08.09.2025, 22:01 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 08.09.2025, 22:02 przez Hestia Bletchley.)
Hestia nie miała nawet czasu, aby pomyśleć o tym, że zapewne zaraz umrze. Wszystkie odruchy, zarówno te wpojone jej przez własną determinację, jak i ojcowsko-ministerialne treningi wypierały z niej tę myśl byle tylko walczyła zawzięcie. Szarpała się. Kopała. Wołała na pomoc.
Niestety nie było to łatwe.
Szarpała się niemalże na oślep, gdy słona woda atakowała jej oczy, nos, usta, a okrutna istota nieustępliwie próbowała ciągnąć ją w dół. Coraz ciężej było jej oddychać. Ciężkie ubrania wspomagały agresora. Nogi coraz rzadziej trafiały w swój cel.
Musiała walczyć. Musiała walczyć. Musiała...
Nagle istota odsunęła się od niej. Nie, nie odsunęła się, ktoś ją odsunął i Hestia była wręcz przekonana, że jej napastnika zaatakowała foka, ale musiały być to przecież jakieś halucynacje.
Halucynacje jednak nie ustały, a bezpiecznie zaciągnęły ją na brzeg.
Hestia dała się otulić miękkiemu piaskowi, zachłanie łapiąc powietrze. Czarownica drżała cała sama nie wiedziała, czy z zimna, bo pogoda która wydawała się jej odpowiednia na wyłącznie jeansy i t-shirt, nagle przestała taka być, czy z emocji, bo... Bo chyba prawie utonęła.
Bogowie, jeszcze chwila a mogłoby jej tutaj nie być.
A foka dalej tu była i przyniosła jej szkicownik. Hestia jęknęła cicho, widząc że notes który dopiero co kupiła na jesienne szkice (i na co jej był ten rysunek pełen dyń, nad którym ostatnio tyle pracowała?) był zniszczony.
Bletchley przeniosła spojrzenie ze zrujnowanego przedmiotu na stworzenie, które właśnie uratowało jej życie i... I przez chwilę po prostu wpatrywał się w fokę z włosami lepiącymi się do dość skołowanej twarzy. Foka, gdy teraz tam leżała, wyglądała dość niepozornie z tą swoją uroczą mordką, a jednak... A jednak właśnie pokonała coś co planowało ją zabić.
– Ja... – Czy powinna podziękować tej foce? Chyba tak. Zdecydowanie tak. Czy... To była w ogóle foka? Czy foki ratowały ludzi? Nie, to delfiny. A nie, delfiny lubiły topić ludzi dla zabawy. To może rekiny? Nie, rekiny były mniej groźne, niż mogłoby się wydawać i atakowaly serferów bo myliły je z fokami, ale raczej nie ratowały ludzi. Chyba nikt nie ratował ludzi. No poza fokami. Albo tą konretną foką. Zaraz... Czy to była selkie? Coś kojarzyła, że selkie były fokami, ale nie do końca pamiętała, czy w całości czy tylko trochę. Laurent był selkie i nie wyglądał jak foka, więc może foczą skórę miał pod ubraniem i... A może to po prostu była foka. – Dziękuję – wychrypiała w końcu z gardłem zaschniętym od morskiej wody, uznając że lepiej było jej podziękować, niż narażać się na gniew stworzenia.
Niestety nie było to łatwe.
Szarpała się niemalże na oślep, gdy słona woda atakowała jej oczy, nos, usta, a okrutna istota nieustępliwie próbowała ciągnąć ją w dół. Coraz ciężej było jej oddychać. Ciężkie ubrania wspomagały agresora. Nogi coraz rzadziej trafiały w swój cel.
Musiała walczyć. Musiała walczyć. Musiała...
Nagle istota odsunęła się od niej. Nie, nie odsunęła się, ktoś ją odsunął i Hestia była wręcz przekonana, że jej napastnika zaatakowała foka, ale musiały być to przecież jakieś halucynacje.
Halucynacje jednak nie ustały, a bezpiecznie zaciągnęły ją na brzeg.
Hestia dała się otulić miękkiemu piaskowi, zachłanie łapiąc powietrze. Czarownica drżała cała sama nie wiedziała, czy z zimna, bo pogoda która wydawała się jej odpowiednia na wyłącznie jeansy i t-shirt, nagle przestała taka być, czy z emocji, bo... Bo chyba prawie utonęła.
Bogowie, jeszcze chwila a mogłoby jej tutaj nie być.
A foka dalej tu była i przyniosła jej szkicownik. Hestia jęknęła cicho, widząc że notes który dopiero co kupiła na jesienne szkice (i na co jej był ten rysunek pełen dyń, nad którym ostatnio tyle pracowała?) był zniszczony.
Bletchley przeniosła spojrzenie ze zrujnowanego przedmiotu na stworzenie, które właśnie uratowało jej życie i... I przez chwilę po prostu wpatrywał się w fokę z włosami lepiącymi się do dość skołowanej twarzy. Foka, gdy teraz tam leżała, wyglądała dość niepozornie z tą swoją uroczą mordką, a jednak... A jednak właśnie pokonała coś co planowało ją zabić.
– Ja... – Czy powinna podziękować tej foce? Chyba tak. Zdecydowanie tak. Czy... To była w ogóle foka? Czy foki ratowały ludzi? Nie, to delfiny. A nie, delfiny lubiły topić ludzi dla zabawy. To może rekiny? Nie, rekiny były mniej groźne, niż mogłoby się wydawać i atakowaly serferów bo myliły je z fokami, ale raczej nie ratowały ludzi. Chyba nikt nie ratował ludzi. No poza fokami. Albo tą konretną foką. Zaraz... Czy to była selkie? Coś kojarzyła, że selkie były fokami, ale nie do końca pamiętała, czy w całości czy tylko trochę. Laurent był selkie i nie wyglądał jak foka, więc może foczą skórę miał pod ubraniem i... A może to po prostu była foka. – Dziękuję – wychrypiała w końcu z gardłem zaschniętym od morskiej wody, uznając że lepiej było jej podziękować, niż narażać się na gniew stworzenia.