26.07.2025, 09:29 ✶
Poranek spędziła intensywnie, ale poranki takie już były i popołudnia i wieczory w swej złośliwości również. Zawsze było coś do poprawienia, nawet jeśli ocierało się o perfekcje, gdy z gładkością przechodziła przez każdy krok, każdy obrót - to w jej głowie kotłowała się myśl, ta iskrząca, może ciut irytująca, a może motywująca - zawsze mogło być lepiej, bardziej idealnie, nawet jeśli świat pokręciłby głową i westchnął nad jej determinacją.
-Jutro postaramy się bardziej - rzuciła z sennym uśmiechem do Artemisa, patrząc czule na węża, który zalegał na jednym z krzeseł, zakopany w jej rozciągniętą dresową bluzę , czasem tylko zerkając w kierunku właścicielki.
Od spalonej nocy Mathilda nie sypiała najlepiej. W zasadzie to nigdy nie sypiała dobrze, ale po spalonej nocy jej mieszkanie stało się nieznośne, doprowadzało ją do łez i skrajnego zmęczenia. Nic dziwnego, że już po pierwszej nocy, która była mordęgą, zaprosiła do siebie Mone, a kolejnej nocy spała u niej, nie chcąc pozostać sama w ów mieszkaniu. Towarzystwo przyjaciółki było jak chłodny, kojący kompres, a słowa nie były w stanie wyrazić wdzięczności - chociaż wiedziała, że nie może nadużywać gościnności dziewczyny, mimo że wizja powrotu do domu samej w jakiś sposób ją paraliżowała.
Ubrana w zbyt luźny, nieco rozciągnięty dres - którego bluza odkrywała jedno z ramion- w kolorze przygaszonego błękitu, szła jednym z korytarzy, bujając w obłokach jak to miała w zwyczaju. Tłumaczyła Artemisowi, co mogłaby poprawić w choreografii. A wąż, schowany pod jej bluzą tudzież koszulką, słuchał - albo nie, niemniej jednak dziewczyna mówiła tak, jakby ten spijał każde jej słowo.
Wyglądało to tak jakby rozmawiała z samą sobą, ale ten kto widywał dziewczynę na co dzień zdążył się przyzwyczaić do tego, że tancerka miała swoje dziwactwa. Również Ci co nie widywali jej jedynie na scenie czy wydarzeniach nie byli zdziwieni, że jej strój mógłby pozostawiać wiele do życzenia.
Tuż przy sali usłyszała krzyki, co prawda nie była w stanie stwierdzić czego dotyczyła kłótnia, ale miała wrażenie, że ich głosy niosą się przez całą aleje horyzontalną, zatrzymując się dopiero na pokątnej.
-Myślisz, że to... - urwała, chcąc sięgnąć do klamki. Ostatnie co zarejestrowało jej spojrzenie to ruch klamki, do której sięgała.
Drzwi otworzyły się z impetem, z głuchym hukiem tratując dziewczynę, która przyciągnęła ręce ku klatce piersiowej chcąc ochronić Artemisa. Straciła równowagę i runęła na podłogę, lądując ciężko na tyłku.
Z jej ust wyrwał się stłumiony jęk - a rozcięta warga, którą przypadkiem przegryzła podczas zderzenia zaczęła krwawić cienką stróżką, niczym pęknięta wiśnia - stróżka krwi spłynęła po jej brodzie, niczym bezgłośna skarga.
Powoli uniosła głowę. Jej spojrzenie było mętne, zaszklone, nieco rozmazane od bólu i zaskoczenia. Patrzyła na Hannibala z czymś co trudno było zignorować - mieszanką żalu, niezrozumienia i bezradności. Niczym szczenię, które nie wie co zrobiło źle, a na które ktoś podniósł rękę, uderzył, aby wyrzucić frustrację.
Spojrzenie zadrżało, jak i usta, jakoby dziewczyna przez chwilę walczyła z płaczem. Uniosła dłoń, przysuwając do ust jakoby chciała je zakryć, czując jak pieką, czując smugę krwi, która zaczęła beznamiętnie skapywać na bluzę, pozostawiając po sobie ciemne plamki.
-Jutro postaramy się bardziej - rzuciła z sennym uśmiechem do Artemisa, patrząc czule na węża, który zalegał na jednym z krzeseł, zakopany w jej rozciągniętą dresową bluzę , czasem tylko zerkając w kierunku właścicielki.
Od spalonej nocy Mathilda nie sypiała najlepiej. W zasadzie to nigdy nie sypiała dobrze, ale po spalonej nocy jej mieszkanie stało się nieznośne, doprowadzało ją do łez i skrajnego zmęczenia. Nic dziwnego, że już po pierwszej nocy, która była mordęgą, zaprosiła do siebie Mone, a kolejnej nocy spała u niej, nie chcąc pozostać sama w ów mieszkaniu. Towarzystwo przyjaciółki było jak chłodny, kojący kompres, a słowa nie były w stanie wyrazić wdzięczności - chociaż wiedziała, że nie może nadużywać gościnności dziewczyny, mimo że wizja powrotu do domu samej w jakiś sposób ją paraliżowała.
Ubrana w zbyt luźny, nieco rozciągnięty dres - którego bluza odkrywała jedno z ramion- w kolorze przygaszonego błękitu, szła jednym z korytarzy, bujając w obłokach jak to miała w zwyczaju. Tłumaczyła Artemisowi, co mogłaby poprawić w choreografii. A wąż, schowany pod jej bluzą tudzież koszulką, słuchał - albo nie, niemniej jednak dziewczyna mówiła tak, jakby ten spijał każde jej słowo.
Wyglądało to tak jakby rozmawiała z samą sobą, ale ten kto widywał dziewczynę na co dzień zdążył się przyzwyczaić do tego, że tancerka miała swoje dziwactwa. Również Ci co nie widywali jej jedynie na scenie czy wydarzeniach nie byli zdziwieni, że jej strój mógłby pozostawiać wiele do życzenia.
Tuż przy sali usłyszała krzyki, co prawda nie była w stanie stwierdzić czego dotyczyła kłótnia, ale miała wrażenie, że ich głosy niosą się przez całą aleje horyzontalną, zatrzymując się dopiero na pokątnej.
-Myślisz, że to... - urwała, chcąc sięgnąć do klamki. Ostatnie co zarejestrowało jej spojrzenie to ruch klamki, do której sięgała.
Drzwi otworzyły się z impetem, z głuchym hukiem tratując dziewczynę, która przyciągnęła ręce ku klatce piersiowej chcąc ochronić Artemisa. Straciła równowagę i runęła na podłogę, lądując ciężko na tyłku.
Z jej ust wyrwał się stłumiony jęk - a rozcięta warga, którą przypadkiem przegryzła podczas zderzenia zaczęła krwawić cienką stróżką, niczym pęknięta wiśnia - stróżka krwi spłynęła po jej brodzie, niczym bezgłośna skarga.
Powoli uniosła głowę. Jej spojrzenie było mętne, zaszklone, nieco rozmazane od bólu i zaskoczenia. Patrzyła na Hannibala z czymś co trudno było zignorować - mieszanką żalu, niezrozumienia i bezradności. Niczym szczenię, które nie wie co zrobiło źle, a na które ktoś podniósł rękę, uderzył, aby wyrzucić frustrację.
Spojrzenie zadrżało, jak i usta, jakoby dziewczyna przez chwilę walczyła z płaczem. Uniosła dłoń, przysuwając do ust jakoby chciała je zakryć, czując jak pieką, czując smugę krwi, która zaczęła beznamiętnie skapywać na bluzę, pozostawiając po sobie ciemne plamki.