[18.09.1972] Harvest, death, rebirth again | Prue & Ambroise

Niezbadane były ścieżki losu. Im dłużej chodził zaś po tym świecie, tym bardziej dostrzegał to, że ich rzeczywistość w istocie nie była ani przesadnie prosta, ani też nazbyt skomplikowana. Była zwyczajnie chaotyczna. Nawet jeśli czasami w tym chaosie dało się znaleźć pewną powtarzalność i coś na kształt reguł, one także zmieniały się praktycznie bezustannie.
Swego czasu powiedziałby, że nigdy nie zrobi wielu rzeczy. Bliższe zadawanie się z kimś takim jak Bletchleyówna zdecydowanie znajdowało się wtedy na tej liście. A jednak oto byli tu i teraz, traktując się znacznie bardziej naturalnie i bliżej niż mógłby kiedykolwiek zakładać.
Lubił mieć kontrolę nad własnym życiem. Zabiegał o to, aby być jego panem, jednak nawet on musiał czasem przyznać, że nie jest w stanie przewidzieć wszystkiego. W końcu nie był jasnowidzem. Nie. Nie to przypadło mu w jego części spuścizny po rodzinie matki.
Ale może to i dobrze? Czasami lepiej było nie wiedzieć wszystkiego. Czasem wystarczało dokładnie to, co i tak widziało się bardzo jasno. Czasem miało się dostatecznie dużo wskazówek do interpretacji, aby nie potrzebować żadnych dodatkowych znaków. Chodziło o to, w jaki sposób podchodziło się do posiadanej wiedzy. A nie wszyscy robili to dokładnie tak samo.
Powiódł wzrokiem za ruchem ręki Prue, wbijając spojrzenie w miejsce, w którym dostrzegła dmuchawca.
- Mi to bardziej przypomina pąk chryzantemy - stwierdził po namyśle; cicho, gładko, raczej nie kwestionując słów Bletchleyówny, tylko wdając się z nią w dialog. - Choć w gruncie rzeczy, znaczenie będzie takie samo. Przemijanie i odrodzenie - kiwnął głową, jednocześnie rysując dłonią kształt w powietrzu. - Pajęczyna i martwy pająk - zasugerował, zwracając uwagę na położenie drugiego kształtu; odnóża do góry...
...ciekawe.
Jednocześnie zgodnie z tym, o co spytał moment wcześniej, bez słowa wyciągnął drugą rękę w kierunku Bletchley, przekazując jej skręta trzymanego między palcami. Całego. Sam zamierzał sięgnąć do papierośnicy po drugą sztukę. Mimo wszystko, nie musieli dzielić się jednym, nie było w tym towarzyskiego rytuału.
Chociaż... ...wbrew pozorom (a może wręcz przeciwnie?) może tak? W końcu nie był typem człowieka, który chętnie dzielił się tego typu rzeczami. W rzeczywistości trudno było wysępić od niego choćby nawet najzwyklejszego papierosa. Należało być w jego bliskim kręgu albo znaleźć się w naprawdę wyjątkowej sytuacji, aby spotkać się z propozycją podobną do tej, jaką złożył Prudence.
Zarówno w czasach wczesnej młodości, kiedy popalał, co popadło i było pod ręką (a więc musiał pilnować własnych zapasów), jak i później. Sam zwijał swoje fajki, sam uprawiał własny tytoń w szklarniach i poza nimi. Tak, inne wykorzystywane przez niego rośliny również były jego własnej hodowli. Przynajmniej te na własny użytek. Lubił mieć kontrolę nad tym, co pił, wcierał lub... ...jak w tym wypadku... ...palił i wdychał.
To były naprawdę dobre susze. Jakościowe, mocne, praktycznie bez skazy. Nie to, co zazwyczaj znajdowało się na rynku i było to raczej odczuwalne nawet dla największych ignorantów. A łatwo było przyzwyczaić się do dobrego, prawda?
Gdyby zatem chciał dzielić się ze wszystkimi dookoła, to abstrahując od problemów z legalnością niektórych roślin, musiałby przeznaczyć naprawdę wiele czasu na zwiększenie ilości swoich upraw a następnie również na ich suszenie i przerabianie. Nie zamierzał tego robić.
Wystarczyło mu to, że Greengrassowie i tak na ogół dosyć luźno podchodzili do obdarowywania otoczenia zawartością swoich największych grządek, poletek i szklarni. Idąc za tą myślą, znacznie prędzej miał udostępnić komuś rodowe zapasy kozłka lekarskiego, aniżeli tak po prostu wręczyć mu coś, co znalazło się w jego prywatnej saszetce albo w papierośnicy.
To był wyjątek. Naprawdę miał ostatnio dobry nastrój...