19.08.2025, 00:09 ✶
Jego zachowanie było inne niż zakładała, ale to nie był problem. Realnym problemem był fakt, że zapomniała w sumie po co do niego podeszła. Gra stała się zabawna ze względu na na wyzwanie, które jej rzucił.
Nie tylko on czynił to dla sportu.
Jej poza nie zmieniła się aż tak. Właściwie blondynka rozparła się wygodniej na krześle, a jej twarz wyrażała życzliwe rozbawienie. Spędziła trochę czasu we Francji, z resztą Tanzania onegdaj była wypełniona francuskimi magami. Jej głowa była napęczniała wiedzą wszelaką a język złodziejki tożsamości czasem płynął sam, splatając fakty bez konieczności ich ugruntowania czy sprawdzenia. Zaslyszane opowiastki splatały się w barwny gobelin, rozpoczynający się od złotej nici jej perlistego śmiechu.
- I nawet teraz nie liczy się treść, nie liczy się problem, któy gnębi Wasze społeczeństwo, a to! Cóż też płynie w moich żyłach, jaki tatuś ruchał jaką matkę. - Przekleństwo nie pasowałoby za bardzo do Keyleth, dziewczyna nie lubiła przeklinać bo i po co? Matka uczyła ją, że słowa mają wielką moc, a takie właśnie przekleństwo mogłoby do kogoś się przykleić i mu niemiłe duchy na głowę ściągnąć. Oczywiście nie jeśli zapaliłoby się właściwe kadzidła. Miała ich zapas w swojej żółtej torbie oddanej na moment do depozytu kotłowego, ale nieznajomy był nieuprzejmy, więc chyba nie zamierzała się nimi podzielić.
- U nas we Francji rewolucja zapewniła wszystkich, że czysta krew i każda inna wygląda tak samo, gdy rozchlapana na gilotynie cieszy tłum. Równość! To hasło mamy na sztandarach, a jeśli ktoś mieni się czystej, aystokratycznej krwi, i rozsuwa przed rozmówcami kilometrowy rodowód, to zacnie rozbija się on o wiek XVIII drogi panie. I proszę, jak Francji się pięknie wiedzie, gdy nie traci energii, na takieś piramidki egzystencjalne! A tu... ludzie struchlali chodzą po ulicach. I na co? Skoro do szkół idą i tak wszyscy? - Zaraz potem jednak cmonknęła z rozmysłem, poruszjaąc dłonią jakby kołysała kwino w kieliszku a nie powietrze w powietrzu. - Ale tak myślę, że wspólny wróg jednoczy. Moze to własnie jest trop? Pan myśli, że obecne czasy kształtują anglików aby dążyli do ujednolicenia? Skoro jest wróg, czy duch w nardozie powstanie, czy raczej zostanie zdeptany na poczet przebrzmiałych konstruktów społecznych? - dręczyła go dalej, odtwarzając słowa, które chyba pasowały do "zadanego" tematu. Pani Mgwaye byłaby taka dumna z tego eseju, choć pewnie kazaa dopisac bibliografie do tej gatki francuskiej... Key zawsze miała problem z odsianiem faktów od pogłosek.
Nie tylko on czynił to dla sportu.
Jej poza nie zmieniła się aż tak. Właściwie blondynka rozparła się wygodniej na krześle, a jej twarz wyrażała życzliwe rozbawienie. Spędziła trochę czasu we Francji, z resztą Tanzania onegdaj była wypełniona francuskimi magami. Jej głowa była napęczniała wiedzą wszelaką a język złodziejki tożsamości czasem płynął sam, splatając fakty bez konieczności ich ugruntowania czy sprawdzenia. Zaslyszane opowiastki splatały się w barwny gobelin, rozpoczynający się od złotej nici jej perlistego śmiechu.
- I nawet teraz nie liczy się treść, nie liczy się problem, któy gnębi Wasze społeczeństwo, a to! Cóż też płynie w moich żyłach, jaki tatuś ruchał jaką matkę. - Przekleństwo nie pasowałoby za bardzo do Keyleth, dziewczyna nie lubiła przeklinać bo i po co? Matka uczyła ją, że słowa mają wielką moc, a takie właśnie przekleństwo mogłoby do kogoś się przykleić i mu niemiłe duchy na głowę ściągnąć. Oczywiście nie jeśli zapaliłoby się właściwe kadzidła. Miała ich zapas w swojej żółtej torbie oddanej na moment do depozytu kotłowego, ale nieznajomy był nieuprzejmy, więc chyba nie zamierzała się nimi podzielić.
- U nas we Francji rewolucja zapewniła wszystkich, że czysta krew i każda inna wygląda tak samo, gdy rozchlapana na gilotynie cieszy tłum. Równość! To hasło mamy na sztandarach, a jeśli ktoś mieni się czystej, aystokratycznej krwi, i rozsuwa przed rozmówcami kilometrowy rodowód, to zacnie rozbija się on o wiek XVIII drogi panie. I proszę, jak Francji się pięknie wiedzie, gdy nie traci energii, na takieś piramidki egzystencjalne! A tu... ludzie struchlali chodzą po ulicach. I na co? Skoro do szkół idą i tak wszyscy? - Zaraz potem jednak cmonknęła z rozmysłem, poruszjaąc dłonią jakby kołysała kwino w kieliszku a nie powietrze w powietrzu. - Ale tak myślę, że wspólny wróg jednoczy. Moze to własnie jest trop? Pan myśli, że obecne czasy kształtują anglików aby dążyli do ujednolicenia? Skoro jest wróg, czy duch w nardozie powstanie, czy raczej zostanie zdeptany na poczet przebrzmiałych konstruktów społecznych? - dręczyła go dalej, odtwarzając słowa, które chyba pasowały do "zadanego" tematu. Pani Mgwaye byłaby taka dumna z tego eseju, choć pewnie kazaa dopisac bibliografie do tej gatki francuskiej... Key zawsze miała problem z odsianiem faktów od pogłosek.