Nie dziwiła go brawura w wykonaniu Heather. Bądź co bądź była Gryfonką z krwi i kości, a to wiązało się z pewnymi cechami, których po prostu nie dało się nie wykształcić. Jednak w jego przypadku poczucie obowiązku nie wiązało się z otwartą walką w pierwszym szeregu. Znając życie, pewnie by oberwał jakimś zaklęciem już przy pierwszym pojedynku i musiał odbyć długą rekonwalescencję. O nienienienie...
Jego miejsce było w szpitalu, gdzie mógł pomóc tym, którzy zostali poszkodowani w ramach tego konfliktu. Może, na razie ciężko go było nazwać wojną, jednak co poniektórzy ranni raczej by się z tym nie zgodzili. Gdyby miał być w pełni szczerym, to zależało mu przede wszystkim na tym, aby w jego otoczeniu panował święty spokój, a widmo czarnoksiężników zostało odsunięte jak najdalej, gdzie nie mogło zagrażać jego bliskim.
— Na ten moment mogę Ci co najwyżej uwarzyć eliksir wiggenowy — mruknął z cichym parsknięciem. — Czego Ty właściwie szukasz, jakiejś bojówki broniącej osiedla czarodziejów? — Zamrugał parę razy. — Hmm, w sumie, to nie takie głupie. Ludzie się cholernie boją, ale na pewno są tacy, którzy chcą bronić swoich i majątku. Na Horyzontalnej, chociażby, po paru napadach, może znaleźliby się ludzie chętni do tego, żeby... stawić opór.
Wyprostował się na krześle. Sam nie słyszał zbyt wiele o żadnej grupie, która byłaby chętna do tego, aby działać przeciwko Śmierciożercom. Owszem, po barach i szpitalnych korytarzach krążyły głosy niezadowolenia wywołane napadami, porwaniami i innymi doniesieniami medialnymi, ale nie obiło mu się o uszy, aby ktoś otwarcie rekrutował. Tym zajmowała się Brygada Uderzeniowa i Biuro Aurorów. Dziwne, że tam nie słyszeli o niczym podobnym. W końcu, gdyby jakieś świeżaki poszły do walki ze zwolennikami Czarnego Dzbana, to by to wykryto, co nie? Może nawet wylądowaliby w Mungu, pomyślał.
— A gadają, że niby starsi wiedzą lepiej — skomentował z krzywym uśmiechem, drapiąc się po potylicy. Matki zawsze mają cudowne pomysły, pomyślał, zastanawiając się, jakiej rady udzieliłaby mu matka. Hmm, raz, że pewnie oczekiwałaby, że zje coś zielonego, a dwa wysłała na rynek, bo po co się tułać po jakichś knajpach, skoro można samemu kupić składniki i razem coś ugotować i niepotrzebnie przepłacać? — To chyba tylko taki przesąd.
Rozchylił lekko usta na kolejne słowa dziewczyny, nie bardzo wiedząc, jak zamierzała wybrnąć z tej sytuacji. Na pewno nie miał zamiaru odpracowywać na kuchni lampki wina i paru kęsów ryby z frytkami! Ledwo wrócił ze zmiany w szpitalu, nie pozwoli sobie na takie traktowanie, co toto nie.
Tylko jeśli to rozwiązanie nie wchodziło w grę, to co właściwie im pozostawało? Wysłanie sowy do jakiegoś wspólnego znajomego, ściągnięcie Cecylii lub Cedrica? Gdyby przyszło co do czego, Cameron byłby w stanie się poświęcić i poczekać w lokalu, aż Heather wróci z Gringotta, ale... Ona chyba miała inny plan. Pytanie tylko, czy był równie genialny, jak wiele innych jej pomysłów.
— Fiu fiu fiu — zagwizdał na widok odznaki Heather. Cóż, to też było jakieś rozwiązanie. Bardzo widowiskowe, bardzo przyciągające uwagę i bardzo w jej stylu. — To prawdziwa odznaka, wiesz? Wood to istna szycha w Brygidzie... Brygadzie — Wybałuszył oczy na to przejęzyczenie i spuścił wzrok na podłogę. Uderzył parę razy czubkiem buta o panele. — Radziłbym posłuchać, bo lepiej jej nie denerwować. Może się zrobić trochę ekhm mokro.
Uśmiechnął się pod nosem, ale nie udzielił dalszych wyjaśnień. W sumie, pomimo całkiem długiej znajomości z dziewczyną nie do końca rozumiał, jak działa w jej przypadku magia żywiołów. Wiedział, zwłaszcza po ostatnim wypadku w parku, że jej emocje odgrywają kluczową rolę, ale czy groźba wezwania Brygady byłaby na tyle silna, aby uaktywnić jej dar? Kurde, w sumie, to nie jest taki dobry pomysł, zauważył, marszcząc brwi. Jak zaleje knajpę, to na pewno ich zbyt szybko nie wypuszczą, a teraz Ruda się jeszcze przed nimi wylegitymowała.
— To co, my będziemy spadać, nie? — rzucił, klepiąc lekko kelnera po ramieniu. — Polecimy was znajomym i tak dalej i tym podobne, okej?
— Ja... Ja... Cóż — Kelner ewidentnie miał niezłą zagwozdkę, przyglądając się odznace dziewczyny i przekierowując wzrok z Heather na Camerona, aby koniec utkwić go w Brygidzie. — Myślisz, że...
— Szefowa nie będzie zadowolona, jak przyjdzie tu sanepid. Ostatnio była niezła... — Zamilkła nagle, nie chcąc zdradzać tej konkretnej informacji przy gościach. Schowała ręce za plecami. — No, pamiętasz przecież. Miło nie było.
Młody medyk zerknął ponownie na pracownika restauracji. Wszystko wskazywało na to, że był bliski puszczenia ich, wystarczyło tylko, że ktoś go zachęci do tego, żeby zrobił ten jeden, maluteńki krok. Może jeszcze jedno machnięcie mu odznaką przed nosem załatwi sprawę?