[Jesień 72, 30.09 Ekstaza Merlina - impreza towarzyska]

przechodzę do sali bankietowej i staję obok Morpheusa

Owacje zakończyły się, a ciężka kotara na stałe przysłoniła scenę. Światła wreszcie rozjaśniły się i tym samym widownia dostała znak, że może rozejść na dalszą część wydarzenia. Lyssa natomiast siedziała do samego końca, może odrobinę się ociągając, ale uważała za stosowne by pozwolić sztuce i oklaskom wybrzmieć - bo przecież to też nie było tak, że gdziekolwiek jej się w tym wszystkim śpieszyło. Kiedy jednak podczas braw rozglądała się jeszcze dookoła, zauważyła że niektóre loże opustoszały szybciej, tak samo jak pewne grupki ludzi wydawały się o wiele bardziej entuzjastyczne jak reszta. Ale chyba nie powinno to dziwić - na miałką, nudną sztukę nie było tutaj zbyt dużo miejsca. Londyn potrzebował sukcesu.

Lyssa przepłynęła przez korytarz prowadzący do foyer nie poświęcając swoim obrazom zbyt wielkiej uwagi; znała na pamięć każdy z nich. Każde pociągnięcie pędzla, każdą formułę zmieszanych kolorów i każdą myśl, która towarzyszyła ich tworzeniu. Mało w nich było Merlina, któremu przecież towarzyszyły, a o wiele więcej ambicji, ekstazy, zamyślenia czy ekscytacji. Było w nich po prostu dużo emocji i tego, co pchało samego człowieka przez życie.

Zgarnęła po drodze jakiś kieliszek, trochę żałując że nie było przy niej Vakela. Nie chodziło nawet, żeby się z nim pokazać, a raczej o zwykłe towarzystwo - nie miała jednak żalu, że nie znalazł dla niej czasu. Wystarczyłby jej nawet Peregrinus, ale on też był zajęty. Chociaż tak naprawdę doskonale wiedziała, kim chciałaby się tego dnia popisywać - wciąż była tak samo rozczarowana i obrażona obrotem pewnych spraw, ale cóż, musiała to jakoś przełknąć.

- Dzień dobry - przywitała się grzecznie, znajdując swoje miejsce obok Morpheusa i w pierwszej chwili patrząc na niego. Zaglądała mu w oczy z pewnym zastanowieniem, ale do twarzy przyklejony miała przyjemny, grzeczny uśmiech. - Morpheusie - kiwnęła głową - Jonathanie - jej głos pojaśniał na moment, bo w sumie on wydawał się najbardziej przyjazny ze wszystkich tych starych pryków, którzy otaczali Anthony'ego Shafiqa. - Hannibalu, niesamowicie prezentowałeś się na scenie. Była cała twoja - rzuciła wreszcie z promiennym uśmiechem, unosząc na moment kieliszek w jego stronę i oddając mu tym samym honory. - A państwo? Nie sądzę bym zdążyła poznać. Lyssa Dolohov - zwróciła w końcu swoją uwagę na Monę i Roberta, uśmiechając się do nich nieco przepraszająco, ale jednocześnie z uwagą studiując łączącą ich nić.

// percepcja ◉◉◉◉○ na nić łączącą Monę i Roberta

Rzut PO 1d100 - 73
Sukces!