[noc z 21 na 22 września] Matko, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią

SIOSTRY LESTRANGE

I zawędrowała pod zgliszcza domu sióstr Lestrange, jednego z wielu czarnych strupów na mapie Doliny Godryka. Krążyła i krążyła dookoła straszydła. Czasem znikała na tyłach podwórza na dłużej. Przechodziła przez dom i wokół niego. Wyszła z rękami pustymi, wyniosła tylko zebraną pod paznokciami czarną ziemię rodziny Lestrange.

Czy odwiedziłyście swój dom w Mabon? Ziemia pod progiem jest miękka, kopano w niej. Kopcie i wy. Kopcie, a znajdziecie zakopanego pod progiem kura. 
Ziemia wokół domu jest miękka. Kopano w niej, a tam, gdzie kopano, stoją malutkie sadzonki. Młodziutkie pędy dębu z jednym czy dwu zbrązowiałymi listkami, które po raz pierwszy w swoim krótkim życiu przygotowują się na zimową śmierć.
Ziemia wokół domu jest miękka. Tam, gdzie kopano drzemią w gruncie żołędzie.
Wejdźcie do tego domu-kościotrupa, gdzie ustawiono ołtarzyk zbity z drew w stelaż na planie pięcioramiennej gwiazdy. W jego sercu stoi pojedyncza świeca. Jesienny wiatr kołysze zawieszonymi żyłką na drewnianej konstrukcji piórkami, ostrymi potłuczonymi szkiełkami i jagodami: to przewleczone na nitce owoce czarnego bzu, klonu, czeremchy.
Jesienny wiatr kołysze zawieszonymi na żyłkach trzema laleczkami. Drewniane główki i ukręcone ze zdrewniałych łodyg kadłubki przystrojone kwiatowymi sukieneczkami. Jak wdzięczne są siostry w lekkich sukniach z czerwonych i czarnych płatków róż — czarnej zarazy Maida Vale. Zerwijcie kwiaty i pędy, rozłupcie ciała lalek — każda ma kręgosłup małego ptaszka — kosteczkę barwioną w kąpieli z eliksiru na głęboką czerwień.