[17.09.1972] I came, I saw, I left | Ambroise & Benjy

Podążałem za nim korytarzami, pozwalając, by cisza mówiła więcej niż jakiekolwiek słowa. W takich chwilach zazwyczaj milczałem - nie dlatego, że nie miałem nic do powiedzenia, ale dlatego, iż potrzebowałem się skupić, ponieważ każdy szczegół mógł się liczyć. Ułożenie kurzu na framudze, zbyt gęsty cień pod sufitem, powietrze, które w jednym miejscu pachniało inaczej niż w drugim - to były języki przedmiotów nieożywionych, których nie wszyscy chcieli się uczyć, a ja musiałem je znać na pamięć. Poza tym - nie pasowałoby do naszej maskarady, gdybym zbyt dużo rozmawiał z Greengrassem - miał być tu jako świadek, ten, który znał dom i jego mieszkańców lepiej ode mnie, a jednocześnie nie ingerował w proces, dopóki nie poproszę. Tak się właśnie pracowało w tej branży - ktoś wytyczał drogę, a ktoś inny szukał w niej pęknięć.
Pierwsza sypialnia pachniała lawendą i kurzem. Firanki były zasunięte, ale przez materiał przesączało się mleczne światło, zbyt gęste jak na zwykły poranek - to był pierwszy sygnał. Przesunąłem dłonią po framudze i poczułem chropowatość popiołu, w powietrzu także odkładał się pył, którego nie dało się do końca zetrzeć, było nieruchome, ciężkie. Przeszedłem wzdłuż ścian, zatrzymując się przy oknie i komodzie, przy miejscu, gdzie dywan był odrobinę ciemniejszy. Podniosłem dłoń, jakbym dotykał czegoś niewidzialnego, i zmarszczyłem brwi. W drugiej sypialni było podobnie - to samo wrażenie utrudnionego oddechu, tylko tu mocniejsze. Zatrzymałem się dłużej, przykucnąłem przy łóżku i przesunąłem palcami po drewnianej ramie. Czułem, że Ambroise stoi w drzwiach i obserwuje, ale nie przerwałem. Pochyliłem się niżej, aż mój nos znalazł się niemal nad materacem, i wtedy poczułem to wyraźnie. Nie zapach, nie dym, tylko niepokój.
Ambroise nie zadawał pytań, a ja doceniałem to bardziej, niż mógł przypuszczać. Spojrzałem na niego przez ramię, krótko i bez słów. Wiedział, co oznaczała ta bruzda na moim czole i powolne, ciężkie wciągnięcie powietrza. Nie potrzebował potwierdzenia, a ja i tak nie zamierzałem wypowiadać tego na głos, dopóki nie skończę pełnego obchodu. Ruszyłem dalej, w każdym pomieszczeniu stukając palcami o futrynę - to był rodzaj rytmu, który pomagał mi myśleć - w tej chwili milczenie było jedyną odpowiedzią, jaką mogłem dać. W ciszy mogłem analizować - czy magia była jednolita, czy rozproszona, czy wiązała się z konkretnym miejscem, czy przenikała całą posiadłość. Tutaj nie było wątpliwości - chodziło o to drugie. Gdy przeszliśmy dalej, już wiedziałem, że to nie jest kwestia jednego pokoju, ale całego domu i wszystkich zabudowań, w których dało się wcześniej spać. Klątwa rozlewała się cienką warstwą, jakby ktoś przykrył nią wszystko, co tu żyło i bytowało. Wiedziałem, że nie było sensu tego dłużej przeciągać. W pewnym momencie oparłem się plecami o ścianę i skrzyżowałem ramiona, pozwalając, by mój głos wybrzmiał spokojnie, bez przesadnego dramatyzmu.
- To to samo. To mechanizm, któly nakłada szię na wszystko, co szyje pod tym dachem. - Ten osąd padł krótko, szybko i bez żadnych niedopowiedzeń. - Te same schematy, ta sama stluktula, te same ślady.
Wzór był identyczny - nie chodziło o lokalny problem, o pojedyncze przekleństwo rzucone przez kogoś złośliwego, to było większe.
- To ta sama klątwa. - Słowa zawisły między nami ciężko, ale spokojnie. - Ta, któlą pszyniósł ogień w Londynie. Ta, któlą widzieliśmy w lokalu Eleonoly Figg. Loslewa się cienką warstwą, sozciąga na całe domostwa. Nie wybiela jednego miejsca, tylko wszystko, co mieści się w oblębie posiadłości. - Oparłem dłoń o chłodną framugę i dodałem, już ciszej, ale wciąż oficjalnie, tak jak wymagała tego gra. - Nie zdejmę jej dzisiaj i nie zdejmę jej jutlo. Da szię ją zdjąś, nie tu, nie telaz, ale nie jeszt nielozelwalna. Jej źlódło tkwi w lytuale, w nocy, w zbiolowej sile. To oznacza, sze mosna ją złamaś w podobnych walunkach. Podczas jednego z najbliszszych sabatów. Mabon albo Samhain. Wszystko zaleszy od tego, co wtedy napotkamy. - Nie musiałem rozwijać, co to znaczyło. Wiedział, że nie chodziło o tygodnie, a o dni. W teorii kilka, w praktyce zbyt wiele dla kogoś, kto mieszkał w skażonym domu. - Do tego czasu musicie zachowaś ostloszność. Unikaś długiego pszebywania w sypialniach nocą, nie spaś tutaj. - Zamilkłem, pozwalając, by echo tych słów wybrzmiało w pustym korytarzu. Wiedziałem, że ich ciężar jest wystarczający - dla niego, dla mnie, dla całego domu. Nie było sensu dodawać nic więcej, właśnie ustaliliśmy kierunek.