jesień 13 września 1972 roku - prawa czasu

Zdaniem Vasilija, a poświęcił nauce czytania kart wiele czasu, nie liczyło się pytanie, które wybrzmiało na głos. Liczyło się właśnie to wahanie. Liczyły się myśli, uczucia, wszystko to, co przepływało przez głowę i napełniało talię energią. To ta energia poruszała strunami czasu i przynosiła wiadomości – potencjalne drogi, przestrogi i mrugnięcia okiem do ludzi pochylających się z ciekawością nad tym, co chciał pokazać im strumień życia.

Ojciec chwycił okazaną mu kartę dwoma palcami, uśmiechnął się i wykonał kolejną ze sztuczek, obracając ją bez użycia drugiej dłoni. Tak, aby Lyssa mogła podziwiać przepiękny, pozłacany obrazek postaci trzymającej jedną z trzech buław, spoglądającą ze spokojem w góry w oddali. Ilustracja była przyjemna, ciepła – w zestawieniu z delikatnym uśmiechem patrzącego na niej wieszcza od razu zdradzała się w tym, że nie przynosiła złych wiadomości.

– To sukces – powiedział wpierw, lecz w tonie jego głosu dało się usłyszeć, że to nie jest koniec tej interpretacji. – Ale to nie jest sukces, który przychodzi od razu. To dobry moment, to zwiastun relacji o rokowaniach o dobrej przyszłości. To też karta, która przypomina, że pewne rzeczy wymagają czasu – to sukces w długiej perspektywie. Osiągniesz go tylko jeżeli się nie poddasz. Stabilność pojawi się po włożeniu w to części siebie.