11.08.2025, 19:34 ✶
Hannibal został sam w kręgu światła na scenie. Pełna widownia się nie liczyła, podobnie jak koledzy za kulisami. Przecież wobec swoich porażek każdy i tak staje zawsze sam. Wsparty charakteryzacją i metamorfomagią rodowej toaletki, ubrany na biało, niczym oblubienica, wyglądał na jeszcze młodszego, jeszcze bardziej niewinnego. Osunął się w swoją rolę.
Głębiej.
Zawiódł społeczeństwo, zawiódł swoją rodzinę i nawet Tę, która od początku była przy nim.
A ból oczyszczał. I był w zasięgu ręki.
Pewne winy mogła zmyć tylko krew.
Podniósł bicz, prezentując go widowni, na którą nie patrzył, uspokajający ciężar w dłoni, bliskość odkupienia.
wybaczcie mi wybaczcie mi wybacz mi
Nabrał powietrza, głośno, teatralnie, wdech poniósł się po sali. Wypuścił je powoli, jego ramiona opadły z tym drżącym wydechem, młody aktor przeistoczony kompletnie w odgrywaną postać. Osamotniony, zagubiony i przegrany.
Głębiej.
Z namaszczeniem wziął zamach i uderzył ponad własnym ramieniem. Zakończone supełkami sznury smagnęły go w plecy.
Raz.
Były na tyle miękkie, by nie uszkodzić skóry i zaklęte w taki sposób, by po uderzeniu uwalniać trochę magicznej krwi - cała widownia mogła zobaczyć pierwsze czerwone ślady, które pojawiły się na grzbiecie biczowanego. Hannibal Merlin wzdrygnął się i sapnął jak ktoś, kogo realnie uderzono.
Drugie uderzenie było łatwiejsze. Więcej. Potrzebował więcej. Jego obolała dusza domagała się, by ciało dorównało jej w bólu.
Dwa.
Gwałtowny wdech, kolejne krople krwi wsiąkające w koszulę, zaklętą tak, by rozmakać i rozpadać się pod wpływem wilgoci. Czy jego cierpienie jest wystarczające?
Trzy.
Kiedy tym razem szarpnął się, to była jedynie odruchowa reakcja ciała, bo Merlin był pogodzony, nawet wdzięczny. Jego mimowolny, złamany jęk był jak modlitwa.
Jeszcze i jeszcze, kolejne ciosy, punktowane coraz to bardziej rozpaczliwymi - euforycznymi - odgłosami.
Uwolniony od woli, od myśli, od odpowiedzialności, pusty i dziewiczy, dla swej Muzy, by postąpiła z nim, jak uważała za stosowne. To była prawdziwa wolność. To była prawdziwa…
Ekstaza
Na skraju sceny, drugie światło oświetliło odzianą na pomarańczowo kobiecą postać, przyglądającą się tej kaźni.
Po przedostatnim uderzeniu czarodziej szarpnął niekontrolowanie biodrami, a przy ostatnim, kobieta w pomarańczowej sukni zrobiła krok do przodu i wyrzuciła zdecydowanym gestem rękę w stronę biczownika, który odrzucił głowę w tył i wydał z siebie zdławiony krzyk, po czym opadł na kolano, zdyszany, wstrząsany ostatnim spazmem odgrywanego bólu - a może rozkoszy.
Hannibal odczekał kilka uderzeń serca w ciszy, przerywanej tylko własnym oddechem i szmerami na widowni. Usłyszał pierwsze tony muzyki - niskie, przeciągłe, na granicy słyszalności. Podniósł się, stając plecami do widzów - bicz w jego ręce ociekał magiczną krwią. Resztki koszuli opadły z niego, białe płócienne spodnie były z tyłu splamione czerwienią. Przez kilka sekund zaklęta krew wsiąkała w podłogę, a aktor stał nieruchomo, by publiczność mogła nasycić oczy, a fotoreporterzy - pstryknąć zdjęcie. Stanowił obraz cierpienia i zbezczeszczonej niewinności, nieledwie chłopiec - ale już grzesznik. Hannibal powstrzymał niewidoczny dla widzów uśmiech - nie pora na wyjście z roli.
Muzyka niepostrzeżenie naparła na salę teatralną, powolutku budując napięcie, drażniąc mięśnie pod skórą, jeszcze nieruchome, ale już gotowe, jak sprężyna, jak napięta cięciwa. Hannibal - Merlin - czekał, skupiony, odliczając takty. Poczuł na mokrych plecach ruch powietrza i Lauretta przemknęła z gracją obok niego - lekka, doskonała, miękkie pat, pat, pat obutych w baletki stóp na deskach podłogi. Piruet, którego nie widział, ale wiedział, że tam jest.
Ujęła go za rękę. Pozwolił, by bicz spadł na podłogę - melodia była wciąż jeszcze na tyle cicha i łagodna, że jego stuk poniósł się echem. Dłoń Lauretty powędrowała wzdłuż jego przedramienia w górę, zmysłowo, jak pieszczota -
jest ci odpuszczone…
- potem tancerka ujęła go za podbródek, władczym gestem obracając jego twarz ku sobie -
...ale wciąż jesteś mój
Merlin przymknął oczy pod dotykiem swojej Ekstazy. Zbrukany. Oczyszczony.
dziękuję
Wtedy muzyka pękła i rozlała się potężnym crescendo, a oni ruszyli w taniec.
Tancerka, w delikatnej, soczyście pomarańczowej sukni, długiej, ale półprzezroczystej i opływającej jej nogi, jak woda, stanowiła kontrast dla półnagiego, zakrwawionego Hannibala. Brud i czystość. Śmiertelność i boskość. Razem - gdy ich ciała splatały się na scenie - przywodzili na myśl niegasnący płomień.
Lauretta zdawała się frunąć nad parkietem, w nimbie tiulu i szyfonu, jak bogini, która co prawda zstąpiła na ziemię, ale to nie znaczyło, że zamierzała kalać stopy jej dotykiem. Hannibal był zawsze pół kroku za nią, jego kroki mocno osadzone w parkiecie, a figury, choć nie mniej pełne płynności i ukrytej siły, nigdy nie wyciągnięte ponad partnerkę.
W tym tańcu nie było nic frywolnego. Żadnych kroczków-żarcików, które budziłyby uśmiech na twarzach zarówno widzów, jak i wykonawców. Żadnego przyjacielskiego kokietowania. To był układ innego rodzaju.
Tańczyli razem, byli razem, Merlin i jego Ekstaza, jego Muza, jego Magia. Nierozerwalnie, zawsze, tak bardzo razem.
Ale nie byli równi.
Nawet, kiedy ujmował ją w pasie, by wydźwignąć ją do góry. Nawet, kiedy sunęli po parkiecie, zsynchronizowani jak jedna istota, kiedy wspierała się na nim w dramatycznych przegięciach, kiedy w niemożliwej do wykonania inaczej figurze jej biodro otarło się o wewnętrzną stronę jego uda.
Tańczyli przebaczenie i pamięć, poświęcenie i władzę. Tańczyli wolność odnajdywaną w służbie. Wierność i nagrodę.
Magię.
Hannibal okręcił się wokół z Laurettą, która wdzięcznie odchyliła głowę, podążając za jego ruchem i za siłą odśrodkową - szalony obrót w którym żadne z partnerów nie było w osi, ale razem tworzyli równowagę. Znieruchomiał, a tancerka, doskonale panująca nad niosącym ją pędem, zrobiła jeszcze dwa oddalające się kroki, perfekcyjne grand jeté, które tylko ona była w stanie wytańczyć - i dopiero wtedy ruszył, by do niej dołączyć.
Dogonił ją w kilku długich krokach, wykręcił równolegle z nią podwójny piruet wśród nabrzmiałej, balansującej na krawędzi melodii i kiedy runęła na nich kończąca utwór kaskada dźwięków, opadli razem. Hannibal - na kolano, cichutko, kontrolowanie, spięte mięśnie jak naoliwiona maszyna, udo, pośladek, brzuch, otwarta klatka, miejsce dla Lauretty. Ona - jak podcięta trzcina, plecami w jego stronę, w zapierającym dech w piersiach przejawie zaufania. Złapał ją w ostatniej chwili, pewnie, bezpiecznie, i ułożył, dramatycznie przegiętą w tył, na swoim kolanie.
W ciszy i bezruchu czuł, jak oddycha, oparta na nim, tak samo jak on zasapana, w sukience brudnej od sztucznej krwi - merlinowej krwi - na dole i w miejscach, gdzie dotykał jej w tańcu. Dwoje Selwynów tam, gdzie ich miejsce - na scenie, w blasku reflektorów, w centrum uwagi. Oboje z zamkniętymi oczami, oboje z nieobecnym wyrazem uniesienia na twarzy.
Trzymali pozycję niewzruszenie, póki wzdłuż brzegu sceny nie pozapalały się światła, ukazując ojca Merlina, ojca jego narzeczonej i samą narzeczoną, przypatrujących się niemo temu pokazowi oddania.