16.02.2023, 17:40 ✶
Fergus nigdy nie przepadał za Szkocją. Nie żeby klimat jakoś wyjątkowo różnił się od tego, który spotykał na co dzień w Londynie. Mimo wszystko wydawała mu się bardziej ponura, a przez to mniej przyjazna dla człowieka. Nie wiedział, jak wyglądały te większe miasta jak Glasgow czy Edynburg. Jego rodzina żyła na zupełnym odludziu, ciesząc się bliskością natury i nie zwracając na siebie uwagi. Kiedy dziadek jeszcze żył, kupił dla niego i babci niewielką chatę w zachodniej części kraju. Teraz została tylko babcia, której raz po raz doglądały ciotki, a przy okazji ważniejszych okazji odwiedzali również pozostali członkowie rodziny. Tak było i teraz, gdy Ismena kończyła osiemdziesiąt sześć lat, co w przypadku czarownicy oznaczało, że wciąż pozostawała w kwiecie wieku.
Bywały momenty, że Fergus lubił te rodzinne spotkania, gdy na stole znajdowało się mnóstwo pachnącego jedzenia, starsi opowiadali historie z czasów swojej młodości i wszyscy udawali, że się kochali. Częściej jednak zdarzały się te chwile, gdy ktoś poruszył nieprzyjemny temat i dochodziło do starć kończących się ostrymi kłótniami. Nic dziwnego, że postanowił się ewakuować, skoro nastąpiło to drugie.
Niespokojny szedł przed siebie, szukając jakiegokolwiek miejsca, które pozwoliłoby mu na chwilę wytchnienia. Od zawsze miał awersję do lasów, dlatego trzymał się głównej ścieżki, paląc papierosa za papierosem, byle choć trochę wyluzować po tym, jak pokłócił się z ojcem. Dym gryzł go w gardle z powodu wysiłku, jaki wkładał, by oddalić się jak najdalej od babcinego domu, skąd ktokolwiek mógł za nim wyjść. Nie potrzebował teraz towarzystwa Ollivanderów. Chciał pobyć zupełnie sam, bez żadnych wyzwań i niepotrzebnych nerwów.
Ściemniało się już dość mocno, ale i tak spostrzegł między zaroślami ruiny jakiejś starej budowli, która niemalże natychmiast przykuła jego uwagę. Kilka niewysokich wieżyczek w starym dworku i kamienny most, wyglądający jak typowa brytyjska architektura XIX wieku. Nic niezwykłego z wyjątkiem psa, który zawył, wywołując w ciele Fergusa nieprzyjemny dreszcz i ruszył przed siebie, nie bacząc na wysokość. Po prostu skoczył z mostu, padając w zamgloną ciemność.
- Widział pan to?! – krzyknął do mężczyzny, którego dopiero teraz dostrzegł na drugim końcu mostu. Papieros wypadł mu z dłoni, opadając gdzieś pod nogi, kiedy młody Ollivander zaczął biec w kierunku miejsca, z którego przed chwilą spadło zwierzę. – Trzeba mu pomóc! – dodał, wychylając się, by cokolwiek dostrzec. Nie wiedział, czy pies mógłby przeżyć tego rodzaju upadek. Nie był nawet pewien, czy osoba, którą prosił o pomoc była jugolem, czy może czarodziejem. To sprawiało, że obawiał się sięgnąć po różdżkę, bo nie opanował wymazywania pamięci na tyle, by temu człowiekowi w razie potrzeby nie zaszkodzić. Co robić? Co on miał, do cholery jasnej, zrobić? Nie mógł przecież zostawić tego stworzenia na śmierć. Zwłaszcza że nie rozumiał, co właśnie nastąpiło.
Bywały momenty, że Fergus lubił te rodzinne spotkania, gdy na stole znajdowało się mnóstwo pachnącego jedzenia, starsi opowiadali historie z czasów swojej młodości i wszyscy udawali, że się kochali. Częściej jednak zdarzały się te chwile, gdy ktoś poruszył nieprzyjemny temat i dochodziło do starć kończących się ostrymi kłótniami. Nic dziwnego, że postanowił się ewakuować, skoro nastąpiło to drugie.
Niespokojny szedł przed siebie, szukając jakiegokolwiek miejsca, które pozwoliłoby mu na chwilę wytchnienia. Od zawsze miał awersję do lasów, dlatego trzymał się głównej ścieżki, paląc papierosa za papierosem, byle choć trochę wyluzować po tym, jak pokłócił się z ojcem. Dym gryzł go w gardle z powodu wysiłku, jaki wkładał, by oddalić się jak najdalej od babcinego domu, skąd ktokolwiek mógł za nim wyjść. Nie potrzebował teraz towarzystwa Ollivanderów. Chciał pobyć zupełnie sam, bez żadnych wyzwań i niepotrzebnych nerwów.
Ściemniało się już dość mocno, ale i tak spostrzegł między zaroślami ruiny jakiejś starej budowli, która niemalże natychmiast przykuła jego uwagę. Kilka niewysokich wieżyczek w starym dworku i kamienny most, wyglądający jak typowa brytyjska architektura XIX wieku. Nic niezwykłego z wyjątkiem psa, który zawył, wywołując w ciele Fergusa nieprzyjemny dreszcz i ruszył przed siebie, nie bacząc na wysokość. Po prostu skoczył z mostu, padając w zamgloną ciemność.
- Widział pan to?! – krzyknął do mężczyzny, którego dopiero teraz dostrzegł na drugim końcu mostu. Papieros wypadł mu z dłoni, opadając gdzieś pod nogi, kiedy młody Ollivander zaczął biec w kierunku miejsca, z którego przed chwilą spadło zwierzę. – Trzeba mu pomóc! – dodał, wychylając się, by cokolwiek dostrzec. Nie wiedział, czy pies mógłby przeżyć tego rodzaju upadek. Nie był nawet pewien, czy osoba, którą prosił o pomoc była jugolem, czy może czarodziejem. To sprawiało, że obawiał się sięgnąć po różdżkę, bo nie opanował wymazywania pamięci na tyle, by temu człowiekowi w razie potrzeby nie zaszkodzić. Co robić? Co on miał, do cholery jasnej, zrobić? Nie mógł przecież zostawić tego stworzenia na śmierć. Zwłaszcza że nie rozumiał, co właśnie nastąpiło.