[12.71] "Uważaj czego sobie życzysz" Scarlett&Lyssa

Lyssa kiwnęła głową, potwierdzając to co przed chwilą przecież powiedziała i nawet uśmiechnęła się lekko na ten chichot Scarlett, ale... nie do końca było jej do śmiechu. Było coś ciężkiego dla niej w niciach, które widziała oplatające Peregrinusa i Vakela. Tak samo widziała w swojej i Trelawneya jątrzącą się zazdrość, bo nawet jeśli nie mogła liczyć na... oddanie tego samego sortu, to zazdrościła tej uwagi, którą karmił go jej ojciec.

- Stresować? - zmierzyła kuzynkę takim wzrokiem, jakby nagle wyhodowała drugą głowę. Lyssa chyba nie miewała tremy. Nie w takich wypadkach. Tu chodziło o bycie w towarzystwie, ładne uśmiechanie się i mówienie rzeczy, a to wychodziło jej całkiem dobrze. Zależało jej tylko na opinii ojca, a spędziła z nim już tyle czasu, ze związany z tym stres przeminął w większości. Reszta ludzi zwyczajnie się nie liczyła, bo to nie ona musiała się odnaleźć w ich świecie, a oni w jej. - Nie myślałam o tym w ten sposób. Więc chyba można powiedzieć że nie, nie stresuję się. Kolacja jak kolacja, dzień jak dzień, ale twoja propozycja też jest dobra. Jeśli faktycznie będę umierać z nudów, to napiszę. I ty też możesz zrobić to samo, dobrze? - uśmiechnęła się do Mulciber ślicznie.

- Wiesz... niektórzy nie widzą w tym niczego złego. Znaczy, chodzi o tradycje, tak? Wiele takich pań powie ci potem dobrą radę, że jak spełnisz małżeński obowiązek, to masz o wiele więcej swobody, no i zapewnioną przyszłość - wzruszyła ramionami, ale jakaś drobna zmarszczka na jej twarzy wyrażała niezdecydowanie. Sama nie wiedziała, jakie właściwie miała marzenie w tym temacie. Zbyt często znajdowała radość w słowach, które zwyczajnie drażniły odbiorcę w ten subtelny sposób. Zwyczajnie do tego przywykła i gotowa była odgrywać swoją rolę do całości, ale w głębi duszy chyba była romantyczką. Jak mogłaby nie być, kiedy dane jej było zostać artystką? Potrzeba było pewnej słabości duszy, by malować z przekonaniem i przelewać na płótno emocje. Odpowiedniego rodzaju tragiczności i zatracenia, by rozumieć to wszystko, na czym potem grały u odbiorcy pociągnięcia pędzla. A mimo tego tak szybko przechodziła przez zauroczenia i miłostki, ze sama nie była pewna czy rozumiała wagę prawdziwej miłości. No i wreszcie - chciała też wygody. Chciała pięknego pana z pięknym portfelem i pozycją w społeczeństwie. Chciała wszystkiego, czy to było tak wiele?
- A masz już może kogoś na oku? - zapytała z psotnym uśmiechem, przybliżając się nieco do Scarlett i mocniej przyciskając jej ramię do siebie. - Papa chyba o tym nie myśli. On wierzy w przeznaczenie - i nie byłoby w tym zdaniu nic złego, gdyby w ostatnim słowie nie zatańczyła jakaś skrywana uraza. - Że absolut ma plan i wszystko przyjdzie według niego do człowieka. Jeśli miałabym znaleźć męża, to los mi go da, albo nakłoni go, w sensie papę, do działania w tym temacie.