22.08.2025, 01:13 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 22.08.2025, 01:24 przez Desmond Malfoy.)
Mimo wszechogarniającego chaosu, wyczuł niespodziewaną pauzę w melodii prowadzonej przez przyjaciela. Rosnąca niepewność zmusiła go do wzniesienia nań spojrzenia - pierwszy raz od dawna, od wieków. Wilgoć zebrana w kącikach jego spuchniętych oczu lśniła w zduszonym świetle londyńskich latarni. Patrzył na niego ze strachem graniczącym z desperacją... Wszakże jeśli Oleander nie wiedział co dalej, to nie wiedział tego nikt.
Oderwał od niego wzrok natychmiast, gdy poczuł ciężar jego ciała na swoich własnych kolanach. Był zbyt pijany, żeby zareagować szybko, żeby wzdrygnąć się, żeby się odsunąć. Z odrealnionym spokojem oparł lewą rękę na łóżku za sobą, aby utrzymać równowagę. Powolnie spojrzał ku wyjściu z sypialni, starając się zorientować w napierającym na niego zewsząd dotyku.
Wolną dłoń wsunął pod koszulę Oleandra, by ułożyć ją na jego nagich plecach. Powoli zsuwał palce w dół, ku jego lędźwiom. Pod lepkim, chłodnym potem czuł uderzające ciepło jego rozgrzanej skóry, jego entuzjazm, jego gotowość. Ściągnął brwi, gdy przyjaciel siłą odwracał jego twarz, siłą zmuszał do spojrzenia mu w oczy.
- Tak - szepnął ciszej, niż się spodziewał.
Sapnął, nerwowo próbując zdusić narastający stres. I zdusił go, lecz za cenę zamknięcia powiek. Wystarczyła sekunda, aby zakręciło mu się w głowie, aby wszystko raz jeszcze stało się tak odległe, jakby to był sen i to nawet nie jego własny. Wszystko, z wyjątkiem nabrzmiałego kutasa, który napierał na jego brzuch, od kiedy Oleander przysunął się jeszcze bliżej.
- Czy. - Przerwał, orientując się nagle, że odczuwał całkiem znaczący dyskomfort. - Czy możesz ze mnie zejść.
Najpierw przeszedł go dreszcz obrzydzenia, a później? Później wreszcie pojął, jak oderwana od cielesności była jego idea zauroczenia. Nigdy nie myślał o ciele Mayi w taki sposób i spodziewał się, że Oleander również nie będzie tego doświadczał w stosunku do niego. Czuł się obmierźle... zauważony. Nie był na to gotowy. Miłość w formie wyzwania czysto intelektualnego jawiła mu się jako coś znacznie bardziej bezpiecznego.
W ciągu kilku uderzeń serca wstyd zaczął górować nad obrzydzeniem.
- Przepraszam - wymamrotał pośpiesznie. - Przepraszam nie o to mi chodzi po prostu usiądź obok.
Pomógł mu w tym lub zmusił go do tego; w doszczętnym upojeniu nie był pewien ile w tym było sprawczości przyjaciela. Później bez słowa, z zaciśniętymi wargami, zajął się walką z guzikami własnego rozporka. Nie śmiał spojrzeć na Oleandra - zbyt bardzo obawiał się jego reakcji.
Oderwał od niego wzrok natychmiast, gdy poczuł ciężar jego ciała na swoich własnych kolanach. Był zbyt pijany, żeby zareagować szybko, żeby wzdrygnąć się, żeby się odsunąć. Z odrealnionym spokojem oparł lewą rękę na łóżku za sobą, aby utrzymać równowagę. Powolnie spojrzał ku wyjściu z sypialni, starając się zorientować w napierającym na niego zewsząd dotyku.
Wolną dłoń wsunął pod koszulę Oleandra, by ułożyć ją na jego nagich plecach. Powoli zsuwał palce w dół, ku jego lędźwiom. Pod lepkim, chłodnym potem czuł uderzające ciepło jego rozgrzanej skóry, jego entuzjazm, jego gotowość. Ściągnął brwi, gdy przyjaciel siłą odwracał jego twarz, siłą zmuszał do spojrzenia mu w oczy.
- Tak - szepnął ciszej, niż się spodziewał.
Sapnął, nerwowo próbując zdusić narastający stres. I zdusił go, lecz za cenę zamknięcia powiek. Wystarczyła sekunda, aby zakręciło mu się w głowie, aby wszystko raz jeszcze stało się tak odległe, jakby to był sen i to nawet nie jego własny. Wszystko, z wyjątkiem nabrzmiałego kutasa, który napierał na jego brzuch, od kiedy Oleander przysunął się jeszcze bliżej.
- Czy. - Przerwał, orientując się nagle, że odczuwał całkiem znaczący dyskomfort. - Czy możesz ze mnie zejść.
Najpierw przeszedł go dreszcz obrzydzenia, a później? Później wreszcie pojął, jak oderwana od cielesności była jego idea zauroczenia. Nigdy nie myślał o ciele Mayi w taki sposób i spodziewał się, że Oleander również nie będzie tego doświadczał w stosunku do niego. Czuł się obmierźle... zauważony. Nie był na to gotowy. Miłość w formie wyzwania czysto intelektualnego jawiła mu się jako coś znacznie bardziej bezpiecznego.
W ciągu kilku uderzeń serca wstyd zaczął górować nad obrzydzeniem.
- Przepraszam - wymamrotał pośpiesznie. - Przepraszam nie o to mi chodzi po prostu usiądź obok.
Pomógł mu w tym lub zmusił go do tego; w doszczętnym upojeniu nie był pewien ile w tym było sprawczości przyjaciela. Później bez słowa, z zaciśniętymi wargami, zajął się walką z guzikami własnego rozporka. Nie śmiał spojrzeć na Oleandra - zbyt bardzo obawiał się jego reakcji.