27.07.2025, 17:06 ✶
Uśmiechnęła się, ale tym razem delikatnie. Tak aby i jej oczy nabrały radośniejszego wyrazu, a jednocześnie by nie pogorszyć swojego stanu. Hannibal zdawał się uroczo troskliwy i niesamowicie wyrozumiały w tym momencie. Nie tylko wobec niej i Artemisa, ale wobec, zdawało by się, całego świata.
-Dożyjemy, przeżyjemy, a potem będziemy się stresować do kolejnego razu - stwierdziła z niejakim rozbawieniem. Bo tak to wyglądało, zamknięte koło od występu do występu.
Niekiedy pojawiały się chwilę zwątpienia, ciężar marzeń nasilał się szturchany przez lęki i obawy. A potem znikał, rozpływał się jakby nigdy nie istniał w chwili w której następował wyrzut adrenaliny podczas wejścia na scenę. Wtedy każdy taki przypominał sobie, że warto.
Zerknęła w kierunku drzwi, chwilę później zaś na chłopaka
-Rozumiem... - umilkła na moment - z Lorettą? Obawiam się, że mitrydatyzm nie zadziała w tym przypadku, a jeśli zadziała to zaprowadzi nas tam gdzie zaprowadził Pontu - zachichotała - także, gdy mam wybór jej nie widzieć to... - urwała, słysząc głos Mony.
Jednak nim zdążyłaby jakkolwiek zareagować Mona już była tuż przy nich, chwytając twarz Mathildy, rzucając oskarżenia w kierunku Hannibala.
-Mo.. - mruknęła, wchodząc jej w słowo. A raczej starając się przebić, bo właśnie wspominała coś o... biczowaniu? A to ponoć Quirrell była dziwna.
-Mona... - dodała już głośniej, acz spokojniej, głosem przepełnionym słodyczą - Wszystko w porządku - zapewniła, a zaraz musnęła wargami czubek nosa przyjaciółki, zostawiając na nim krwawą smugę
-Zrobiło mi się ciut słabo i się wywróciłam i ups... przegryzłam przypadkiem wargę przy upadku. Hannibal to zobaczył i rzucił mi się na pomoc, to wszystko - wyjaśniła, trzymając dalej małego agresora za łapeczki, na wypadek gdyby te nie uwierzyły. Podczas opowiadania Mathildzie nawet głos nie zadrżał. Brzmiała jakby mówiła prawdę i to tak wiarygodnie, że gdyby Hannibal nie był świadomy tego, że uderzył ją drzwiami chwilę wcześniej, to pewnie sam by w to uwierzył.
Dla Mathildy zaś kłamanie było nieodłączną częścią życia. I to nie był jej wybór, a wybór jej rodziców. Musiała płakać, gdy było trzeba i uśmiechać się tak czysto i szczerze, mimo że jej serce rozdzierane było na strzępy. Jej dusza, którą Ci dawno temu rzucili na pożarcie sępom.
Gdy niosła ostatni posiłek dla tych, których rodzice nazywali niewygodnymi. Uśmiechając się przy tym niczym najradośniejsze dziecko na świecie, obserwując jak Ci niewygodni odwzajemniają uśmiech i dziękują, gładzą ją po włosach - zupełnie nieświadomi niedalekiej przyszłości. Ona zaś była, nawet jeśli przez długi czas nie rozumiała - Widziała co się z nimi działo i bardzo nie chciała wracać, nie chciała nieść kolejnego ciasta w obłudnej trosce, patrząc jak powolutku ulatuje z nich życie. Nie zapomni ich twarzy, ich imion, ich gasnącego spojrzenia. A Milford nie pozwoli jej zapomnieć.
I chociaż była to przeszłość to ten nawyk pozostał, służył jej niczym tarcza - aby łagodzić sytuację, aby uniknąć niektórych konfrontacji, aby było dobrze.
-A Alice... - Rozejrzała się powoli - Nie widziałam jej, chyba jej nie ma... - zatrzymała pytający wzrok na Hannibalu.
//Przewaga - Kłamstwo
-Dożyjemy, przeżyjemy, a potem będziemy się stresować do kolejnego razu - stwierdziła z niejakim rozbawieniem. Bo tak to wyglądało, zamknięte koło od występu do występu.
Niekiedy pojawiały się chwilę zwątpienia, ciężar marzeń nasilał się szturchany przez lęki i obawy. A potem znikał, rozpływał się jakby nigdy nie istniał w chwili w której następował wyrzut adrenaliny podczas wejścia na scenę. Wtedy każdy taki przypominał sobie, że warto.
Zerknęła w kierunku drzwi, chwilę później zaś na chłopaka
-Rozumiem... - umilkła na moment - z Lorettą? Obawiam się, że mitrydatyzm nie zadziała w tym przypadku, a jeśli zadziała to zaprowadzi nas tam gdzie zaprowadził Pontu - zachichotała - także, gdy mam wybór jej nie widzieć to... - urwała, słysząc głos Mony.
Jednak nim zdążyłaby jakkolwiek zareagować Mona już była tuż przy nich, chwytając twarz Mathildy, rzucając oskarżenia w kierunku Hannibala.
-Mo.. - mruknęła, wchodząc jej w słowo. A raczej starając się przebić, bo właśnie wspominała coś o... biczowaniu? A to ponoć Quirrell była dziwna.
-Mona... - dodała już głośniej, acz spokojniej, głosem przepełnionym słodyczą - Wszystko w porządku - zapewniła, a zaraz musnęła wargami czubek nosa przyjaciółki, zostawiając na nim krwawą smugę
-Zrobiło mi się ciut słabo i się wywróciłam i ups... przegryzłam przypadkiem wargę przy upadku. Hannibal to zobaczył i rzucił mi się na pomoc, to wszystko - wyjaśniła, trzymając dalej małego agresora za łapeczki, na wypadek gdyby te nie uwierzyły. Podczas opowiadania Mathildzie nawet głos nie zadrżał. Brzmiała jakby mówiła prawdę i to tak wiarygodnie, że gdyby Hannibal nie był świadomy tego, że uderzył ją drzwiami chwilę wcześniej, to pewnie sam by w to uwierzył.
Dla Mathildy zaś kłamanie było nieodłączną częścią życia. I to nie był jej wybór, a wybór jej rodziców. Musiała płakać, gdy było trzeba i uśmiechać się tak czysto i szczerze, mimo że jej serce rozdzierane było na strzępy. Jej dusza, którą Ci dawno temu rzucili na pożarcie sępom.
Gdy niosła ostatni posiłek dla tych, których rodzice nazywali niewygodnymi. Uśmiechając się przy tym niczym najradośniejsze dziecko na świecie, obserwując jak Ci niewygodni odwzajemniają uśmiech i dziękują, gładzą ją po włosach - zupełnie nieświadomi niedalekiej przyszłości. Ona zaś była, nawet jeśli przez długi czas nie rozumiała - Widziała co się z nimi działo i bardzo nie chciała wracać, nie chciała nieść kolejnego ciasta w obłudnej trosce, patrząc jak powolutku ulatuje z nich życie. Nie zapomni ich twarzy, ich imion, ich gasnącego spojrzenia. A Milford nie pozwoli jej zapomnieć.
I chociaż była to przeszłość to ten nawyk pozostał, służył jej niczym tarcza - aby łagodzić sytuację, aby uniknąć niektórych konfrontacji, aby było dobrze.
-A Alice... - Rozejrzała się powoli - Nie widziałam jej, chyba jej nie ma... - zatrzymała pytający wzrok na Hannibalu.
//Przewaga - Kłamstwo