- Nie do końca bym się z tym zgodziła. - Czy śmierć faktycznie była stała? No nie do końca, jasne, czekała na każdego, ale czy sami nie mieli możliwości być świadkami tego, że niektórym udawało się od niej uciec. Wyrwać z jej ramion, kiedy wydawało się to być niemożliwe? Zresztą nekromanci przecież mieli dosyć interesującą relację ze śmiercią, a wiedziała, że Ambroise jak i ona nie obawiał się tej dziedziny magii. Zresztą to była jedna z rzeczy, która powodowała, że widziała go jako swojego sojusznika. Mogli bez problemu rozmawiać o podobnych praktykach, byli otwarci na tę część magii, która wzbudzała spore kontrowersje w społeczeństwie.
Wzruszyła jedynie ramionami, kiedy usłyszała kolejne słowa, które padły z jego ust. Tak było, nie zamierzała zaprzeczać. W ten sposób łatwiej było jej się przygotować na najgorsze, tak właściwie to nie musiała się przygotowywać, bo po prostu nie dopuszczała do siebie ludzi. Z góry zakładała, że mają nieodpowiednie pobudki, że chcą się z niej ponabijać, wyśmiać ją, albo wykorzystać. Całkiem proste, nie brało się też znikąd, z powietrza. Kilka razy oberwała i wolała się dystansować, niżeli to powtarzać.
- Nie da się temu zaprzeczyć. - To był fakt. Wiedziała, że sytuacje były różne, nie powinna wrzucać wszystkich do jednego wora, zresztą ostatnio nawet dowiedziała się, że nie zawsze było tak jak zakładała. Benjy otworzył jej oczy, gdy wspominał o przeszłości. Kiedy teraz spoglądała na to zauważała pewne fakty, których wtedy nie widziała, bo była cholernie uparta w swoim przekonaniu. Czy wiele przez to straciła? Nie mogła tego stwierdzić, grunt, że ostatnio nieco zaczęła nad tym pracować. Zmiany były widoczne, może nie dla wszystkich, grunt, że Ci którzy mieli je dostrzec na pewno to zauważyli.
Nie sądziła, że Greengrass liczył na jakieś wyjaśnienia. Nie byli przyjaciółmi, nie musiała mu się tłumaczyć z czego wynika jej zachowanie. Przyznała mu zresztą rację, nie sądziła, żeby tego potrzebował, ale nie miała z tym najmniejszego problemu. Nie należała do osób, które mówiły, że coś jest czarno-białe, gdy było kolorowe. Zresztą, czy to stwierdzenie coś zmieniało? No nie. Taka już była, tyle, nic szczególnego.
- Nieszczególnie interesuje mnie ich opinia. - Nie musieli kontynuować tematu szczęśliwego życia jej szczura, naprawdę to było zbędne. Nie do końca przemawiało do niej to odniesienie. Zdecydowanie wolała konkretne pytania, konkretne odpowiedzi, nie lubiła owijać w bawełnę, a to o czym rozmawiali było coraz bardziej abstrakcyjne.
Mógł próbować z niej czytać, jednak nie było to takie proste. Gdy tylko chciała Prue potrafiła przyodziewać maskę obojętności, tak właśnie było teraz. Zwyczajowo dla siebie po prostu przeszywała go wzrokiem, a jej twarz nie wydawała się mieć żadnego wyrazu. Nie obeszło ją specjalnie jego pytanie o ten cholerny pierścionek. Skoro już sam postanowił opuścić jej palec, to mówiło samo za siebie, nie potrzebowała go do niczego.
- Możesz wrzucić do morza. - To było chyba całkiem szybkie i mało wymagające rozwiązanie. Nie musiała więcej oglądać tego pierścionka, zresztą nigdy nie był za bardzo jej. Nie miał w sobie niczego wyjątkowego, tak samo jak relacja, która się z nim kojarzyła. Nosiła go przez to, że czuła się winna, że nie do końca cierpi po tej stracie, która ją spotkała, bo przecież powinna cierpieć, społeczeństwo wymagało tego od osób, które znalazły się w podobnych sytuacjach.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control