Nie wszystkie rodziny widniejące w skorowidzu były sobie równe. Yaxleyowie, podobnie jak Flintowie, nie zaliczali się do grona tych najważniejszych. Najbardziej szanowanych. Pod tym względem nie mogli się równać z czarodziejami noszącymi nazwiska takie jak Malfoy, Black, Crouch. W zasadzie, to nawet nie próbowali tego robić. Było im dobrze tak jak było. Nie czuli potrzeby podjęcia się walki o coś więcej. Nie brakowało im pieniędzy. Mogli się cieszyć pewnymi przywilejami płynącymi ze swojego statusu; wynikającymi z płynącej w żyłach czystej krwi. Ta może i posiadała w sobie pewną domieszkę krwi olbrzymów, ale nadal pozostawała wolna od największej, możliwej skazy - krwi mugolskiej.
Nie było to bez znaczenia.
Theon wychowany został w poczuciu bycia lepszym, a przy tym nauczony, iż niezależnie od okoliczności, na pierwszym miejscu należy stawiać własną rodzinę. Jako ogół, nie jako pojedyncze jednostki. Wartości przekazywane przez matkę i ojca, umocniły się w czasach szkolnych. Podczas pobytu w Hogwarcie. Nie był co prawda nigdy jednym z tych, którzy zwykli aktywnie występować przeciwko mugolakom i zdrajcom krwi, ale nie dało się przeoczyć, iż daleko mu było chociażby do roli ich obrońcy. Zwyczajnie pozostawał on po prostu skupiony na swoim własnym życiu.
Tym samym życiu, z którego obecnie zdawało się pozostawać mu coraz mniej.
Zamiast realizować własne plany, marzenia, od kilku lat pozostawał skupiony na tym, czego oczekiwali od niego najbliżsi. Rodzice. Zdawał się być z tym wszystkim pogodzony. Rozwijał swoją karierę. Wspierał rodzinny biznes - nie do końca legalny, ale dochodowy. Angażował się we wszystko to, czego od niego oczekiwano. I cholera jedna wie, skąd się u niego brała ta ugodowość. Ustępliwość. Chęć współpracy? Strasznie się pod tym względem różnił od swojej bliźniaczki. Geraldine była dużo bardziej samodzielna. W mniejszym stopniu pozostawała też podporządkowana rodzinie. Bywały dni, kiedy jej tego zazdrościł. Żałował, że nie potrafił funkcjonować w sposób podobny.
Zarazem jednak wcale nie próbował tego zmienić.
Było w końcu tak, jak być powinno. Jego zadaniem było to zaakceptować.
- Czyli czeka mnie wesoły dzień? - i noc, ale tego już nie dodał. Przyglądał się wykonywanej przez nią pracy. Choć czuł dotyk palców Cynthii na swojej prawej ręce, to ten pozostawał do pewnego stopnia zaburzony. Z powodu "urazu" zdawał się być nie taki jak powinien. - Powiedz przynajmniej, że syrop jest smaczny. Nie zamierzasz mi wciskać jakiegoś eliksiru z dodatkiem smoczych gilów? - dopytał. Starał się zadbać o odpowiednie nastawienie. Poprawić sobie nieco humor żartami. Poradzić sobie z sytuacją. Każdy człowiek robił to na swój sposób. Theonowy wyglądał właśnie tak. Nie zawsze, ale stosunkowo często.
Kiedy Cynthia przeszła do usztywniania ręki, Theon zaczął rozglądać się w miarę dyskretnie po okolicy. Identycznie jak wielu innych, jego również zgarnęli podczas marszu. Kazali czekać. Osobiście wolałby się stąd ewakuować. Uniknąć rozmów. Tłumaczeń. Konieczności wymyślenia jakiejś ściemy. Niestety, ciężko było się zawinąć, kiedy prawa ręka była niesprawna, zaś posługiwanie się różdżką przy pomocy lewej sprawiało na tyle duże trudności, że zwyczajne lumos stawało się misją niemalże niemożliwą do wykonania.
- W zasadzie, to taka drobnostka, ale... wolałbym jednak z nimi nie rozmawiać. - zareagował, kiedy zadała pytanie. Kwestia tego dokąd się udadzą była w tym przypadku raczej drugoplanowa. Spoważniał. Przeniósł z powrotem na nią spojrzenie, z którego można było odczytać niemą prośbę o pomoc. W zasadzie nie do końca niemą, ale na pewno cichą. Bo i nazbyt głośno teraz nie mówił. - Nie miałem jak się stąd zmyć, a byłoby lepiej, gdybym jednak nie musiał składać żadnych wyjaśnień. - kątem oka dostrzegł pracownicę BUM, która już wcześniej kręciła się w tej okolicy. Poinformowała ich wtedy, że powinni czekać; że w końcu ktoś do nich podejdzie. Mieli zbyt dużo na głowie, żeby dać radę zająć się tym wszystkim sprawniej. - Więc gdybyś przypadkiem była w stanie mnie stąd... - urwał, niepewny czy ktoś przypadkiem nie zwrócił na nich uwagi; nie usłyszał zbyt dużo. W takim tłumie łatwo było usłyszeć coś, co przeznaczone było dla innych uszu.