[10.09.72] The floor is yours, Mr Selwyn [Hannibal & Henry]

Westchnął ciężko na wzmiankę o Proroku.

— Oddałem im te zdjęcia, ale nie wywołałem tym jakiejś specjalnej euforii. Średnio da się mówić, że obecnie w ogóle mamy naczelnego, więc... wszystko się jakby zatrzymało. Poza tym, redakcja sama ucierpiała — wyjaśnił. — Pocieszające jest to, że może wkurzyliśmy jakoś Śmierciożerców i dlatego nas zaatakowali. Tyle, że przez to kilka osób straciło życia. Na dniach mają odbyć się pogrzeby.

Nienawidził pogrzebów. Przeżył ich zdecydowanie za dużo jak na osobę w tak młodym wieku. Najpierw jego rodzice, potem dziadkowie... Śmierć była wszędzie. Zabierała dobrych ludzi i z tego, co wiedział Henry, jej żniwo podczas Spalonej Nocy wcale nie było małe. Tyle jej było wokół chłopaka, że wyobrażał sobie, że pewnego dnia — niczym bohater historii o trzech braciach — powita ją z uśmiechem na twarzy, jako starą znajomą.

Przeszedł do kuchni w dziwnym nastroju. Rozlał wino do dwóch szklanek (kieliszków niestety nie posiadał) i rozłożył ratatouille na dwa talerze. Potrawa wyglądała ładnie, pachniała wyśmienicie. Tyle, że Henry'emu nie dawało to tyle satysfakcji, co wcześniej. Kiedy znalazł się chwilę sam... poczuł niesamowite zmęczenie. Potem drapanie w gardle. Na szczęście na czas udało mu się odwrócić od potrawy, bo po chwili zakaszlał. Był to kaszel dziwny, chropowaty, mokry i suchy jednocześnie. Tak jak pokropiony wodą hydrofobowy proszek. Spojrzał na rękę, którą zasłonił usta i ujrzał, ku swojej zgrozie, czerń.

— Co do cholery... — mruknął, ale zaraz usłyszał kroki zmierzającego w stronę kuchni Hannibala. Umył szybko rękę z zarazków i czarnej substancji. Na słowa przyjaciela, wymusił uśmiech. — Kompletnie nie umiem w eliksiry, jeśli o to pytasz — wziął oba talerze w ręce. — Możesz zanieść szklanki z winem. Wiem, że to mało elegancka forma podania, ale raczej sam rzadko piję alkohol.