16.08.2025, 18:05 ✶
Zacisnął usta w cienką kreskę, gdy usłyszał o losie mugolskich baśni. Może dla osób czystej krwi była to zwykła zmiana planów, ale... dla Henryka niemagiczna kultura była częścią tożsamości. Jedyną rzeczą, która mogła zbliżyć go do tego, jaki był świat, którym żyła jego mama. Czy naprawdę tak mało osób było w podobnej sytuacji? Po tym wszystkim nikomu nie przyszło do głowy, by się postawić? Cóż, za bierność w tym sensie Henry mógł obwiniać i samego siebie. Zdarzało mu się pracować z ludźmi, którzy uważali go za śmiecia. Czy wtedy jakkolwiek stawiał opór? Jak więc mógł tego oczekiwać od innych?
Był zmęczony całą tą sytuacją. Spaloną nocą i tą wszechogarniającą wszystkich słabością, nędzą. Ekstaza Merlina to wbrew pozorom było coś bezpiecznego do wystawienia. Kolejna sztuka, która nic nie powie o tym, o czym mówić należało. Nie mówił oczywiście tego przy Hannibalu. Zachował swoje gorzkie rozmyślania dla siebie. Wiedział, że jego przyjaciel nie chciał źle, że jego serce było po dobrej stronie. Jednak nigdy nie miał poczuć tego, co to znaczyło być kimś o tak zwanej brudnej krwi. To doświadczenie Henry musiał zachować jako prywatne.
— Raczej nie. I chyba na to bym nie poszedł z własnej woli — rzekł, choć eventy dla dzieci, na które go wysyłano, były jaśniejszą stroną pracy w Proroku. W jakiś sposób dzieciaki jeszcze nie miały tej całej odrazy, którą czuli wobec świata dorośli. Dla Henryka momentem, kiedy stał się dorosły, było właśnie nabycie tego wrażenia. — Nie jestem chyba w grupie docelowej.
Westchnął na wspomnienie o złamanej ręce i przebiegu Spalonej Nocy. Najchętniej by to wyrzucił z głowy. Zresztą nawet próbował. Kiedy tylko odzyskał władzę w prawym ręku, zabrał się za pisanie wiersza, by jakoś wyżyć się artystycznie. Tyle, że żadne słowa nie pasowały. Jakby językiem nie dało się ująć tego, czego doświadczył. Co wtedy czuł.
— To było już koło trzeciej. Natknąłem się na przebiegający ulicą tłum i upadłem. Kilka nóg podeptało mi rękę, bo instynktownie chroniłem aparat, a nie ją. Praca zawsze ważniejsza od zdrowia, nie? — uśmiechnął się ponuro. — Następnego dnia wyjaśniłem w Proroku, że ze złamaną ręką nie dam rady trzymać aparatu, to wysłali mnie do Munga poza kolejką. Nie wiem, czy dlatego, że mnie potrzebują, czy żebym dał im spokój i żeby mogli zająć się ważniejszymi sprawami niż ich średniej jakości fotograf — zamilkł na chwilę, grzebiąc widelcem w resztce obiadu na talerzu. — A ty? Jak sobie poradziłeś? Schroniłeś się w końcu w Norze Nory?
Był zmęczony całą tą sytuacją. Spaloną nocą i tą wszechogarniającą wszystkich słabością, nędzą. Ekstaza Merlina to wbrew pozorom było coś bezpiecznego do wystawienia. Kolejna sztuka, która nic nie powie o tym, o czym mówić należało. Nie mówił oczywiście tego przy Hannibalu. Zachował swoje gorzkie rozmyślania dla siebie. Wiedział, że jego przyjaciel nie chciał źle, że jego serce było po dobrej stronie. Jednak nigdy nie miał poczuć tego, co to znaczyło być kimś o tak zwanej brudnej krwi. To doświadczenie Henry musiał zachować jako prywatne.
— Raczej nie. I chyba na to bym nie poszedł z własnej woli — rzekł, choć eventy dla dzieci, na które go wysyłano, były jaśniejszą stroną pracy w Proroku. W jakiś sposób dzieciaki jeszcze nie miały tej całej odrazy, którą czuli wobec świata dorośli. Dla Henryka momentem, kiedy stał się dorosły, było właśnie nabycie tego wrażenia. — Nie jestem chyba w grupie docelowej.
Westchnął na wspomnienie o złamanej ręce i przebiegu Spalonej Nocy. Najchętniej by to wyrzucił z głowy. Zresztą nawet próbował. Kiedy tylko odzyskał władzę w prawym ręku, zabrał się za pisanie wiersza, by jakoś wyżyć się artystycznie. Tyle, że żadne słowa nie pasowały. Jakby językiem nie dało się ująć tego, czego doświadczył. Co wtedy czuł.
— To było już koło trzeciej. Natknąłem się na przebiegający ulicą tłum i upadłem. Kilka nóg podeptało mi rękę, bo instynktownie chroniłem aparat, a nie ją. Praca zawsze ważniejsza od zdrowia, nie? — uśmiechnął się ponuro. — Następnego dnia wyjaśniłem w Proroku, że ze złamaną ręką nie dam rady trzymać aparatu, to wysłali mnie do Munga poza kolejką. Nie wiem, czy dlatego, że mnie potrzebują, czy żebym dał im spokój i żeby mogli zająć się ważniejszymi sprawami niż ich średniej jakości fotograf — zamilkł na chwilę, grzebiąc widelcem w resztce obiadu na talerzu. — A ty? Jak sobie poradziłeś? Schroniłeś się w końcu w Norze Nory?