13.09.2025, 23:35 ✶
Basilius słuchał, słuchał i słuchał.
– Co? – wydusił z siebie w końcu nie za bardzo wiedząc czy chodziło mu bardziej o co się odwaliło w tym domu, czy co czemu mówisz o mnie półnagim? Możliwe, że po trochu oba.
Nie muszę szukać wymówek, żeby tak Cię oglądać.
Z całą sympatią do Millie, raczej nie planował, aby w najbliższym czasie oglądała go w samej bieliźnie.
– Co? – Nowe rewelacje, a jednak taka sama odpowiedź. Zaraz jednak się opanował. No dobrze, Thomas spotkał się z demonem. Świetnie. Super. Genialne. Teraz trzeba było tylko przejść nad tym do porządku dziennego i skupić się na potencjalnych konsekwencjach. – Tak, oczywiście. Przyjrzę się temu. – Nie było to takie trudne teraz, gdy Figg po pierwsze ledwo co widział, a po drugie Basilius mógł powiedzieć mu, że musi rzucić na niego odpowiednie zaklęcia diagnostyczne, aby upewnić się co z jego oczami. Gorzej, że Thomas zapewne rozpozna zaklęcia na wykrycie klątw. No nic. Coś wymyśli. Może potem, gdy będzie nieco bardziej skupiony, podpyta Millie o szczegóły niepokojącego zachowania Figga. Na razie jednak obawiał się, że cokolwiek Moody mu powie on o tym zapomni, nawet jeśli to sobie zapisze.
– Ale ja nie umiem malować – powiedział, ponownie zerkając na sufit. – Ty tak. Poważnie mówię Millie. Masz talent. – I naprawdę miał to na myśli. Jeszcze raz przyjrzał się jeszcze niedokończonemu dziełu, a potem ruszył za przyjaciółko. To znaczy ruszyłby gdyby nie to, że ta się niemal od razu zatrzymała na pierwszym schodku.
– Konie. To są konie. Mógłbym cię w sumie kiedyś im przedstawić. Silvan jest naprawdę sympatyczny, nawet jeśli ostatnio trochę… – Skrzywił się nagle, gdy poczuł mocniejszą falę zmęczenia okraszoną nawrotem bólu głowy. – Nawet jeśli ostatnio jest trochę bardziej zadziorny, bo jest strasznie zakochany Tahirze. Też koniu. Ona chyba mnie nie lubi. Uważa, że za mało o niego dbam.
– Co? – wydusił z siebie w końcu nie za bardzo wiedząc czy chodziło mu bardziej o co się odwaliło w tym domu, czy co czemu mówisz o mnie półnagim? Możliwe, że po trochu oba.
Nie muszę szukać wymówek, żeby tak Cię oglądać.
Z całą sympatią do Millie, raczej nie planował, aby w najbliższym czasie oglądała go w samej bieliźnie.
– Co? – Nowe rewelacje, a jednak taka sama odpowiedź. Zaraz jednak się opanował. No dobrze, Thomas spotkał się z demonem. Świetnie. Super. Genialne. Teraz trzeba było tylko przejść nad tym do porządku dziennego i skupić się na potencjalnych konsekwencjach. – Tak, oczywiście. Przyjrzę się temu. – Nie było to takie trudne teraz, gdy Figg po pierwsze ledwo co widział, a po drugie Basilius mógł powiedzieć mu, że musi rzucić na niego odpowiednie zaklęcia diagnostyczne, aby upewnić się co z jego oczami. Gorzej, że Thomas zapewne rozpozna zaklęcia na wykrycie klątw. No nic. Coś wymyśli. Może potem, gdy będzie nieco bardziej skupiony, podpyta Millie o szczegóły niepokojącego zachowania Figga. Na razie jednak obawiał się, że cokolwiek Moody mu powie on o tym zapomni, nawet jeśli to sobie zapisze.
– Ale ja nie umiem malować – powiedział, ponownie zerkając na sufit. – Ty tak. Poważnie mówię Millie. Masz talent. – I naprawdę miał to na myśli. Jeszcze raz przyjrzał się jeszcze niedokończonemu dziełu, a potem ruszył za przyjaciółko. To znaczy ruszyłby gdyby nie to, że ta się niemal od razu zatrzymała na pierwszym schodku.
– Konie. To są konie. Mógłbym cię w sumie kiedyś im przedstawić. Silvan jest naprawdę sympatyczny, nawet jeśli ostatnio trochę… – Skrzywił się nagle, gdy poczuł mocniejszą falę zmęczenia okraszoną nawrotem bólu głowy. – Nawet jeśli ostatnio jest trochę bardziej zadziorny, bo jest strasznie zakochany Tahirze. Też koniu. Ona chyba mnie nie lubi. Uważa, że za mało o niego dbam.