09.09.2025, 09:24 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 09.09.2025, 19:05 przez Hannibal Selwyn.)
Odruchowo zamknął usta wokół łyżki. Coś w tym musiało być - w końcu czy trenerka śpiewu również nie zalecała miodu na podrażnione gardło? A ona na pewno wiedziała, co robi.
- Mo-a, hnnh-he ha…- próbował coś powiedzieć, ale nie było to łatwe z buzią pełną miodu i sztućca. Mona zabrała łyżkę, a Hannibal poprawił się na fotelu i wierzchem dłoni otarł kącik ust, z którego usiłowała uciec strużka śliny.
- Mona, ja-... - zaczął, ale przed jego nosem pojawiła się kolejna porcja miodu i wobec realnej obawy, że zostanie mu podana siłowo, przerwał i rozdziawił usta, jak dziecko karmione w wysokim krzesełku. Brakowało tylko “Leci smok, leci!”
— Chyba że tak ci wygodnie?...
Może i było. Może, gdyby robił to ktoś inny…
Miód spływał do jego gardła i Hannibal czuł, jak rozsmarowuje się po storturowanej śluzówce. Trochę piekło, ale skoro piecze, to działa, prawda?
Mona, twój… chłopak… patrzy… - pomyślał. Czy o to chodziło? Czy lubił… patrzeć? Powstrzymał odruch zerknięcia na Icarusa. Był ostatnią osobą, której przeszkadzałoby to, że ktoś na niego patrzy, ale wypadałoby może uprzedzić. No i nie spodziewał się takich pomysłów po swojej kuzynce. Nie zamierzał jednak psuć zabawy. Poza tym…
Troska Mony, choć stanowcza i szorstka, była oczywista. Kocham cię, mówiła. Należysz do nas, martwię się o ciebie i będę o ciebie dbać, czy tego chcesz, czy nie. Lecznicza moc tego przekazu była co najmniej równa tej, którą miał miód w słoju kuzynki. Drobne upokorzenie na oczach całkiem obcego faceta było za to niską ceną.
Może zresztą to była jego pokuta od wszechświata za zepsucie tym dwojgu romantycznego wieczoru.
Przełknął resztę miodu. Słodki i gęsty, i jakby… z ziołowym posmakiem?
Mimo wszystko, poczuł odrobinę ulgi, kiedy uwaga Mony skierowała się na Prewetta. Uśmiechnął się, słysząc ich wymianę zdań. Mona ewidentnie potrzebowała kogoś, kim mogłaby się zaopiekować, kto klękałby u jej stóp i jadł jej z ręki. W roli miodowej dominy była tak bardzo na swoim miejscu! Icarus bronił się tak uroczo słabo, że Selwyn był niemal pewien, że gdyby nie było go tu…
Ach, tak!
Usadowił się pewniej na swoim miejscu i sięgnął po różdżkę, zdecydowany wrócić do przerwanej pracy. Oczyścił swoją bieliznę i nie bawiąc się w jej składanie, dorzucił ją niedbale do koszul i spodni. Kufer był już niemal pusty.
- Trudno będzie znaleźć równie słodkiego uzdrowiciela, ale tak, myślę, że Basilius pomoże. Jeżeli oczywiście znajdzie dla mnie czas… pieniądze nie grają roli. W przeciwieństwie do mnie.
Miasta mogły płonąc i upadać, ale przedstawienie musiało trwać.
- Mo-a, hnnh-he ha…- próbował coś powiedzieć, ale nie było to łatwe z buzią pełną miodu i sztućca. Mona zabrała łyżkę, a Hannibal poprawił się na fotelu i wierzchem dłoni otarł kącik ust, z którego usiłowała uciec strużka śliny.
- Mona, ja-... - zaczął, ale przed jego nosem pojawiła się kolejna porcja miodu i wobec realnej obawy, że zostanie mu podana siłowo, przerwał i rozdziawił usta, jak dziecko karmione w wysokim krzesełku. Brakowało tylko “Leci smok, leci!”
— Chyba że tak ci wygodnie?...
Może i było. Może, gdyby robił to ktoś inny…
Miód spływał do jego gardła i Hannibal czuł, jak rozsmarowuje się po storturowanej śluzówce. Trochę piekło, ale skoro piecze, to działa, prawda?
Mona, twój… chłopak… patrzy… - pomyślał. Czy o to chodziło? Czy lubił… patrzeć? Powstrzymał odruch zerknięcia na Icarusa. Był ostatnią osobą, której przeszkadzałoby to, że ktoś na niego patrzy, ale wypadałoby może uprzedzić. No i nie spodziewał się takich pomysłów po swojej kuzynce. Nie zamierzał jednak psuć zabawy. Poza tym…
Troska Mony, choć stanowcza i szorstka, była oczywista. Kocham cię, mówiła. Należysz do nas, martwię się o ciebie i będę o ciebie dbać, czy tego chcesz, czy nie. Lecznicza moc tego przekazu była co najmniej równa tej, którą miał miód w słoju kuzynki. Drobne upokorzenie na oczach całkiem obcego faceta było za to niską ceną.
Może zresztą to była jego pokuta od wszechświata za zepsucie tym dwojgu romantycznego wieczoru.
Przełknął resztę miodu. Słodki i gęsty, i jakby… z ziołowym posmakiem?
Mimo wszystko, poczuł odrobinę ulgi, kiedy uwaga Mony skierowała się na Prewetta. Uśmiechnął się, słysząc ich wymianę zdań. Mona ewidentnie potrzebowała kogoś, kim mogłaby się zaopiekować, kto klękałby u jej stóp i jadł jej z ręki. W roli miodowej dominy była tak bardzo na swoim miejscu! Icarus bronił się tak uroczo słabo, że Selwyn był niemal pewien, że gdyby nie było go tu…
Ach, tak!
Usadowił się pewniej na swoim miejscu i sięgnął po różdżkę, zdecydowany wrócić do przerwanej pracy. Oczyścił swoją bieliznę i nie bawiąc się w jej składanie, dorzucił ją niedbale do koszul i spodni. Kufer był już niemal pusty.
- Trudno będzie znaleźć równie słodkiego uzdrowiciela, ale tak, myślę, że Basilius pomoże. Jeżeli oczywiście znajdzie dla mnie czas… pieniądze nie grają roli. W przeciwieństwie do mnie.
Miasta mogły płonąc i upadać, ale przedstawienie musiało trwać.