30.07.2025, 15:29 ✶
Ach tak, Convivium. Icarusowi robiło się słabo, gdy myślał o tym, co stało się z jego barem. Gryzący, nieznośny, niemożliwy do odpędzenia smród, przypominający o płomieniach Spalonej nocy. No i jeszcze klątwa... Jak mógł o niej zapomnieć, skoro przez nią prawie spalił sobie brwi? Kiedy maleńka świeczka wystrzeliła płomieniem prosto pod sufit, wiadomo było, że Śmierciożercy specjalnie się przyłożyli, żeby zniszczyć to miejsce. Dlaczego? Czyżby były to jakieś porachunki z Okiem? Z kimś z jego rodziny? A może po prostu cały świat nienawidził Icarusa? Może zasługiwał na te wszystkie ciosy, które otrzymywał?
— Można tak powiedzieć — zbył uwagę Hannibala o sprzątaniu. Nie chciał o tym rozmawiać, żalić się innym, bo przecież wtedy niepotrzebnie ściągał na siebie uwagę. Nie zasługiwał na niczyje współczucie i litość. Pomyśleć, że na początku Spalonej Nocy chciał żyć, trwać dla Mony, dla rodzeństwa... Ale jaki pożytek miała dla nich ich osoba? To Basil był bohaterem. Ari zaś tylko... przeszkodą.
Przysiadł z powrotem przy stole, powrócił do manuskryptów. Musiał się czymś zająć, by nie zwariować. Wtedy właśnie niespodziewanie Świstek otarł się o jego nogę. Icarus nie wiedział, czemu ten kot zapałał do niego taką sympatią. Może zwierzęta widziały więcej niż ludzie? Może wyczuwał ten leżący w nim głęboko smutek? Melancholię, która pojawiła się... chyba nawet przed śmiercią ojca. Narastała i narastała, by potem opadać i znów wzrastać. Nie mogło być dobrze przez dłużej niż moment.
Myślał, że może będąc z Moną, mieszkając z nią, coś się zmieni, ale okazywało się, że bał się jeszcze bardziej. Obawiał się, że zobaczy ona Icarusa prawdziwego, bez dżentelmeńskiej otoczki, bez humoru, bez oszustw, którymi obdarzał świat wokół siebie. Samotnego, przerażonego, z nieprzerobioną żałobą, z jego żalem do świata, lękiem i nałogiem. Z wściekłością na ojca, z lukami, pytaniami bez odpowiedzi. Czy by go zaakceptowała? A nawet jeśli... czy zrobiłaby to z litości? Co jeśli zacząłby swoją osobą truć jej życie? Na pewno na to nie zasługiwała.
Wziął herbatę, podziękował Monie krótko. Zawsze dobrze grał. Chyba nawet nie było po nim widać.
— Masz może jakieś zapasowe lokum? — zagadnął Hannibala chyba raczej z grzeczności niż szczerego zainteresowania. Maniery, konwenanse... wszystko było zasłoną dla tego, jak puste było to wszystko.
Bogowie, co sprawiło, że znowu miał te myśli? Przecież Icarus nie miał nic do Hannibala. Ot, kolejny kuzyn Mony, sympatyczny gość, szczególnie jak na znanego aktora. Chodziło o coś innego. Być może o to, ile złych wiadomości ostatnio słyszał. Wszystko to było aż groteskowe. Na bogów, właśnie facet z dumą zaprezentował blizny po poparzeniu. Miasto było w ruinach, koszmary nawiedzały domy. Jedna noc wystarczyła, żeby zatrząść światem. Jak... słaby był ten porządek? Jak kruche było szczęście?
Może tak się czuli Rzymianie, kiedy ich miasto upadało?
— Można tak powiedzieć — zbył uwagę Hannibala o sprzątaniu. Nie chciał o tym rozmawiać, żalić się innym, bo przecież wtedy niepotrzebnie ściągał na siebie uwagę. Nie zasługiwał na niczyje współczucie i litość. Pomyśleć, że na początku Spalonej Nocy chciał żyć, trwać dla Mony, dla rodzeństwa... Ale jaki pożytek miała dla nich ich osoba? To Basil był bohaterem. Ari zaś tylko... przeszkodą.
Przysiadł z powrotem przy stole, powrócił do manuskryptów. Musiał się czymś zająć, by nie zwariować. Wtedy właśnie niespodziewanie Świstek otarł się o jego nogę. Icarus nie wiedział, czemu ten kot zapałał do niego taką sympatią. Może zwierzęta widziały więcej niż ludzie? Może wyczuwał ten leżący w nim głęboko smutek? Melancholię, która pojawiła się... chyba nawet przed śmiercią ojca. Narastała i narastała, by potem opadać i znów wzrastać. Nie mogło być dobrze przez dłużej niż moment.
Myślał, że może będąc z Moną, mieszkając z nią, coś się zmieni, ale okazywało się, że bał się jeszcze bardziej. Obawiał się, że zobaczy ona Icarusa prawdziwego, bez dżentelmeńskiej otoczki, bez humoru, bez oszustw, którymi obdarzał świat wokół siebie. Samotnego, przerażonego, z nieprzerobioną żałobą, z jego żalem do świata, lękiem i nałogiem. Z wściekłością na ojca, z lukami, pytaniami bez odpowiedzi. Czy by go zaakceptowała? A nawet jeśli... czy zrobiłaby to z litości? Co jeśli zacząłby swoją osobą truć jej życie? Na pewno na to nie zasługiwała.
Wziął herbatę, podziękował Monie krótko. Zawsze dobrze grał. Chyba nawet nie było po nim widać.
— Masz może jakieś zapasowe lokum? — zagadnął Hannibala chyba raczej z grzeczności niż szczerego zainteresowania. Maniery, konwenanse... wszystko było zasłoną dla tego, jak puste było to wszystko.
Bogowie, co sprawiło, że znowu miał te myśli? Przecież Icarus nie miał nic do Hannibala. Ot, kolejny kuzyn Mony, sympatyczny gość, szczególnie jak na znanego aktora. Chodziło o coś innego. Być może o to, ile złych wiadomości ostatnio słyszał. Wszystko to było aż groteskowe. Na bogów, właśnie facet z dumą zaprezentował blizny po poparzeniu. Miasto było w ruinach, koszmary nawiedzały domy. Jedna noc wystarczyła, żeby zatrząść światem. Jak... słaby był ten porządek? Jak kruche było szczęście?
Może tak się czuli Rzymianie, kiedy ich miasto upadało?