— Przepraszam — mruknął, ledwie słyszalnie, jakby prawdziwie skruszony tym, że go za tę dłoń złapał. Nawet nie planował tego powiedzieć, ale z jakiegoś powodu czterdziestoletnia skamieniała duma postanowiła w tym momencie zmienić się w masę plastyczną, jakby presja pożaru rozmiękczyła. Rozprężył dłoń i ją zacisnął.
Popatrzył na to, co robi Vasilij. Popatrzył na niego, jakby miało go to uziemić, takie zwykłe, ludzkie zachowanie. Coś w słowach Dolohova jednak, w tym zbywaniu, poruszyło nieswoją nutę. Albo Vasilij był zazdrosny o wizje Morpheusa, próbując zmieszać je z błotem przebłysków jego fanów, którzy również dobrze chcieli wyłudzić spotkanie z idolem albo… druga opcja była bardziej przerażająca i nie zamierzał się do niej odnosić w swojej głowie. Nie teraz. Może nigdy.
Dwa cienie na schodach prowadzących w górę, udające coś, czego nie było, jedność ulotnej nici, przeciętej przez złośliwie Mojry, nożyce skrzeczące o końcu, skrwawione nad czerwoną nicią. Złośliwy chichot losu, że tak bardzo chcieli pochodzić z jednej duszy, ale jedyne co pozostało Longbottomowi, to spoglądanie na niego z dołu, zadzierając głowę. Na swoją Gwiazdę Północną.
Z Morpheusem wcale nie było lepiej, przynajmniej niewiele. Co prawda jego osłabienie głównie skupiło się na chrapliwym, zbyt krótkim oddechu, ale łatwe było do zobaczenia, jak mocniej zaciska dłonie na barierce, że brakuje mu dawniej sprężystości kroku i tej werwy, która im towarzyszyła w młodości, gdy wieszcz przeskakiwał co kilka stopni. Im wyżej wchodzili, tym bardziej dokuczał mu bezdech, ale też ucisk w klatce piersiowej. Zaczątki przerażenia spływały mu po kręgosłupie smolistymi myślami, że już wszyscy nie żyją.
Wszystko czego pragnął Morpheus w tym momencie, to żeby ktoś pozwolił mu położyć głowę na swoich kolanach, zamknąć oczy i powiedział, że może zamknąć oczy i odpocząć. Bez bólu. Warstwy strachu rozpłynęły się, jak kropla atramentu. W szarym zmroku ciepłego wrześniowego wieczoru, który wyrwał mu serce z piersi i wbił w nie zęby, rozdzierając tkankę, miażdżąc ją pomiędzy lśniącymi zębami pogardy, oczy Morpheusa stały się całkowicie czarne, w nakładających się na siebie lękach. Jak zwykle, Morpheus był sam.
— Illion w ogniu — powiedział cicho, nie mogąc podejść bliżej bariery, ptak nielot, z podciętymi skrzydłami. I nikt mu nie wierzył, nawet Vakel, który pozwalał swojemu zgorzknieniu zamydlać osąd. Uziemienie nie działało, gdy na Londyn spadał popiół, nie samo patrzenie, to nie wystarczyło. Krzyk narastał mu w gardle, kwaśna frustracja na widok własnej bezsilności.
— Mogę… jeśli chcesz, teleportować cię do Praw Czasu.
Jak wahadełko, brak piątej klepki Morpheusa był widoczny, jak na dłoni, pendulum raz zaciągające go do zwierzęcego strachu, a raz ku czysto pragmatycznej strony. Wyglądał wtedy tak bardzo, jak swój ojciec, w kwadracie ramion, w opuszczonych w zaciętym wyrazie twarzy kącikach ust. Plan był prosty. Bezpieczne miejsce dla Vasilija. Działanie. Ewentualna śmierć. Na to w jakiś sposób był gotowy. Był gotowy od tak dawna.
Zawada: Słabe płuca (I), Lęk przed wysokością (I)