19.02.2023, 02:38 ✶
W jednej chwili Cathal spodziewał się walki z płachtą, która spadła im na głowy – i dalszego starcia z dziwnym mężczyzną. W kolejnej prosto z dusznego, pustynnego dnia, trafił w chłód deszczowej nocy. Gdy się przewracał, nie wylądował na materiale, rozciągniętym na ubitym piasku. Jego dłonie zanurzyły się w wilgotne igliwie, a uszu dobiegł daleki grzmot.
Pamiętał, że był na jakimś weselu i wyrzucił przez okno kogoś, kto napadł na Rookwooda, ale szczegóły tego wspomnienia były niewyraźne i zamazane. Nie umiał jeszcze dopatrzeć się w nim nieprawidłowości – jego myśli były myślami człowieka śniącego, który nie dostrzega pewnych rzeczy.
Pamiętał Egipt. Pamiętał dwa Egipty: jeden, w którym był Ulysses i drugi, w którym go nie było – obie wersje pozostawały w jego głowie, w pierwszej chwili jednak Shafiq nie myślał dość jasno, aby stwierdzić, które wspomnienia były prawdzie. Gdyby miał więcej czasu, uświadomiłby sobie, że wersja przygody z Ulyssesem urywała się zbyt nagle, aby mogła być prawdziwa. Teraz jednak nie rozmyślał na tym, bo całym sobą czuł, że jest coś nie tak.
Nie powinien tutaj być.
Nie wiedział nawet, gdzie jest to „tutaj”.
Instynkt podpowiadał jednak, że grozi mu niebezpieczeństwo. A może nie jemu? Gdzieś w umyśle przewinął się widok duszonego Ulyssesa, Ulyssesa dźganego nożem, i nagle Cathala nawiedziła myśl, że Rookwood może być w tym lesie. Że dalej grozi mu jakieś niebezpieczeństwo – choć nie potrafiłby wyjaśnić, skąd bierze się takie przekonanie.
Wstał. Ubranie miał wilgotne i ubłocone, nie zwracał jednak na to uwagi. Huk ponownie przetoczył się gdzieś w górze, głos – tym razem nie Slytherina, brzmiał jak jego ojczym – szepnął mu głowie, że przebywanie w lesie podczas burzy jest niebezpieczne. Jakaś błyskawica z dużym wyczuciem dramatyzmu walnęła w pobliskie drzewo, podpalając je. Cathal otrząsnął się, jak pies, nie z powodu wilgoci, a nadmiaru bodźców, atakujących zmysły.
Weź się w garść, Cathalu, rozbrzmiał szept i tym razem Shafiq go posłuchał. Ruszył przez las biegiem i tuż przed sobą usłyszał krzyk: tym razem mi nie uciekniesz! Chociaż Cathal zobaczył tylko plecy i tył głowy mężczyzny, rozpoznał go i jego myśl była bliźniacza wobec krzyku napastnika.
Tym razem mu nie ucieknie.
I nie chodziło nawet o to, że atakował Ulyssesa, do którego Shafiq od lat miał pewną słabość, bo prawie dwie dekady temu zobaczył w nim odbicie samego siebie. Ogarniała go wściekłość, ponieważ coś bawiło się nim, jego umysłem, i to coś było w jakiś sposób związane z tym mężczyzną, powracającym raz za razem. Cathal wydobył różdżkę, ciskając w niego zaklęcie. Jedno, drugie, potem trzecie. To pierwsze trafiło celu, sprawiło, że napastnik zachwiał się, drugie odbiło się od wyczarowanej przez niego tarczy, trzecie ją rozprysło… Shafiq nie przestawał, zasypując mężczyznę kolejnymi czarami, odbijając jego własne zaklęcia, tak że pośród drzew raz po raz lśniły barwne ślady po czarach, i niesiony gniewem nawet nie odnotował w pełni obecności Rookwooda. Liczyło się tylko jedno: tym razem ten człowiek nie mógł mu uciec. Nie mógł go przerzucić gdzieś dalej, do kolejnego…
…kolejnego czego?
Myśl przebiła się do jego umysłu właśnie, kiedy rozwścieczony do granic możliwości, ciskał kolejną drętwotę.
Pamiętał, że był na jakimś weselu i wyrzucił przez okno kogoś, kto napadł na Rookwooda, ale szczegóły tego wspomnienia były niewyraźne i zamazane. Nie umiał jeszcze dopatrzeć się w nim nieprawidłowości – jego myśli były myślami człowieka śniącego, który nie dostrzega pewnych rzeczy.
Pamiętał Egipt. Pamiętał dwa Egipty: jeden, w którym był Ulysses i drugi, w którym go nie było – obie wersje pozostawały w jego głowie, w pierwszej chwili jednak Shafiq nie myślał dość jasno, aby stwierdzić, które wspomnienia były prawdzie. Gdyby miał więcej czasu, uświadomiłby sobie, że wersja przygody z Ulyssesem urywała się zbyt nagle, aby mogła być prawdziwa. Teraz jednak nie rozmyślał na tym, bo całym sobą czuł, że jest coś nie tak.
Nie powinien tutaj być.
Nie wiedział nawet, gdzie jest to „tutaj”.
Instynkt podpowiadał jednak, że grozi mu niebezpieczeństwo. A może nie jemu? Gdzieś w umyśle przewinął się widok duszonego Ulyssesa, Ulyssesa dźganego nożem, i nagle Cathala nawiedziła myśl, że Rookwood może być w tym lesie. Że dalej grozi mu jakieś niebezpieczeństwo – choć nie potrafiłby wyjaśnić, skąd bierze się takie przekonanie.
Wstał. Ubranie miał wilgotne i ubłocone, nie zwracał jednak na to uwagi. Huk ponownie przetoczył się gdzieś w górze, głos – tym razem nie Slytherina, brzmiał jak jego ojczym – szepnął mu głowie, że przebywanie w lesie podczas burzy jest niebezpieczne. Jakaś błyskawica z dużym wyczuciem dramatyzmu walnęła w pobliskie drzewo, podpalając je. Cathal otrząsnął się, jak pies, nie z powodu wilgoci, a nadmiaru bodźców, atakujących zmysły.
Weź się w garść, Cathalu, rozbrzmiał szept i tym razem Shafiq go posłuchał. Ruszył przez las biegiem i tuż przed sobą usłyszał krzyk: tym razem mi nie uciekniesz! Chociaż Cathal zobaczył tylko plecy i tył głowy mężczyzny, rozpoznał go i jego myśl była bliźniacza wobec krzyku napastnika.
Tym razem mu nie ucieknie.
I nie chodziło nawet o to, że atakował Ulyssesa, do którego Shafiq od lat miał pewną słabość, bo prawie dwie dekady temu zobaczył w nim odbicie samego siebie. Ogarniała go wściekłość, ponieważ coś bawiło się nim, jego umysłem, i to coś było w jakiś sposób związane z tym mężczyzną, powracającym raz za razem. Cathal wydobył różdżkę, ciskając w niego zaklęcie. Jedno, drugie, potem trzecie. To pierwsze trafiło celu, sprawiło, że napastnik zachwiał się, drugie odbiło się od wyczarowanej przez niego tarczy, trzecie ją rozprysło… Shafiq nie przestawał, zasypując mężczyznę kolejnymi czarami, odbijając jego własne zaklęcia, tak że pośród drzew raz po raz lśniły barwne ślady po czarach, i niesiony gniewem nawet nie odnotował w pełni obecności Rookwooda. Liczyło się tylko jedno: tym razem ten człowiek nie mógł mu uciec. Nie mógł go przerzucić gdzieś dalej, do kolejnego…
…kolejnego czego?
Myśl przebiła się do jego umysłu właśnie, kiedy rozwścieczony do granic możliwości, ciskał kolejną drętwotę.