16.04.1972, Nie zamykaj oczu - Cathal & Ulysses

Cathal położył się późno. To był jeden z tych dni, gdy dręczył go trudny do wyjaśnienia niepokój – może po części powodowany przez umysł, przetwarzający zbyt wiele bodźców, może przez świadomość, że przez najbliższe tygodnie będzie zapewne tkwić w mieszkaniu w Anglii, niewiele mając do roboty. W takie dni szepty w głowie stawały się bardziej natarczywe, a on na darmo próbował je uciszyć, planując kolejne dni, szukając zajęć, które zdołają go pochłonąć. Z jednej strony czegoś nowego, co nie tkwiło jeszcze wiecznie żywe w jego pamięci, z drugiej – umożliwiającego czasem… ucieczkę. Nie odczuwał senności, a nawet gdy ta nadeszła, późną porą, gdy Londyn od dawna tonął już w mroku, wciąż przekręcał się z boku na bok. Słaby eliksir, wywołujący lekkie zaniki niedawnej pamięci – Shafiq pijał go czasem po dniach takich właśnie jak ten, upiornie nudnych, niewartych zapamiętania, w próbie opanowania Milforda – pozostawił po sobie lekki zamęt w głowie.
Wreszcie zdołał jednak zasnąć i…
*
…szedł korytarzem. Był to korytarz, który zdawał się ciągnąć w nieskończoność, ale to z jakichś powodów nie wydawało się Cathalowi ani trochę dziwne. Przeszkadzało mu jednak coś zupełnie innego.
Został zaproszony na ślub. Miał być na tymże ślubie świadkiem. Ze względu na pewną słabość, jaką miał do Ulyssesa, przełamał w sobie zarówno niechęć do garniturów, jak i do posiadłości Rookwoodów. Musiało tak być, skoro się tutaj znalazł, tak elegancko ubrany, jak ostatnio zdarzyło mu się przed trzema laty, podczas balu dla sponsorów pewnej zagranicznej wyprawy. Za żadne skarby nie mógł sobie jednak przypomnieć, kto był panną młodą. Zdawało się mu to całkiem istotne – to znaczy nie to, żeby to naprawdę miało wielkie znaczenie dla samego Cathala, ale odnosił wrażenie, że powinien wiedzieć, na czyim ślubie będzie świadkiem. Przecież nie mógł zapomnieć takiego faktu. On nie zapominał.
A może przedawkował swoje eliksiry?
Ewentualnie Ulysses nic o tym nie wspomniał. Shafiq nie zdziwiłby się, gdyby dla jego kolegi ważniejsze było to, aby na ślubie pojawił się ojciec niż narzeczona.
Głos nawołującego go Rookwooda dobiegł z daleka, przytłumiony, jakby rozdzielała ich tafla szkła. Cathal przyspieszył i korytarz, którym wcześniej szedł, szedł i szedł, nie mogąc trafić do właściwego pokoju (właściwie to nie tak, że Shafiq wiedział, co to za właściwy pokój: we śnie nie zastanawiał się, czy idzie znaleźć przyszłego pana młodego, czy też zmierza już do miejsca, gdzie miała odbyć się cała ceremonia), wreszcie się zakończył.
- Woła… - zaczął, wchodząc do pokoju: w samą porę, by zobaczyć, że jakiś obcy mężczyzna trzyma Ulyssesa za gardło.
Shafiq nawet się nie zastanawiał. Dopadł do nich, by oderwać tego człowieka od Rookwooda. A że znaleźli się akurat przy oknie (Cathalowi przez moment mignęli goście, czekający na ceremonię…), odepchnął mężczyznę i wyciągnął różdżkę.
- Depulso – mruknął, celując w napastnika.
Być może, gdyby myślał jasno, gdyby nie była to rzeczywistość snu, nie próbowałby wypchnąć kogoś z okna tylko dlatego, że ta osoba dusiła jego znajomego.
A być może, jeśli by tego nie zrobił, powstrzymałaby go wyłącznie świadomość, że na dole jest bardzo wielu ludzi, którzy mogą być później świadkami takiej zbrodni, a Cathal na pewno nie chciałby się na takiej dać przyłapać…