[Jesień 72, 30.09 Ekstaza Merlina - impreza towarzyska]

Wpłaca na zbiórkę z Anthonym, idą na balkon.

Srebrzące się odbicia lustrzane, pomarszczone powiewem czasu tafle jezior; widział w nich swą, jak dotąd zakładał, rychłą porażkę, obwódki ojcowskich oczu i srogie, nieskalane znamionami śmiechu policzki. Kurze łapki otaczające oczy Anthony'ego były nadzieją, zapewne przekleństwem samego ich posiadacza, symbolem szczęścia, komunikatu tak minimalnego, że mógłby przejść niezauważony. Szron przesłaniający przejrzystość błękitu tęczówek wydawał się topnieć w znajomym towarzystwie, byli w pracy, w istocie, ale czy grzechem było widzieć politykę w innej krasie niż spod depczącego wiosenne kiełki buta Fortinbrasa?

Toastem dokończył zawartość kieliszka, woda byłą ciepła i przeźroczysta w doznaniach, nie przesłaniała zmysłów, nie zabarwiała języka, a przede wszystkim nie zatruwała życia.

- Ależ oczywiście, prowadź - puścił starszego mężczyznę przodem. Sam miał zamiar dołożyć cegiełkę dopiero po ich rozmowie, ale dobrze się złożyło, że Shafiiq zaproponował inne rozwiązanie. Opuściwszy poprzednie towarzystwo, utonąwszy w balansie emocji z polityką, potrzebował chłodnej dłoni rozsądku; zaplątany w cienie wątpliwości, nie myślał o sobie jako wzorze do naśladowania, wyrażenie gładziło posiniaczone ego, wybrzmiewało głosem dziadka, uświadamiało, że musi prowadzić, pokazywać i dbać, a nie rozkazywać, oceniać i wymagać.

- Odebrałem ją jako to, czym była, radę od przyjaciela - jako ostrzeżenie przed nadejściem ciągu przyczynowo skutkowego, którego lawiny nie zatrzymałyby koneksje i nazwisko; jako przestrogę przed ruiną własną, ale też tych, którzy pracowali na jego sukces. Ojca z chęcią by pogrążył, ale czegoż winien był Anthony? Dbał o swój polityczny interes i nie podkładał kłód pod nogi. Nie chciał ucinać długiego łańcucha przysług bezużyteczną agonią przynoszącym jedynie cierpienie; ból dzieli się na dwa rodzaje, ten który sprawia, że budzimy się silniejsi, oraz ten bezużyteczny, który jest niczym więcej jak powtarzanym schematem sabotażu, a Elliott, jak na Malfoya przystało, nie miał cierpliwości na bezużyteczność.

Podjął rękawicę, choć ta wcale nie uderzyła go w twarz - zapraszała, aby dobyć oręża. Potraktował zbiórkę ze szczodrością, mając nadzieję, że środki zostaną przekazane tak samo żwawo, jak cegiełki makiety ułożyły po jego wpłacie dwie wieże pokaźnego gmachu. Rozmawiający nieopodal goście spojrzeli kątem oka w kierunku miniaturowego budynku i dwójki.

- Tak bardzo jak chciałbym zdradzić finisz, zostałem poinstruowany, aby tego nie robić. Liczymy, że ciekawość wpłynie zachęcająco na darczyńców - odparł prowadzący zbiórkę, nie zauważając, że stracił skupienie Shafiqa, nie mając prawa konkurować z przeważającym szalę dystrakcji wspomnieniem.

- Pozostaje tylko mieć nadzieję, że reszta gości podzieli nasz entuzjazm - odparł Elliott grzecznościowo, myślami sięgając balkonu, wygłuszającego krzyk spalenizny jaśminu.

- Definitywnie kogoś młodszego, nie trzeba być specjalnie spostrzegawczym, aby widzieć jakimi mężczyznami się otacza - odezwał się pewniej, gdy przekroczyli próg balkonu; gwiazd przysłoniętych nocnymi chmurami, jednoczącymi się z czernią nieba.

- Zaintrygowałeś mnie. Opowiesz mi więcej o tym  froncie, czy jest za wcześnie? - nie naciskał, przekazywał informacje, był zainteresowany działaniem. Zatłoczony bankiet, nawet z prywatnością balkonu, mógł nie być miejscem na dogłębniejsze rozmowy, przygotował się na piaski mielizny.

- Ale co ważniejsze, powiesz mi Anthony, cóż podyktowało Ci taki dobór garnituru? - pozwolił sobie na uniesienie brwi, pytanie było poważne. Był gotów oceniać, ale nie bez szansy wyjaśnienia.