28.07.2025, 13:15 ✶
Widok kota na kolanach Lorien wart był narażania własnego życia, żeby tego włochatego potwora uratować. Anthony odruchowo na pytania sędziny poprawił mankiety, zasłonił czerwone szramy na własnych nadgarstkach, bo nie zdążył jeszcze zaopatrzyć się we właściwe maści, by zniwelować te wojenne blizny. Szybko też pokręcił głową, żeby uspokoić Lorien jeśli chodzi o stan posiadłości w której obecnie rezydowała. Od niechcenia machnął dłonią by przywołać mocą kształtującą zydel, na którym mógłby przysiąść obok niej:
– Ten zapach unosi się w całej okolicy, ale nie... posiadłość nie jest zniszczona bardziej niż wybite każde jedno okienko w niej, dlatego spalenizna dostała się do środka, ale nie tak... nie tak jak w Londynie. Niektórzy sąsiedzi nie mieli tyle szczęścia, niemniej my... w tydzień powinienem znaleźć jakąś ekipę i wymienić szyby, jeśli nie tu, to... cóż, najwyżej ściągnę kogoś z Francji. Tam nie mają problemu z nadgorliwymi szerzycielami czystki na tle rasowym. No i ptaki... Pedro wypuścił wszystkie ptaki kiedy to się zaczęło i nie mogę nigdzie znaleźć Ptolemeusza, ale ten tu... Twój przyjaciel nie zszedł z posterunku. Szukał Cię, tak jak ja Cię szukałem – dodał miękko, choć nie odważył się sięgnąć do terkoczącej poduszki grzejącej teraz wdowie uda. O nie... tę walkę mieli za sobą i podejrzewał, że futrzak nigdy nie będzie czuł się w jego otoczeniu dobrze.
Bezrozumne zwierzę...
Shafiq nigdy nie miał ręki do fauny, każdy mógł to potwierdzić. Próbował mieć rękę dzisiejszego popołudnia, ale szkło było wszędzie i do licha! szczerze martwił się, że pupil jego przyjaciółki się pokaleczy. Jak już do niego dopadł (cudem), to okupił to krwią kapiącą na marmurową posadzkę. Finalnie translokował przeciwnika prosto do kosza, a widok wijącego się wściekle miniaturowego potwora, ucieleśnienia furii i braku zrozumienia dla stanu magicznej nieważkości najprawdopodobniej będzie go jeszcze prześladował.
Jakie to szczęście, że koty nie potrafią czarować.
– Mów mi lepiej, co się stało z Tobą! Jak to się stało, że trafiłaś do szpitala? Kolejny mugolacki atak? – dopytywał w przejęciu, mając w pamięci zamach na dobrostan Roberta Croucha, którego obaj przecież byli świadkami. Anthony absolutnie nie dopuszczał myśli, że śmierciożercy mogliby podnieść rękę na Lorien choć w panującym wkoło chaosie... nic nie było pewne.
– Ten zapach unosi się w całej okolicy, ale nie... posiadłość nie jest zniszczona bardziej niż wybite każde jedno okienko w niej, dlatego spalenizna dostała się do środka, ale nie tak... nie tak jak w Londynie. Niektórzy sąsiedzi nie mieli tyle szczęścia, niemniej my... w tydzień powinienem znaleźć jakąś ekipę i wymienić szyby, jeśli nie tu, to... cóż, najwyżej ściągnę kogoś z Francji. Tam nie mają problemu z nadgorliwymi szerzycielami czystki na tle rasowym. No i ptaki... Pedro wypuścił wszystkie ptaki kiedy to się zaczęło i nie mogę nigdzie znaleźć Ptolemeusza, ale ten tu... Twój przyjaciel nie zszedł z posterunku. Szukał Cię, tak jak ja Cię szukałem – dodał miękko, choć nie odważył się sięgnąć do terkoczącej poduszki grzejącej teraz wdowie uda. O nie... tę walkę mieli za sobą i podejrzewał, że futrzak nigdy nie będzie czuł się w jego otoczeniu dobrze.
Bezrozumne zwierzę...
Shafiq nigdy nie miał ręki do fauny, każdy mógł to potwierdzić. Próbował mieć rękę dzisiejszego popołudnia, ale szkło było wszędzie i do licha! szczerze martwił się, że pupil jego przyjaciółki się pokaleczy. Jak już do niego dopadł (cudem), to okupił to krwią kapiącą na marmurową posadzkę. Finalnie translokował przeciwnika prosto do kosza, a widok wijącego się wściekle miniaturowego potwora, ucieleśnienia furii i braku zrozumienia dla stanu magicznej nieważkości najprawdopodobniej będzie go jeszcze prześladował.
Jakie to szczęście, że koty nie potrafią czarować.
– Mów mi lepiej, co się stało z Tobą! Jak to się stało, że trafiłaś do szpitala? Kolejny mugolacki atak? – dopytywał w przejęciu, mając w pamięci zamach na dobrostan Roberta Croucha, którego obaj przecież byli świadkami. Anthony absolutnie nie dopuszczał myśli, że śmierciożercy mogliby podnieść rękę na Lorien choć w panującym wkoło chaosie... nic nie było pewne.