02.08.2025, 12:52 ✶
Z tego, co zdążyła zauważyć — Convivium nie było żadną pralnią brudnych pieniędzy, kasynem ani miejscem spotkań podejrzewanych gangusów, ale dla kuzynów chyba nie miało to znaczenia. Przekręciliby się natomiast ze zgrozy na miejscu, gdyby tylko wiedzieli, z kim Mona odnowiła kontakt. Jako że nie ufała już nawet własnemu językowi, ominęła temat myślami.
— A czy Selwynów o coś się podejrzewa? — drążyła temat. Chciała sprawdzić grunt pod nogami. Nie było już żadnych gwarancji, nazwisk, ani historii, które dawałyby jakąkolwiek pewność. Ród kuglarzy mógł być stary, ale sumienie… Rudowłosa pomyślała o głównym dziedzicu Selwynów. Rodzina jej mamy tonęła od pokoleń w skłonnościach do skandali i talentu do bycia widzianym, ale publiczność wyjątkowo kochała jej kuzynów. Być może urok nienaruszalnych rodów działał w ten sposób, że nieważne, co zrobili, ważne, jak wyglądali, gdy to robili.
Czy pies Czarnego Pana byłby w stanie to wszystko unieść? Rowle nie wiedziała, czy był to właściwy trop, ale miała własny powód, aby Hannibala wykreślić z listy podejrzanych. Widziała go po Spalonej Nocy, sam podczas niej ucierpiał. Poza tym… Świstek nie syczał na niego, a ktoś, kto był przyjazny wobec zwierząt, nie mógłby mieć powiązania z Śmierciożercami.
— Chcę tylko wiedzieć, komu jeszcze mogę zaufać — musiała się z tym zdradzić, ale nie miało to większego znaczenia, ponieważ następne słowa już same opuściły jej usta. — Co? Jaki sklep? Nie, nie…
Zrobiłaby cokolwiek, naprawdę — nawet zostałaby kierowcą mugolskiego tira, gdyby tylko to oznaczało, że nikt z ich rodzin nie miał krwi na rękach. Czy ktokolwiek z jej rodziny byłby zdolny do przysłania go do niej? Czy chcieli ją tylko przetestować? — Co się stanie, jeśli bym wam powiedziała, że zostawiłam jednego z nich, aby się wykrwawił na śmierć na mojej kuchennej podłodze? — zaczęła. Kobieta, która do tej pory szła żwawym krokiem przed nimi, zatrzymała się i odwróciła w ich stronę.— Miał Mroczny Znak na przedramieniu. Był ciężko ranny… Chciał żebym mu pomogła.
Mona spaliła wszystko zaraz po tym, jak wróciła nad ranem do mieszkania. Nie mogła spać. Nie mogła zostać. Nie mogła żyć z tym, co po nim zostało.
Magia również nie dała rady z każdą brudną nawierzchnią. Plamy na dolnej szafce miały kolor wiśni i chropowatą fakturę, a kiedy próbowała je zetrzeć, odpadały razem z wierzchnią warstwą lakieru. Zostały zadrapania. Dowody. Paznokcie miała połamane od skrobania fug. — Widziałam, jak się dusi. Widziałam, że cierpi i przez chwilę byłam gotowa mu pomóc, ale… — kobieta urwała, aby po chwili dodać krótko: — uciekłam.
Czy zostawienie go tam było okrucieństwem, czy byłoby nim uratowanie go? Mona była przerażona.
— A czy Selwynów o coś się podejrzewa? — drążyła temat. Chciała sprawdzić grunt pod nogami. Nie było już żadnych gwarancji, nazwisk, ani historii, które dawałyby jakąkolwiek pewność. Ród kuglarzy mógł być stary, ale sumienie… Rudowłosa pomyślała o głównym dziedzicu Selwynów. Rodzina jej mamy tonęła od pokoleń w skłonnościach do skandali i talentu do bycia widzianym, ale publiczność wyjątkowo kochała jej kuzynów. Być może urok nienaruszalnych rodów działał w ten sposób, że nieważne, co zrobili, ważne, jak wyglądali, gdy to robili.
Czy pies Czarnego Pana byłby w stanie to wszystko unieść? Rowle nie wiedziała, czy był to właściwy trop, ale miała własny powód, aby Hannibala wykreślić z listy podejrzanych. Widziała go po Spalonej Nocy, sam podczas niej ucierpiał. Poza tym… Świstek nie syczał na niego, a ktoś, kto był przyjazny wobec zwierząt, nie mógłby mieć powiązania z Śmierciożercami.
— Chcę tylko wiedzieć, komu jeszcze mogę zaufać — musiała się z tym zdradzić, ale nie miało to większego znaczenia, ponieważ następne słowa już same opuściły jej usta. — Co? Jaki sklep? Nie, nie…
Zrobiłaby cokolwiek, naprawdę — nawet zostałaby kierowcą mugolskiego tira, gdyby tylko to oznaczało, że nikt z ich rodzin nie miał krwi na rękach. Czy ktokolwiek z jej rodziny byłby zdolny do przysłania go do niej? Czy chcieli ją tylko przetestować? — Co się stanie, jeśli bym wam powiedziała, że zostawiłam jednego z nich, aby się wykrwawił na śmierć na mojej kuchennej podłodze? — zaczęła. Kobieta, która do tej pory szła żwawym krokiem przed nimi, zatrzymała się i odwróciła w ich stronę.— Miał Mroczny Znak na przedramieniu. Był ciężko ranny… Chciał żebym mu pomogła.
Mona spaliła wszystko zaraz po tym, jak wróciła nad ranem do mieszkania. Nie mogła spać. Nie mogła zostać. Nie mogła żyć z tym, co po nim zostało.
Magia również nie dała rady z każdą brudną nawierzchnią. Plamy na dolnej szafce miały kolor wiśni i chropowatą fakturę, a kiedy próbowała je zetrzeć, odpadały razem z wierzchnią warstwą lakieru. Zostały zadrapania. Dowody. Paznokcie miała połamane od skrobania fug. — Widziałam, jak się dusi. Widziałam, że cierpi i przez chwilę byłam gotowa mu pomóc, ale… — kobieta urwała, aby po chwili dodać krótko: — uciekłam.
Czy zostawienie go tam było okrucieństwem, czy byłoby nim uratowanie go? Mona była przerażona.
jaskółka, czarny brylant,
wrzucony tu przez diabła
wrzucony tu przez diabła