Nie zaprzeczyłaby temu. Nie była szczególnie mocno przekonana o własnej wartości, przez co dość często, w większych grupach ludzi wtapiała się w tło. Słuchała, nie włączała się w dyskusje, tylko wyciągała wnioski, jednak z nikim praktycznie się nimi nie dzieliła. Musiała się czuć się akceptowana, żeby bez oporu słowa zaczęły płynąć z jej ust. Nie było wielu takich osób, chociaż zdawała sobie sprawę z tego, że potrafi całkiem nieźle analizować, bo przecież robiła to przez całe swoje życie, niemalże ciągle, tak już funkcjonowała jej głowa.
- Wiem, ale są pewne rzeczy, których nie chce, lub nie da się zmienić. - Uogólnianie nie było dobrym nawykiem, miała świadomość, że często mogło nietrafne, bo bywały sytuacje, których nie dało się przewidzieć, takie, które nie przytrafiały się w snach, czy najgorszych koszmarach.
W przypadku Prue wyglądało to nieco inaczej. Potrafiła zaakceptować czyjąś opinię, nie musiała mieć racji. Zdawała sobie sprawę z tego, że każdy patrzył na świat przez pryzmat swoich doświadczeń, co mogło powodować spore różnice. Akceptowała to, że inni mieli różne zdanie od niej, aczkolwiek nie zmieniało to jej własnego podejścia. Starała się być tolerancyjna. To nie tak, że łatwo było jej zasugerować zmianę jej własnego. Ona również w końcu miała swoje doświadczenia, które w dużej mierze miały wpływ na to czym się kierowała, w jaki sposób myślała.
Niewiele osób było na tyle szczerych, czy głupich, żeby zawsze się odkrywać. Maski były stale obecne w ich świecie. Tak było prościej, zresztą, czy kultura tego nie wymagała? Uczono dziewczynki, że powinny być pokorne i grzeczne, nie rzucać się w oczy, chłopcy mieli być silni i stanowczy, stawiać na swoim, bo tak wypadało. Sama Prue się do tego stosowała, wiedziała, że mogłaby zostać jeszcze bardziej wykluczona gdyby nie miała oporu, aby pokazywać całą siebie. Na tle innych i tak odstawała, chociaż starała się dostosowywać, ale nad pewnymi zachowaniami nie była w stanie panować - jak chociażby rozbieganymi oczami, zacięciami i mogologami, które dosyć często trwały w jej głowie.
- Nie do końca, jak widać to wcale nie jest takie oczywiste, jakby się mogło wydawać. - Ludzie nie bywali mili ot tak, bez powodu. Nie przyszło więc na myśl, że to mogło być to. Zresztą nawet nie oczekiwała tego, że ktokolwiek będzie dla niej miły, raczej stawiała na dość konkretne rozmowy, żeby nie powiedzieć chłodne.
Zresztą naprawdę próbował jej wmówić, że to hasło istniało w tej krzyżówce, że to była demonstracja jego dobrej woli, by mogła chociaż w ten sposób zaangażować się w rozwiązywanie krzyżówki, dobre sobie. Prudence bywała nieco odklejona, ale nie była głupia.
- Jeśli ciągle mówimy o szczurach, to jak najbardziej. - Nie uciekała spojrzeniem, kiedy uniósł wzrok znad gazety, bo dlaczego niby miałaby to robić. Ta rozmowa była mocno zawirowana, wcale nie taka prosta, jakby mogło się wydawać. Potrafiła wyłapać te drobne sugestie, niuanse, zresztą miała świadomość, że Ambroise nie robił tego bez powodu. Najwyraźniej sprawiało mu przyjemność pastwienie się nad nią w ten sposób.
- Moją własność... - Powtórzyła za nim, powoli. Dopiero po krótkiej chwili dotarło do niej, co właściwie miał na myśli, zerknęła odruchowo na swój palec, zapomniała o tym, że go zgubiła, nie brakowało jej tego ciężaru na dłoni.
- Nie czuję takiej potrzeby. - Był to chyba odpowiedni moment, aby się go pozbyć, szczególnie, że stało się to samo. Los chyba zasugerował jej, że już nie potrzebowała tego pierścionka, nie musiała korzystać z niego jak z tarczy ochronnej, która miała ją dystansować od niechcianych interakcji.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control