16.08.2025, 17:28 ✶
Jakich słów użyła przed momentem? “...ozdobiony nawet przyjemnymi dla oka rysami, zdecydowanie lepiej otwiera usta niektórym świadków”? Czy właśnie to tak miałoby działać? Nie zastanawiał się nad tym, mając w sobie pewność, że nie przypadłby tak obok żadnego świadka. No, chyba że ona by go poprosiła.
Uczucia, kłębiące się demony zeszły na dalszy plan. Nie rozumiał. Była tak słodko znajoma, w swojej wampirzej różanej postaci. Użycie słowa “swojska” byłoby co prawda świętokradztwem, czuł jednak tę przyjemną ulgę, w której nie musiał pudrować wampirzej twarzy, udawać człowieka bardziej niż było to konieczne. Była tak kusząco nowa, odmienna prawem kilku wspólnie spędzonych dni dwa wieki temu. Teraz zaś ona, wysłanniczka Śmieci, która oddała go w ręce Snu. Mógł myśleć, że jest jej to winny za ocalenie przed losem ducha nawiedzającego miejsce, które przecież tak mocno chciał opuścić. Mógł myśleć, że jest jej to winny za narażenie na śmierć, gdy odwiedziła go pierwszy raz. Mógł w końcu zauważyć, jak nie musiał wbijać w nią kłów, by poczuć rozchodzące się po ciele ciepło niespiesznie karmionego głodu, który wypalał mu duszę ostatnimi laty — głodu drugiej osoby, głodu rozmowy, bliskości ciała rozświetlającego mroki osamotnienia.
Nie zabrała dłoni, a on jej nie wypuścił, chłonąc wrażenie miękkości jej palców jak kiedyś, w poprzednim życiu, gdy tym samym gestem towarzyszył jej w altanie, proponując plan łowów. Poprawił się nieco, rozluźniając ciało gotowe do skoku, przekonane jeszcze chwilę temu, że lada moment ruszy w mrok francuskiego lasu, aby znaleźć trop tego, który okradał ją z blasku jagodowych oczu. Jeśli zdziwił się, że historia jest aż tak stara, to nie dał tego po sobie poznać.
Mógłby się z nią licytować, kto jest bardziej żenujący, ale być może kiedyś przyjdzie na to czas, o ile będą mieli szansę na jakieś kiedyś, o ile Lucy znów nie zniknie, aby objawić mu się za dwieście lat, gdy nadejdzie odpowiedni moment.
– Chcę – powiedział łagodnie, niemal czule, mając w pamięci, że kiedyś była to ostatnia rzecz, którą chciała się z nim podzielić, a przecież pytał podczas pierwszej, może drugiej kolacji. A teraz? Ile wody upłynęło, ile się zmieniło? Jej lśniące wargi rozchylały się, aby podzielić się z nim opowieścią początku, tak jak on złożył w jej ręce cierpienie końca. Tak zdystansowani kiedyś, teraz miał wrażenie, że gdyby położyła rękę na jego głowie, gdyby wsunęła palce między zmęczone ostatnim tygodniem włosy, opadłby znów na jej uda, przyjmując pieszczotę i z trudem hamując cichy pomruk wdzięczności.
Uczucia, kłębiące się demony zeszły na dalszy plan. Nie rozumiał. Była tak słodko znajoma, w swojej wampirzej różanej postaci. Użycie słowa “swojska” byłoby co prawda świętokradztwem, czuł jednak tę przyjemną ulgę, w której nie musiał pudrować wampirzej twarzy, udawać człowieka bardziej niż było to konieczne. Była tak kusząco nowa, odmienna prawem kilku wspólnie spędzonych dni dwa wieki temu. Teraz zaś ona, wysłanniczka Śmieci, która oddała go w ręce Snu. Mógł myśleć, że jest jej to winny za ocalenie przed losem ducha nawiedzającego miejsce, które przecież tak mocno chciał opuścić. Mógł myśleć, że jest jej to winny za narażenie na śmierć, gdy odwiedziła go pierwszy raz. Mógł w końcu zauważyć, jak nie musiał wbijać w nią kłów, by poczuć rozchodzące się po ciele ciepło niespiesznie karmionego głodu, który wypalał mu duszę ostatnimi laty — głodu drugiej osoby, głodu rozmowy, bliskości ciała rozświetlającego mroki osamotnienia.
Nie zabrała dłoni, a on jej nie wypuścił, chłonąc wrażenie miękkości jej palców jak kiedyś, w poprzednim życiu, gdy tym samym gestem towarzyszył jej w altanie, proponując plan łowów. Poprawił się nieco, rozluźniając ciało gotowe do skoku, przekonane jeszcze chwilę temu, że lada moment ruszy w mrok francuskiego lasu, aby znaleźć trop tego, który okradał ją z blasku jagodowych oczu. Jeśli zdziwił się, że historia jest aż tak stara, to nie dał tego po sobie poznać.
Mógłby się z nią licytować, kto jest bardziej żenujący, ale być może kiedyś przyjdzie na to czas, o ile będą mieli szansę na jakieś kiedyś, o ile Lucy znów nie zniknie, aby objawić mu się za dwieście lat, gdy nadejdzie odpowiedni moment.
– Chcę – powiedział łagodnie, niemal czule, mając w pamięci, że kiedyś była to ostatnia rzecz, którą chciała się z nim podzielić, a przecież pytał podczas pierwszej, może drugiej kolacji. A teraz? Ile wody upłynęło, ile się zmieniło? Jej lśniące wargi rozchylały się, aby podzielić się z nim opowieścią początku, tak jak on złożył w jej ręce cierpienie końca. Tak zdystansowani kiedyś, teraz miał wrażenie, że gdyby położyła rękę na jego głowie, gdyby wsunęła palce między zmęczone ostatnim tygodniem włosy, opadłby znów na jej uda, przyjmując pieszczotę i z trudem hamując cichy pomruk wdzięczności.