. Była uparta, stawiała na swoim, no i co z tego? Nie miała oporów przed tym, aby bronić swojego podejścia, czy poglądów, może nie zawsze było to zdrowe, ale przynajmniej nie była chorągiewką fruwającą na wietrze.
- Zostaję przy rekinie i nie biorę innych opcji pod uwagę. - Wydawała się być bardzo pewna swojego własnego porównania i zdecydowanie nie chciała od niego odchodzić. Mógł z tym zrobić co chciał, chociaż tak naprawdę gdyby po prostu je zaakceptował, bo nie było innej możliwości. Skoro już tak sobie ujebała to miało tak być.
Nie nadawała się na rozgwiazdę, nie była szczególnie kolorowa, nie zachwycała oczu, zdecydowanie nie była przykładem rozgwiazdy, nawet jeśli miała całkiem niezły tyłek.
- To proste, Ty jesteś ośmiornicą. - Roise potrafił się kamuflować i czekać na idealną okazję, aby zaatakować. Nie mogła wybrać innego zwierzęcia, był ośmiornicą, która potrafiła w idealnym momencie wyciągnąć swoje macki po to, aby zaatakować tego, na kogo polowała. Nic trudnego, całkiem łatwo przyszło jej znalezienie tego dopasowania.
- To zależy, są sytuacje w których mi się przydaje. - Wiedziała do czego zmierzał. Niby ze wszystkim radziła sobie sama, ale bywały momenty, w których wolała odczuwać wsparcie, najlepiej takie tuż obok siebie, z którego mogła skorzystać w każdym momencie. Tym był dla niej Erik podczas spędów czystokrwistych. Ambroise mógł to traktować lekko, ale Geraldine doceniała jego obecność i towarzystwo, pomimo swojego standardowego podejścia, że jest w stanie poradzić sobie ze wszystkim sama i nie brak jej samodzielności. Pośród tych wszystkich hien to wcale nie było takie proste.
- Jak na Ciebie to i tak dosyć sporo, musisz jednak być przygotowany na to, że ja nie będę taka obojętna. - Nie zamierzała radykalnie zmieniać swojego podejścia do Longbottoma, naprawdę za nim przepadała i nie chciała się od niego dystansować. Naturalne wydawało jej się pozostanie w bliskich kontaktach, nawet jeśli jej chłopak nie był z tego powodu szczególnie zadowolony, musiał jej wybaczyć.
- Tak naprawdę, moim zdaniem jest najlepsza, nic tak nie działa na wyobraźnie jak to, kiedy sam dostaniesz po dupie. - Było to całkiem proste, jeśli raz się sparzysz, to pamiętasz o tym, kolejny raz nie popełnisz tego samego błędu. Yaxleyówna przynajmniej starała się ich unikać, bez względu na to, czego by nie dotyczyły. Wiedziała, że ludzie mieli różne podejście, niektórzy nie zauważali własnych potknięć - trochę im współczuła. Obwinianie innych za swoje niepowodzenia nie było najlepszą opcją, zresztą sama miała raczej tendencje do brania wszystkiego na siebie. To wydawało jej się bardziej logiczne, dzięki temu mogła pracować nad sobą samą.
- Czu ja wiem, czy taką nietypową, mam wrażenie, że ostatnio okropnie łatwo przychodzi nam odnajdywanie punktów wspólnych. - Przez ten tydzień naprawdę wiele razy padło między nimi to, że się ze sobą zgadzają, nie było to wymuszone, po prostu tak było - zresztą, czy faktycznie powinna się nad tym zastanawiać, mieli dość podobne charaktery, podobne podejścia do większości spraw, byli do siebie dopasowani.
Już w to nie wątpiła, to wydawało się raczej oczywiste i dobrze, że się z tym pogodzili. Naprawdę miło było siedzieć tak po prostu, z dala od całego świata, łapać się za ręce i dochodzić do wspólnych wniosków. Tym razem bez zbędnych przepychanek, bez udowadniania sobie nawzajem kto ma rację. Naprawdę cieszyło ją to, że znowu spoglądali w jedną stronę, dużo bardziej zjednoczeni niż wcześniej. Nie wydawało jej się, aby ktokolwiek, albo cokolwiek mogło to popsuć, nie tym razem. Zbyt dobrze wiedzieli na czym im zależało. Zresztą nie bez powodu Yaxleyówna postanowiła przerzucić problem związany z bratem na rodziców, nie dość, że nie radziła sobie z nim najlepiej, to po prostu czuła, że to była pora, w której powinni zająć się sobą, skupić się na tym co odzyskali.