[20.08 Ambroise & Anthony] And I’ll see you someday, in Fiddlers’ Green…

Roise wysłuchał słów Anthony'ego z tym samym wyważeniem, które... ...a jakże... ...prezentował od początku spotkania, choć w istocie trudno było mu przejść obojętnie wobec wyraźnej irytacji, jaka przebiła się w głosie rozmówcy. Dla kogoś mniej spostrzegawczego [a]a może po prostu nie tak opornego wobec możliwości zaufania innemu człowiekowi[/s] mogłoby się to jawić jako przejaw szczerości.
Jeszcze kilka lat temu, na innym etapie życia, naprawdę życzyłby sobie, by tak było. Nigdy nie był do przesady ufnym człowiekiem, jednakże był taki moment i w jego historii, kiedy znacznie łatwiej przychodziło mu wierzyć w prawdziwość cudzych emocji i szczerość ludzkich intencji. Najpewniej wtedy on sam również pozwoliłby sobie na wyraźniejsze okazanie emocji.
Obecnie zaś jednak stanowiło to dla niego raczej odsłonięcie pewnego napięcia, którego Anthony nie zdołał ukryć. Roise zauważył to natychmiast, lecz nie pozwolił, by cień oceny odbił się na jego twarzy. Utrzymał spokojny wyraz twarzy (jak zawsze z tą samą powściągliwą rezerwą, która czyniła go dla wielu rozmówców nieprzystępnym), w którym trudno było doszukać się czegokolwiek poza uważnym słuchaniem.
Irytacja, którą tamten odsłonił, nie była mu jednak obca. Sam czuł ją, ilekroć dostrzegał bierność Ministerstwa, półśrodki, kosmetyczne poprawki zamiast prawdziwych działań. W Dolinie nie dało się już żyć samym pudrowaniem nosa, to nie był rajski ogród, idylliczny wiejski zakątek, lecz polityka wciąż próbowała wciskać tu swoją pudernicę.
Być może niewiele zdradzał na twarzy, a jednak wewnątrz czuł, jak ukłucie ironii miesza się z odrobiną goryczy. Wiedział, że sam do tej pory wolał pozostawać w cieniu, że neutralność była wygodnym płaszczem, lecz nikt, nawet ktoś tak usilnie niezamieszany jak on nie mógł już twierdzić, że burza przejdzie bokiem. Nie zwykł zmieniać się pod wpływem oczekiwań innych. Przez wiele lat szedł na liczne ustępstwa, byleby dbać o renomę rodu. Równie długo brylował na salonach, zanim nie zmienił priorytetów i stopniowo nie zaczął układać sobie życia poza czujnym okiem socjety.
Ostatecznie znalazł się tu, gdzie był w tej chwili. Zarówno metaforycznie, jak i dosłownie. Powrócił na stałe w rodzinne strony, może nie robiąc tego z podkulonym ogonem, ale pojawiając się tu zmieniony. Nie był już tym samym człowiekiem, co przed laty. Nadal starał się dbać o rodowe interesy, nie wdając się z nikim w otwarte konflikty i utrzymując względnie przyjazną otoczkę.
W głębi duszy był jednak zmęczony. Nie miał już dwudziestu-kilku lat. Na tym etapie życia nie powinien zaczynać wszystkiego od nowa. Nic więc dziwnego, że stał się bardziej zamknięty w sobie, o wiele bardziej zgorzkniały i oficjalny. Być może to czyniło go w oczach ludzi chłodnym, może wycofanym, ale już nigdy nie zamierzał składać siebie w ofierze cudzym nastrojom.
- Knieja bywała świadkiem różnych tragedii, panie Shafiq - odparł wreszcie spokojnie, z tą samą tarczą powściągliwości, która często bywała mylona właśnie z chłodem. - Być może nie o takiej skali, jak ta dzisiejsza, ale czas nie oszczędza żadnego miejsca. Wzorce, o których pan wspomina, zawsze się powtarzają. Zmieniają się tylko aktorzy i rozmach dramatu. Nie trzeba daleko szukać - miał, rzecz jasna, na myśli poprzednika tego, który obecnie coraz szerzej siał postrach i zamęt na terenach Wielkiej Brytanii.
Między pamiętnym postulatem w listopadzie roku siedemdziesiątego a upadkiem Grindelwalda w czterdziestym piątym minęło dwadzieścia pięć lat. Sam Ambroise niekoniecznie zbyt dobrze pamiętał tamte czasy, miał wtedy raptem sześć lat, ale w ostatnim czasie (zdecydowanie bardziej chcąc niż nie chcąc) musiał zainteresować się historią. I choć decyzje podejmowane przez obu czarnoksiężników, jak i konsekwencje ich działalności nie były swoimi odpowiednikami, Dolina Godryka nieodmiennie przyciągała ciemne siły. A Knieja? Knieja z pewnością przeżyła wiele eksperymentów, o których tylko wiatr mógłby szeptać coś spomiędzy prastarych drzew.
Tych samych, które teraz cierpiały. Tych, które traciły życie. Tych, które miały być wieczne.
To nie był dla niego dobry dzień na podobne rozmowy.
Ale jaki ostatnio był?
Rozumiał aluzję do systemowych rozwiązań, do konieczności wprowadzenia rzeczywistych zmian, do faktycznych działań, nie maskowania ran zamiast ich leczenia. Nie sposób było odmówić Shafiqowi racji. Ministerstwo od lat wolało działać reaktywnie, łatając dziury zamiast wzmacniać fundamenty.
Tak, rząd wolał maskować własną słabość niż szukać przyczyny choroby. W istocie to, co powiedział Shafiq, wcale nie różniło się aż tak bardzo od własnych spostrzeżeń Roisa. Tyle, że Ambroise nauczył się dawno temu, iż podobne diagnozy rzadko prowadziły do skutecznych działań. Były jak piękne, lecz bezużyteczne zaklęcia iluzji. A politycy byli prawdziwymi mistrzami, artystami w teatrze dymu i luster.
W duchu zgadzał się z tym, że ukrywanie ran niczego nie leczyło, jedynie maskowało odór zgnilizny aż wreszcie nie dało się go dłużej ignorować.
Wtedy zmieniały się ministerialne twarze, ale tylko na tych medialnych szczeblach. Mówiono o konieczności zmiany, wietrzono gabinety i malowało ściany. Trzon pozostawał ten sam.
Od dawna miał wrażenie, że Ministerstwo specjalizowało się właśnie w nakładaniu coraz to nowych warstw bieli na spróchniałe pnie. Ale zgoda w myślach nie oznaczała zgody w czynach, a już na pewno nie złożenia deklaracji przed kimś, komu nie zamierzał ufać bez konkretnych podstaw. Nie, gdy nie chodziło wyłącznie o niego. Sojuszników powinno się dobierać ostrożnie, zwłaszcza w kwestiach, które ważyły na losie bliskich mu miejsc i osób.
To, co stało się pamiętnej nocy tylko w teorii miało bardzo określone schematy dalszego postępowania. Wyłącznie teoretycznie powinno odbić się szerszym echem. Łatwo byłoby powiedzieć, że ich obowiązkiem, powinnością jego rodziny, a więc samego Greengrassa winno być przekazanie Ministerstwu ostrzeżenia dotyczącego znacznie szerszej skali zagrożenia niż raczej ktokolwiek mógł przewidywać. Wieść o wysysaniu życia z nieśmiertelnych drzew w teorii musiała otrzeźwić przedstawicieli Ministerstwa, trafiając tam, gdzie trafić powinna. W sam punkt.
W praktyce ich nielegalne nawiedzenie Kniei stanowiło dla niego jednak raczej powód do wstrzemięźliwości. Nauczył się, że zbyt wiele gorących słów w niewłaściwej chwili mogło kosztować więcej niż ktokolwiek byłby skłonny zapłacić. Rząd lubił chwalić się wynikami, niekoniecznie natomiast poważnie się przy nich narobić. Prędzej zostaliby pokazowo aresztowani lub w najlepszym przypadku poddanoby ich publicznej przyganie. Działanie na własną rękę wydawało się trudną, poniekąd okrężną, lecz jednocześnie znacznie słuszniejszą opcją.
Z jego ust na ten moment nie padło zatem nic więcej. Ambroise wiedział, że im mniej dawał od siebie, tym trudniej było to wykorzystać. Dlatego też, choć na pozór brał udział w grze, w istocie cały czas stał obok, badając grunt, gotów w każdej chwili odwrócić się i odejść. Z jakiegoś powodu jednak w dalszym ciągu tego nie robił. Nie wiedział, dlaczego...
Na chwilę zauważalnie zawiesił wzrok na zieleni wzgórza, lecz moment później ponownie przeniósł spojrzenie na rozmówcę, praktycznie w tym samym momencie, w którym padły słowa o spowinowaceniu.
Kiedy Anthony wspomniał o siostrze i Basiliusie, Roise uniósł lekko brew. Jakkolwiek dalekie były ich kontakty, nie sposób było przeoczyć podobnej wzmianki. Miał wrażenie, że Shafiq rzucił tę kartę na stół nie po to, by snuć towarzyskie opowieści, lecz by podkreślić, że wiąże ich więcej, niż można byłoby sądzić po pierwszym spojrzeniu.
Oto próba odwołania się do więzi rodzinnych, do wspólnego nazwiska. Sprytne. A może szczere? W końcu odsłaniało równie mocno, co łączyło.
Nazwisko Greengrass padało często, ale nie zawsze brzmiało jak most. Czasami przypominało raczej linę, na której ktoś próbował balansować, nie wiedząc, czy utrzyma równowagę. Bywało łącznikiem, ale też obciążeniem. Zwłaszcza w czasach, kiedy samo jego brzmienie mogło zadecydować o tym, kto staje się ofiarą, a kto oprawcą.
Zawiesił wzrok na Shafiqu dłużej niż byłoby to społecznie akceptowalne, a w jego spojrzeniu zalśnił cień niewypowiedzianego pytania: do której grupy należysz ty?
- Basil - poprawił go krótko, mimochodem, bez uszczypliwości. - Basil Greengrass - nie wydawało mu się, aby mogli mieć na myśli kogoś innego, mimo wszystko, Greengrassowie nie ginęli jak podpalone lupą mrówki. - Mąż Jacqueline Greengrass... ...Shafiq? - Uniósł brew jeszcze wyżej, tym razem nie będąc w stanie zamaskować zdziwienia. - Proszę wybaczyć... ...nie byłem świadomy, że Jackie ma trzech braci - przyznał praktycznie bez oporów.
Pierwszego znał, to było naturalne. O drugim słyszał, choć raczej przelotnie. Za to trzeci? Tu rzeczywiście czuł się...
...zaintrygowany. Bo przecież nie był zmieszany. Wcale a wcale. To nie tak, że powinien znać rodzinę swoich dzieciaków, prawda? Albo chociaż wiedzieć o istnieniu czwartej części ich bardzo bliskich shafiqowych krewniaków.