[Jesień 72, 30.09 Ekstaza Merlina - impreza towarzyska]

30.09.1972

The Globe - Sala Główna

Nie minął miesiąc. Dla jednych stanowczo za szybko, dla innych zdecydowanie zbyt późno. A jednak! Na ulicach Londyńskich, pośród ludzi oceniających straty i tych, którzy porządkowali obejścia, które przetrwały rychło pojawiły się długo wyczekiwanej sztuki. Jubieluszowe podniesienie kurtyny, wspaniała i kontrowersyjna Ekstaza Merlina znów miała zagościć na deskach teatru The Globe, największego ośrodka kultury angielskiej społeczności wiedźm i czarodziejów.

Wyczekiwana premiera, przeniesiona z powodu pożogi, teraz miała podwójne znaczenie - miała na nowo ruszyć kołem zamachowym życia w mieście, taka idea przynajmniej przyświecała zarówno organizatorom jak i wykonawcom. Od tego spektaklu miały być kolejne i kolejne, ale ten był wyjątkowy. Publiczność zebrana w Sali Głównej teatru The Globe niecierpliwiła się, szumy rozmów, trzepoty wachlarzy, rozbłyski szkieł magicznych lornetek pozwalających z loży i dalszych siedzeń dopatrzeć każdy szczegół...

Uwadze wielu nie uszedł fakt, że w loży prezydialnej pośród licznej galowo wystrojonej ochrony, obok dyrektora Selwyna i jego szacownej małżonki zasiadała sama Ministra Magii wraz ze swoją przyjaciółką Samanthą Crouch. Przez niektórych rozpoznawana była również autorka sztuki Anemone Selwyn - uśmiechająca się szczwanie staruszka, która miast błyszczących tiuli wybrała do ubrania w pozornie nudną granatową szatę i szary szal staruszka. Szczególnie pomagał w tym program rozdawany na wejściu. Z powodu kryzysu liczył sobie mniej stron niż zwykle, wciąż jednak pozostał piękny w swojej istocie, zdobiony obficie obrazami Lyssy Dolohov - autorki plakatów i anturażu zbliżającego się niechybnie bankietu. Każdy kto miał ów biuletyn mógł jeszcze przed sztuką pobieżnie zapoznać się z jej treścią, choć co starsi czarodzieje pamiętali jej pierwsze wykonanie sprzed półwiecza. Dziś jednak mieli szansę zobaczyć zupełnie nową, uwspółcześnioną wersję swojego ulubionego dzieła.

W końcu światło gaśnie, zostaje podświetlona tylko scena, znad odsłoniętego orkiestron unosi się niewielka łuna. Wraz z pierwszymi tonami fortepianu kurtyna opada na kilka cali i podnosi się, by ukazać pierwszą scenę...

Ekstaza Merlina rozpoczyna się wraz ze starym Merlinem na łożu śmierci, który w przedśmiertelnych majakach na nowo przeżywa swoje życie od momentu przydzielenia go w Hogwarcie do domu Slytherina. Od samego początku zostaje nakreślony konflikt między osobistymi aspiracjami i pasjami do zgłębiania tajemnic magii, a obowiązkiem wobec rodziny - zgodnemu z tradycjami przejęciu schedy po ojcu oraz ożenku. W jego posępnym ale zachęcającym do osiągania wielkości nauczycielu niektórzy dopatrują samego Salazara Slytherina, który zdaje się nie dostrzegać przemykającej na drugim planie milczącej kobiety w pomarańczowej sukni - Ekstazy. Jej ruch, dotyk przydaje młodzieńcowi inspiracji myśli i energii. Duch ciągnie go do pomocy innym, do pracy nad zaklęciami, które wpływają na całe miasta, aż wreszcie prowadzi go na Dwór Króla Artura. Tam Merlin spotyka Morganę Le Fay, której towarzyszy milczący cień w czerni: Ambicja. Spiski Morgany szybko zostają odkryte, Merlin staje z nią do magicznego pojedynku zwizualizowanego przez walkę dwóch tancerek, ale rozproszony wypominaniem mu przez przeciwniczkę przeszłości i zaplanowanej przez ojca przyszłości przegrywa w akompaniamencie rechotu zwycięskiej Morgany.
Merlin jest zrozpaczony, nie wie co robić, kim jest i jaką drogą ma podążać. Samotnie w swojej komnacie dokonuje aktu samobiczowanie, który przerywa dopiero jego Ekstaza. Merlin patrzy na nią i już wie co robić – musi się oddać jej w całości, aby osiągnąć pełnię swoich możliwości. Po pojednaniu z wewnętrzną energią, zrywa z wygodnym życiem, które gwarantowałoby mu intratne zaślubiny. Ojciec widząc jego determinację udziela mu swojego błogosławieństwa, symbolicznie oddając dziecko, jako podległe teraz społeczności, a nie jemu.
Merlin w euforii i z nową energią odnajduje Morganę i domaga się rewanżu. Czarownicy walczą. Ekstaza i próżna Ambicja walczą wraz z nimi w szalonym tańcu na życie i śmierć. W końcu czarodziej triumfuje, wygłaszając nad ciałem przeciwniczki finałowy monolog, by w uśmiechu ułożyć się na łożu, w klamrze wobec pierwszej sceny i nim ostatni raz zamknie oczy poczuć na czole pocałunek Ekstazy, sile, która doprowadziła go do wielkości.

Następne podsumowanie, które przeniesie wszystkich na bankiet będzie miało miejsce 16.08 w sobotę.

W pierwszej turze eventu pierwszeństwo ma trójka wykonawców. Dopiero po trzech pierwszych postach każdy z widzów będzie miał szansę napisać swoje doświadczenia i odczucia mające miejsce w trakcie spektaklu oraz oklaski po tym jak opadła kurtyna.

• w tej turze - na drodze wyjątku - nie obowiązuje limit 500 słów ale każdy ma możliwość napisania tylko jednego posta
  
• w lożach może znajdować się od 2 do 8 osób,
  
• wszelkie rozmowy wewnątrz loży proszę przewidzieć na wątki prywatne
  
• aby udział w Ekstazie liczył się do odznaki Nie śpimy, bawimy się potrzebne jest napisanie jednej pełnej sesji wokół wydarzenia - w tym wątki w lożach i inne "prywatne", jeśli nie udał się komuś w wątku głównym zdobyć 1500 słów.