Marsz Praw Charłaków (1969) Charlie i Heather

Gdyby wiedział, że Wood powstrzymała się właśnie od wbicia mu łokcia w żebra, zapewne by jej podziękował. W swojej słodkiej nieświadomości uśmiechnął się do niej krzywo, wciąż przejęty chaosem, jaki się wokół nich odgrywał. Przysunął się do Heather na tyle blisko, na ile mógł, coby żaden z przepychających się uczestników Marszu ich nie rozdzielił.
- To musiała być chyba bardzo boląca pięta, skoro tak, wiesz, taka z odciskami - zaśmiał sie, bo pomimo gorącej atmosfery, jego poczucie humoru nie znikało. Był przyzwyczajony do brawurowych akcji, mało też myślał o ich konsekwencjach, to z przyjaciółką mieli wspólne, zapewne dlatego zazwyczaj potrzebowali Camerona i jego umiejętności magomedycznych.
- Jakiś typek, obok którego wcześniej maszerowałem mówił coś o kontr marszu, to musi być to - powiedział i jak na zawołanie coś wybuchło za nimi, powodując, że ludzie naparli nań jeszcze intensywniej, podniósł się też krzyk. Charles automatycznie złapał Heather, ale w mało poręczny sposób, jakby chciał ją podnieść i wynieść z tego tłumu, chociaż sam ledwo trzymał się na nogach.
- S-sory, na gacie Merlina, chyba trzeba spierdalać, nawet jakbyśmy chcieli komuś pomóc, to chuj jeden wie komu tu pomagać - sapnął jedynie, wciąż nie puszczając przyjaciółki, więc prawie przewrócili się razem na bruk, bo ktoś właśnie wpadł Rookwoodowi na plecy.
- Jak daleko od sklepu twoich rodziców jesteśmy? - zapytał i dopiero teraz podniósł się do pionu, wyciągając też różdżkę, na wszelki wypadek, jakby mu siał się bronić, chociaż poza uciekającymi w popłochu twarzami, nic nie zmierzało w ich kierunku, a już definitywnie nie struga zaklęcia. Przezorny, jednak, zawsze ubezpieczony. Ścisnął rączkę różdżki, miał spoconą dłoń, a w tle coś zaczęło płonąc, pewnie z powodu wybuchu, jaki przed chwilą usłyszeli.
Charlesowi zaczęło dudnić w uszach od hałasu.