jesień 13 września 1972 roku - prawa czasu

Na moment ich śmiech wypełnił salon, ale ten śmiech nie zdołał wypełnić pewnej niezręczności, jaką Dolohov czuł w powietrzu. Był człowiekiem zbyt spostrzegawczym, żeby nie zauważać sygnałów tego, że Lyssa nie czuje się przy nim idealnie. I tak mówił o przygodach, o trudach życia. Kiedy porównywał jej dzieciństwo ze swoim, Lyssa nie miała żadnych podstaw do narzekania na wielką krzywdę. A jednak – coś go w tym wszystkim uwierało jak kamień w bucie. Absolutnie nie potrafił sobie z tym poradzić.

Przygoda.

Dolohov uśmiechał się tasując talię w sposób, którego pozazdrościliby mu w najlepszych kasynach. Prawda była taka, że mógłby ją oszukać. Dobrać dokładnie to, co potrzebowała zobaczyć, żeby wyzbyć się negatywnych myśli, ale... Nie, nie zrobił tego. Oddał tę odpowiedź losowi, zaglądając gdzieś głęboko w strumień czasu, nawet mimo pewnych obaw odnośnie tego, co dokładnie wybrzmieje z jej ust.

– Tak. Ale musisz wpierw skupić się na tym pytaniu. Powiedz je, Lyssa. Nie wahaj się. Patrz na nie – a było to całkiem ciekawe widowisko, starannie wyćwiczone na rzecz jego publicznych wystąpień – i myśl o nim. Właśnie tak mówisz im o którą strunę czasu próbujesz zahaczyć.

A kiedy skończył, powinien widnieć przed nią wachlarz kart, z których jedna krzyczała do niej najgłośniej: wybierz mnie! Bo dokładnie tak działała ich energia.