[19/09/1972] Something good comes with the bad | Benjy, Prudence

Pochyliłem się, nawet tego świadomie nie zauważyłem, ale kiedy ona uniosła brodę, ja instynktownie się przygarbiłem. Była między nami różnica wzrostu, spora, która w zwykłych okolicznościach miała w sobie coś rozczulającego, gdy Prue patrzyła na mnie z dołu. Teraz jednak, w tej chwili, nie było w tym nic słodkiego -  jej spojrzenie wbijało się we mnie twardo, z tą intensywnością, którą znałem aż za dobrze, zupełnie jakby nie chciała pozwolić sobie na to, by wyglądać słabiej, niż się czuła. To już nie była ta sama dysproporcja, która zazwyczaj wydawała mi się… Urocza, zabawna wręcz, kiedy Prudence spoglądała na mnie z dołu, z miną, która nigdy nie pozwalała mi traktować jej faktycznie lekceważąco, ale tego wieczoru, tej nocy, w jej spojrzeniu nie było nic uroczego. Gromiła mnie, nie cofając się nawet o krok, i chociaż chwilę później jej spojrzenie złagodniało,  nadal było intensywne, jakby chciała mnie nim  wypalić, zmusić do szczerości - wciąż było ciężkie, pełne głębi, niosło w sobie zbyt wiele, bym mógł bez wysiłku je udźwignąć.
Nie chodziło tylko o jej bad trip - nie tylko o to, że paliła i teraz w jej głowie szalały demony, które ciężko było poskromić. To też, oczywiście, ale głębiej kryło się coś więcej. Ignorowaliśmy temat, o którym oboje wiedzieliśmy. Udawaliśmy, że go nie ma, da się go przykryć ciszą, codziennością, kolejnym dniem. Nie dało się. To było jak rana, która wyglądała na zasklepioną, ale wystarczył najmniejszy ruch, a znowu zaczynała krwawić. Chodziło o to, że przez ostatnie dni ignorowaliśmy temat, zakładaliśmy maski, chowaliśmy się za niedopowiedzeniami, jakbyśmy liczyli, że jeśli nie wypowiemy czegoś na głos, to przestanie istnieć, ale przecież istniało - nadal istniało - i oboje wiedzieliśmy, że nie zniknie. Wciągnąłem powietrze, głęboko, wiedząc, że nie mogę już się cofnąć, że jeśli teraz milczeniem próbowałbym ratować cokolwiek, to tylko utonęlibyśmy oboje jeszcze głębiej.
Wyciągnąłem dłoń w jej stronę, spojrzałem na nią, choć łatwiej byłoby patrzeć w bok.. To była chwila zawieszenia - czekałem, aż coś się wydarzy, Prue odrzuci ten gest i zostawi mnie w tym bezsensownym napięciu, które mógłbym później wykorzystać, by się wycofać, bo może tak byłoby nam obojgu łatwiej. Czekanie z dłonią w powietrzu, ten jeden długi moment, w którym wszystko mogło się wydarzyć - od nawrotu chłodu po wybaczenie, po nic. Ale nie - jej dłoń w końcu znalazła się w mojej. Kiedy jej palce dotknęły moich, zrobiło mi się jednocześnie lżej i ciężej. Zamknąłem palce na jej palcach - szczelnie, z odruchem pewności, którego brakowało mi w innych, większych sprawach - i poczułem dziwne ukłucie w piersi - być może sam ten gest miał więcej znaczenia, niż chciałem dopuścić do świadomości. Spuściłem wzrok, patrząc przez chwilę na ten obraz - proste splecenie rąk, tak zwyczajne, a dla mnie teraz tak obce. Moje życie od dawna nie miało w sobie takich momentów. Unosząc powoli jej dłoń, musnąłem wargami chłodny wierzch - krótko, bez teatralności, za to z ciężarem przeprosin, które musiały przejść mi przez gardło, jeśli mieliśmy jeszcze przed sobą cokolwiek, co nie rozsypie się w proch.
- Wybacz, zawaliłem. - Przeniosłem wzrok na nią, mocniej zaciskając nasze palce. Czułem tę gorycz, wciąż, oczy miałem ciemne, ciemniejsze niż zwykle, i wiedziałem, że widać to bez trudu. Kpiący uśmieszek, którym nawykowo ratowałem twarz, także powracał mimowolnie - zgasiłem go, rozluźniając na moment żuchwę. Wiedziałem, jak to brzmiało - jak wszystkie inne usprawiedliwienia, które nigdy niczego nie naprawiają, a jednak mówiłem, bo czułem, że muszę, i choćby to miała być prawda, której nie potrafiłem zamknąć w idealnych słowach, to właśnie ją musiałem wypowiedzieć. - Nie szukam niczego nigdzie indziej dlatego, sze chcę tu byś. - Powiedziałem po chwili ciszy. - Ale nie wiem, dlaczego zostałem. - To było najbliższe prawdzie, jaką miałem w sobie - to nie było tak, że świadomie decydowałem o każdym moim kroku, wiele rzeczy robiłem na oślep, ale teraz, stojąc tu, z jej dłonią w mojej, nie mogłem zaprzeczyć, że coś mnie zatrzymało. Przymknąłem oczy, na sekundę, może dwie, bo musiałem złapać oddech. Cały dzień był zły, wszystko szło nie tak, a teraz stałem tutaj i miałem poczucie, że sam jeszcze dokładam do tego pieprzonego stosu rzeczy, które wymykały się spod kontroli. Próbowałem nie brzmieć jak ktoś, kto jest wściekły, chociaż wciąż byłem - na nią, na siebie, na to, że znalazłem się dokładnie w tym punkcie, w którym obiecywałem sobie, że się już nigdy nie znajdę. - Nie wiem, dlaczego nie wyjeszczam. Nie mam pojęcia, ile mi to zajmie. - Te słowa wyszły ze mnie ciężko, jakby były przyznaniem się do winy. To było prawdziwe - nie miałem żadnej sensownej odpowiedzi. Powinienem już dawno był spakować się, zniknąć, ruszyć w swoją stronę, jak zawsze. Tak działałem przez lata, tak przetrwałem - unikałem przywiązań, bo każde przywiązanie prędzej czy później obracało się przeciwko mnie, a jednak zostałem, trzymałem teraz w dłoniach jej dłoń i mówiłem te słowa, które mnie samego dziwiły. Wpatrywałem się w splecione palce, jakby tam mogła kryć się odpowiedź. Może właśnie tam była, może tkwiła w tej prostocie, w tym, że od dawna nikt nie pozwolił mi się czuć w ten sposób - potrzebnym, chcianym, zawsze byłem dodatkiem, cieniem, kimś, kogo łatwo było zastąpić. Tutaj, przy niej, miałem dziwne, cholernie niebezpieczne poczucie, że tak nie jest.
- Będziesz pielwszą osobą, jaka szię dowie, jeśli coś - cokolwiek - ulegnie jakiejkolwiek zmianie. - Zapewniłem cicho, spokojniej niż się czułem. Nawet dla mnie te słowa zabrzmiały jak obietnica, odsłonięcie gardy w chwili, w której powinienem raczej bronić się tarczą cynizmu.  - Jeśli to dla ciebie za duszo… - Kontynuowałem, czując, jak suchość ściska mi gardło - Postaraj szię wieszyś, sze splóbuję to zlozumieś. - Brzmiało to jak przyznanie się do winy, ale w gruncie rzeczy właśnie to chciałem powiedzieć. Wiedziałem, że stawiam ją w piekielnie trudnej, niepewnej sytuacji - nikt o zdrowych zmysłach nie powinien musieć znosić tej niejasności, tego ciągłego balansowania nad przepaścią, jaką tworzyła moja obecność. Oboje wiedzieliśmy, że to balansowanie miało swoje granice, a ja te granice naginałem od samego początku. Przez chwilę patrzyłem na nią w milczeniu, słuchając, jak burza dudni za szybą, każdy kolejny grzmot zdawał się wbijać głębiej świadomość, że ta noc była inna niż wszystkie wcześniejsze, i czegoś już nie cofniemy. Czułem, jak w środku rośnie we mnie mieszanka emocji, które wcale nie powinny iść razem - złość, rozgoryczenie, zmęczenie i dziwna ulga. Złość - bo przecież nie chciałem nigdy znaleźć się z nią w takiej sytuacji, obiecywałem sobie, że tego uniknę. Rozgoryczenie - bo wiedziałem, że wiele z tego, co się wydarzyło, było skutkiem moich własnych, durnych wyborów. Zmęczenie - bo cały dzień, całe godziny ciągnęły się za mną tylko po to, by po powrocie do domu wcale nie móc odpocząć. A ulga… Bo wreszcie przestałem udawać, że wiedziałem, co robię. Nie wiedziałem - dokładnie jak tego, co z tym zrobi, czy rano w ogóle będziemy w stanie normalnie spojrzeć na siebie, czy ta rozmowa zakończy się w ciszy, czy będzie początkiem końca, ale miałem w sobie dziwne poczucie, że cokolwiek się stanie, już nie będziemy mogli udawać, że to nie istnieje. Może właśnie o to chodziło.
- Wiem, sze jest w tym duszo niepewności. Wiem, sze to mosze bszmieś jak szeleg niedopowiedzeń, którymi znów plóbuję cię omotaś, szeby nic nie musieś, ale to nie tak, to nie jest ucieczka od odpowiedzialności. - Popatrzyłem jej prosto w oczy - blask lampki wyławiał w nich bursztyn i coś jeszcze, ciemniejszego, głębszego. - Mogę ci daś czas na decyzję. To, co mogę ci daś na pewno, to czas. - Powiedziałem wyraźnie, nie przymykając oczu, żeby nie brzmiało to jak wymówka. Nie byłem w stanie obiecać jej spójnych planów, bo świat jeszcze przed pożarami nauczył mnie, że plany lubią się palić jako pierwsze, ale mogłem jej dać tyle czasu na namysł, ile potrzebowała. - Nie musimy tego kontynuowaś, gdy masz zjazd, pszes najbliszszy czas nigdzie szię nie wybielam. No, chyba sze do siebie, jeśli potszebujesz pobyś sama. - Stwierdziłem, starając się nie brzmieć, jakby to było najgorsze rozwiązanie, przynajmniej z mojej perspektywy.