05.09.2025, 16:44 ✶
Prawda była taka, że Anthony też do końca nie wiedział, co jego zastępca mu mówi, gubiąc się w gąszczu wypluwanych słów i bardzo wzniosłych i bardzo dramatycznych deklaracji.
W ogóle zdziwił go gest, szczególnie że po szczekniętym w jego stronę “rozumiem” sądził, że Selwyn w końcu opuści biuro. Jak bardzo się mylił! Z perspektywy czasu składał to na karb bezsenności i wielkiej traumy, którą przeżył podczas Spalonej Nocy, bo przecież powinien mieć pełnię świadomości jak bardzo uparty jest jego gryfoński ciołek.
Jonathan usiadł naprzeciwko niego płonąc świętym ogniem oburzenia, dawno już nie widział, żeby ktoś tak mu nadepnął na odcisk. Właściwie… to chyba też przypadkiem był on, we Francji, kiedy wycisnął z niego w końcu kluczowe wrażliwe informacje. Jonathan i teraz wypominał mu rzeczy. Wrócił z Francji. Wrócił od niego. Być może, gdyby był mniej zmęczony, szybciej zorientowałby się rosnącej w nim zazdrości. Teraz jednak królowało poczucie winy, a to, och jakże pięknie zakwitało. Czy gdyby nie jego list, Jonathan wciąż byłby ambasadorem? Czy byłby w szczęśliwym związku? Czy byłby wampirem, który nie musi martwić się o nieuchronność czasu?
I dalej próbowałby może coś wtrącić. Może poprawić, że ciężko zestawiać pasję z chęcią współpracy, że opieka nad szczelnością granic i dorocznymi raportami zapotrzebowania i możliwości eksportu też nie należą do jego szczytowych ambicji. Ha, ta pozostawała i tak obecnie w bardzo ciężkim stanie ze względu na sytuację w kraju.
– Resztki światła? – wydusił nie rozumiejąc. Jego przyjaciel, jego były przyjaciel nigdy nie skąpił mu komplementów. Tych bardzo.. poza skalą traktowania poważnie, takich w których teatralny gest i swoistą rutyna skutecznie przysłaniały treść. Teraz jednak gdy byli skłóceni, gdy most spłonął zdawało się mu takie dziwne, takie tym bardziej jaskrawe znajdować pośród popiołów relacji perły wzajemnego podziwu.
Coś przetrwało?
– Jonathan… – podjął cicho, bardzo poważnie, zmuszony przez podwładnego, przez współpracownika, przez partnera do podniesienia wzroku. Czuł się słaby, tak bardzo tak szalenie słaby, pozbawiony ochronnych łusek, dumy, pozbawiony pewności siebie po tej bolesnej lekcji pokory. Za późno. Jak zawsze za późno.
–… o jakiej radości mówimy, kiedy… – nawet patrzenie na Selwyna sprawiało mu ból, podobny do tego, który towarzyszył przed momentem przebudzeniu. Chciał powiedzieć tak wiele… o zawiedzionym zaufaniu, o sprawie francuskiej właśnie o tym ile lat dusił w sobie wszystko przekonany, że jakiekolwiek wyznania zniszczą łączącą ich przyjaźń. O tym, że Zakon to tylko wierzchołek góry lodowej, w którym przekonanie wiemy o sobie wszystko, przestało mieć rację bytu. Nic o sobie nie wiedzieli. Nic.
– Jakież warunki brzegowe musiałyby być spełnione, żeby ta współpraca mogła dalej istnieć? — wyprostował się, próbując uciec w procedury negocjacji, które były ostateczną deską ratunku. Wrażenie, że tonął, tylko mocniej paraliżowało proces kognitywny. – W bieżącej sytuacji ciężko mówić o choćby podstawowej komunikacji między nami, nie sądzisz?
W ogóle zdziwił go gest, szczególnie że po szczekniętym w jego stronę “rozumiem” sądził, że Selwyn w końcu opuści biuro. Jak bardzo się mylił! Z perspektywy czasu składał to na karb bezsenności i wielkiej traumy, którą przeżył podczas Spalonej Nocy, bo przecież powinien mieć pełnię świadomości jak bardzo uparty jest jego gryfoński ciołek.
Jonathan usiadł naprzeciwko niego płonąc świętym ogniem oburzenia, dawno już nie widział, żeby ktoś tak mu nadepnął na odcisk. Właściwie… to chyba też przypadkiem był on, we Francji, kiedy wycisnął z niego w końcu kluczowe wrażliwe informacje. Jonathan i teraz wypominał mu rzeczy. Wrócił z Francji. Wrócił od niego. Być może, gdyby był mniej zmęczony, szybciej zorientowałby się rosnącej w nim zazdrości. Teraz jednak królowało poczucie winy, a to, och jakże pięknie zakwitało. Czy gdyby nie jego list, Jonathan wciąż byłby ambasadorem? Czy byłby w szczęśliwym związku? Czy byłby wampirem, który nie musi martwić się o nieuchronność czasu?
I dalej próbowałby może coś wtrącić. Może poprawić, że ciężko zestawiać pasję z chęcią współpracy, że opieka nad szczelnością granic i dorocznymi raportami zapotrzebowania i możliwości eksportu też nie należą do jego szczytowych ambicji. Ha, ta pozostawała i tak obecnie w bardzo ciężkim stanie ze względu na sytuację w kraju.
– Resztki światła? – wydusił nie rozumiejąc. Jego przyjaciel, jego były przyjaciel nigdy nie skąpił mu komplementów. Tych bardzo.. poza skalą traktowania poważnie, takich w których teatralny gest i swoistą rutyna skutecznie przysłaniały treść. Teraz jednak gdy byli skłóceni, gdy most spłonął zdawało się mu takie dziwne, takie tym bardziej jaskrawe znajdować pośród popiołów relacji perły wzajemnego podziwu.
Coś przetrwało?
– Jonathan… – podjął cicho, bardzo poważnie, zmuszony przez podwładnego, przez współpracownika, przez partnera do podniesienia wzroku. Czuł się słaby, tak bardzo tak szalenie słaby, pozbawiony ochronnych łusek, dumy, pozbawiony pewności siebie po tej bolesnej lekcji pokory. Za późno. Jak zawsze za późno.
–… o jakiej radości mówimy, kiedy… – nawet patrzenie na Selwyna sprawiało mu ból, podobny do tego, który towarzyszył przed momentem przebudzeniu. Chciał powiedzieć tak wiele… o zawiedzionym zaufaniu, o sprawie francuskiej właśnie o tym ile lat dusił w sobie wszystko przekonany, że jakiekolwiek wyznania zniszczą łączącą ich przyjaźń. O tym, że Zakon to tylko wierzchołek góry lodowej, w którym przekonanie wiemy o sobie wszystko, przestało mieć rację bytu. Nic o sobie nie wiedzieli. Nic.
– Jakież warunki brzegowe musiałyby być spełnione, żeby ta współpraca mogła dalej istnieć? — wyprostował się, próbując uciec w procedury negocjacji, które były ostateczną deską ratunku. Wrażenie, że tonął, tylko mocniej paraliżowało proces kognitywny. – W bieżącej sytuacji ciężko mówić o choćby podstawowej komunikacji między nami, nie sądzisz?