[wieczór 14.09.72] Znika sen, a rzeka znów jest rzeką [Icarus & Mona]

Chciała powiedzieć, że każdy by się złamał po tym, co przeszedł. Spalona Noc zabrała im wszystkim dawne życie i nikt już nie mógł być taki sam. Te słowa nie miałyby jednak znaczenia, więc Mona wysłuchała mężczyznę, a przecież tak rzadko pozwalał sobie na szczerość w sprawach, które naprawdę go dręczyły. W tamtym momencie widziała, jak się kruszył tuż przed nią.
— Nikt nie wymaga od ciebie żebyś był dawnym Icarusem — odpowiedziała. Kobieta przypomniała sobie, jak podobnie brzmiała tamtego wrześniowego popołudnia w kawiarni. Myślała wtedy, że zrozumieli się lepiej, boleśnie natomiast docierało do niej, jak wiele jeszcze wciąż ich od siebie dzieliło. — Dlatego mam jedna prośbę. Rozmawiaj ze mną, Ari. Proszę. Nie zniosę ciszy. Zwłaszcza nie takiej od ciebie.

Prawda o nałogu Icarusa Prewetta nie była dla niej powodem, aby odejść — jakby słabość, którą był dla Mony, mogła kiedykolwiek zniechęcić serce, które już dawno nauczyło się bić wbrew rozsądkowi. Trwała przy nim uparcie, jak drzewo wrastające korzeniami w ziemię raz za razem wypuszczając nowe pędy ku niemu, byle tylko przypomnieć o własnym istnieniu. Nie było go przy niej, gdy w martwej ciszy uczyła się wagi pustki po utraconej kończynie, ale obiecał, że gdyby jej ciało spowiła smocza łuska, nadal byłby przy niej, czekając aż oddech znalazłby drogę powrotną. Jak więc ona mogłaby go zostawić? Mimo smutku, który spowijał go, w jej oczach pozostawał piękniejszy niż wszystko, co kiedykolwiek przyszło jej oglądać.
— Nie potrafię odpowiedzieć ci na to pytanie — przyznała cicho. Rowle chciała go chronić, ale wiedziała, że nie miała żadnej władzy nad jego myślami i nad tym, co działo się w jego głowie, a skoro sam Icarus dostrzegał w sobie problem, Lecznica Dusz nie brzmiała jeszcze jak prawomocny wyrok.

Mona zmarszczyła brwi, kiedy srebrzysty pyłek ponownie opadł na ramieniu mężczyzny i stopił się z ciemnym materiałem jego marynarki. Jakie kwiaty kwitły o tej porze roku? Gdzieś już o tym czytała, być może i nawet widziała. Roślina rzadka, kapryśna, wystarczająco silna, żeby… Może spotkają Basiliusa szybciej niż przypuszczała!
— Ari… — odezwała się, gdy uświadomiła sobie, że w tym momencie tym bardziej nie mogła go zostawić samego. — To Samotniczka. Widzisz? Te srebrne kwiaty? To one sprawiają, że czujesz się tak… — urwała, aby nie powiedzieć „tak beznadziejnie”. Nie zastanawiając się dłużej, kobieta chwyciła własną pelerynę i jednym ruchem zarzuciła ją mu na ramiona. Następnie zdrową ręką zaczęła przesuwać po jego plecach celem wygładzenia każdej rysy samotności, którą pyłki krzewu tak brutalnie wyostrzyły. — Nie wiem, jak z Lecznicą Dusz, ale Świętego Munga z pewnością zaraz odwiedzimy, jeśli się stąd nie zwiniemy! — powiedziała szybko.

cztery kropki na wop, aby zidentyfikować Samotniczkę
ew. rzut jakbyśmy się mieli teleportować

Rzut O 1d100 - 4
Akcja nieudana